PvdA schept geen banen maar armoede

Thomas Colignatus

Illustratie: Zinaida Serebriakova

De werkloosheid en armoede zijn in Nederland ontspoord onder het kabinet Den Uyl met minister van Financiën Wim Duisenberg. Dit is een waarheid die de PvdA maar moeilijk onder ogen kan zien. Marcel van Dam heeft een paar schuchtere stappen in kritiek op de PvdA gezet maar dit punt negeert hij nog.

Hoe gaat de nieuwe generatie politici in de PvdA met die waarheid om? Lodewijk Asscher in Amsterdam en Marco Florijn in Leeuwarden zijn nieuwe talenten in de PvdA. Tot mijn spijt moet ik constateren dat ook zij nog steeds hun ogen sluiten en dat zij met hun beleid juist de oude fouten herhalen en zo werkloosheid en armoede blijven scheppen.

Iedere nieuwe generatie wordt aangetrokken door de idealen van solidariteit en verbetering van de wereld. Geleidelijk aan zien ze het verleden en de dwalingen van hun voorgangers. Willem Drees voerde een koloniale oorlog met Indonesië. Anne Vondeling en Joop den Uyl steunden aanvankelijk de Amerikaanse oorlog in Vietnam. Wim Kok werkte in zijn FNV-tijd mee aan de leugen van de WAO, trad niet meteen af bij Srebrenica maar verschool zich eerst achter een commissie van ‘onderzoek’ alsof dat nodig was, en onlangs zagen we hem over de bonussen bij ING.

Waren de dwalingen van de leiders onvermijdelijk of hadden ze voorkomen kunnen worden met meer interne ruimte voor discussie? De geschiedenis van de PvdA is bezaaid met personen die het niet binnen de PvdA hebben gered maar die toch een deel van het gelijk aan hun kant hadden. Noem maar eens Willem Drees jr. met DS’70 en niet te vergeten professor dr. W.S.P. Fortuyn. De verdeeldheid met GroenLinks, SP en D66 is ook een teken dat het in die domeinen van idealen en verbetering van de wereld nog flink aanmodderen is.

Cruciaal blijft de openheid van geest, voor iedere generatie van politici opnieuw. Luister je nog naar je eigen mensen? Luister je naar mensen die niet van de PvdA zijn of die de PvdA juist verlaten hebben omdat er te weinig ruimte voor interne kritiek was? Die vragen zijn belangrijk voor ons vertrouwen in de nieuwe politieke leiders.

Asscher en Florijn lijken alleen de officiële geschiedenis van hun partij te kennen, die inhoudt dat Joop den Uyl, Wim Kok, Ad Melkert en Wouter Bos voortreffelijke politieke leiders zijn. Dit is het ééndimensionale denken van het PvdA-instituut voor politieke vorming waar de overheid subsidie voor geeft. Maar willen we reclame en propaganda of juist een open discussie en verkenning van de feiten?

Van 1974-1991 was ik lid van de PvdA, van 1982-1991 werkte ik als wetenschappelijk medewerker en econometrist bij het Centraal Planbureau, en zat ik in het bestuur van de PvdA-afdeling Scheveningen van de PvdA, samen met Ad Melkert. Op het CPB, waarvan toen Gerrit Zalm directeur was, ontwikkelde ik in 1989-90 een analyse over de werkloosheid*). De directie weigerde deze analyse te bespreken en te publiceren.

Ik presenteerde de analyse op een wetenschappelijk congres en zond hem naar de Tweede Kamer, en had daarna mijn handen vrij richting PvdA. De analyse mocht niet besproken worden bij de Wiardi Beckman Stichting, het wetenschappelijk bureau van de PvdA. Ad Melkert, inmiddels kamerlid voor Almere, stelde geen kamervragen over de censuur. Van een PvdA die werkloosheid en armoede schept en die bijdraagt tot censuur van de wetenschap kan ik natuurlijk geen lid zijn.

Lodewijk Asscher is een rijzende ster in de PvdA en schreef een boek over Amsterdam en ook de werkloosheid en armoede daar. Ik schreef hem een open brief. Marco Florijn kwam in het nieuws als ‘beste locale bestuurder van Nederland’ en ‘als arbeidsmarktambassadeur (…die verder kijkt …) dan de eigen gemeentegrenzen.’ Asscher reageerde niet, Florijn informeerde nog naar de kern van het betoog, maar liet het daarna ook afweten.

Natuurlijk, ook andere politieke partijen doen niets. Toch blijft het triest te constateren dat juist ook de jonge talenten van de Partij van de Arbeid ondanks de naam van die partij geen boodschap hebben aan werkloosheid en armoede, en geen oog voor de integriteit van de wetenschap. Mijn conclusie is dat ook deze jongere generatie van politici niet te vertrouwen is. De zaak zit helemaal dicht. Ik adviseer tot een boycot van Nederland tot de censuur door de directie van het CPB is opgelost.

*) In het kort komt die analyse hier op neer: de belastingvrije voet is achtergebleven bij het bestaansminimum, daardoor moeten minimumverdieners ook belasting betalen, daardoor zijn de minimumloonkosten te hoog geworden, en juist daardoor zijn zij werkloos. Omdat die belasting zo toch niet betaald wordt – men is werkloos – kan hij veel beter geschrapt worden. Een volstrekt gratis oplossing, met grote gevolgen voor werkgelegenheid, economische zelfstandigheid en persoonlijke vrijheid. Juist deze aanpak brengt de stagflatie onder controle.

Thomas Colignatus is de wetenschappelijke naam van Thomas Cool, econometrist te Scheveningen.