Yezkilim

Illustratie: Nikolai Fomin

Ik ben weer eens in Italië. In Zuid- Italië wel te verstaan, want in tegenstelling tot de Lega Nord-aanhang ben ik dol op het Zuiden. Het Noorden – alles boven Napoli – lijkt mij teveel op Nederland.

Naast olijven, brem en klaprozen heb je hier ook sinaasappels, pijnbomen en palmen (en finocchio, wat behalve venkel ook gay betekent), maar het grootste verschil zit hem in de mensen: de zuiderlingen zijn niet alleen ontzettend aardig, maar ook nog eens ongelofelijk gastvrij.

We hebben Bari en Taranto bezocht. Beide steden hebben een prachtig middeleeuws  centrum. In Taranto stonden echter, tot onze verbazing, veel middeleeuwse huizen te verkrotten. De leegstand, vertelde men ons later, kwam door de talloze doden door de giftige dampen en het giftige drinkwater, veroorzaakt door de ijzerindustrie…

We logeren in een schitterende albergho in Matera,  Basillicata (vlakbij Puglia en Calabria), bekend van Il vangelo secondo Matteo van Pasolini en van de reli-horrorfilm van Mel Gibson, die het toerisme in Matera aangewakkerd heeft. Maar ik kende het stadje daarvoor al, ik ben er voor de derde keer: het is prachtig en ik heb er vrienden wonen.

Aanvankelijk kende ik maar drie mensen in Matera, aardige jongens die ik ontmoet had in Nederland. Maar elke vakantie en bijna elke dag komen er nieuwe vrienden bij, want iedereen, ook elke nieuwe vriend, stelt ons weer aan zijn vrienden of familie voor en gisteren kwamen er dan ook twintig man op ons etentje. Dat was trouwens de enige avond waarop we zelf voor onze cena hebben gezorgd, want alle andere dagen werden we te eten gevraagd. Nou ja, op twee keer na dan, toen we meegenomen werden voor een lunch, maar omdat beide pranzi die gewoon rond een uur of een begonnen pas tegen vijven respectievelijk na zessen afgelopen waren, hoefden we ook toen geen avondeten meer te regelen.

Vandaag waren we uitgenodigd om ezel te komen eten. Tijdens het eten werd een ansichtkaart met een foto van een olijk ezeltje met een hoedje op doorgegeven, met de begeleidende tekst dat we dit diertje aan het opeten waren. En ook vandaag waren er nieuwe gezichten, allemaal nieuwsgierig naar i Ollandesi. Als iedereen die we uitnodigen om bij ons te komen logeren echt komt, gaat het knap druk, maar ook heel gezellig worden. Italianen in je huis betekent dat het voortdurend feest is.

Ik voel me als een locale beroemdheid, maar mijn dochter en haar vriendin – beiden veertien, vlot, lief, leuk, blond en bella – worden behandeld als filmsterren, vooral als ze met zijn tweeën over straat lopen. Dat komt trouwens niet veel voor, want hoewel ik hen hun gang laat gaan, laat de leukste jongen van het dorp, die ook nog eens goed Engels spreekt, hen geen moment alleen. Het andere voor de dames geregelde neefje, een zo mogelijk nog mooier jongetje, zeventien, viel af: hij had op school geen Engels, maar Frans gekozen.

Dankzij de meisjes zijn tal van jongetjes in Matera opeens een stuk gemotiveerder om Engels te leren. Italianen vinden Engels erg moeilijk en soms is dit best wel te begrijpen. Voorbeeldje: terwijl voor ons het correcte la sua madre raar klinkt als vertaling van zijn moeder,  hebben zij de neiging om his father te zeggen als ze haar vader bedoelen. Meisjes komen bij onze vrienden trouwens niet voor: samen hebben ze acht zoontjes en geen enkele dochter, wat onze dames zo mogelijk nog populairder maakt.

Matera is een geliefd oord voor schoolreisjes. Van veraf zijn ze behalve aan de kinderstemmen ook te herkennen aan het Andiamo en Alora, geroepen door de geoefende stemmen van de bijbehorende leraren. Ook zie je er clubjes volwassen toeristen, met hier en daar een Japanner of Koreaan die al filmend een gids achternaloopt. Maar het gedrag van een van de zoontjes van onze vrienden slaat alles: wandelend door de stad, met zijn ouders en ons, kijkt hij niet op of om, maar leest hij de Topolino.

Yezkilim is een full-time allround compulsief obsessief probleemoplosser, met als specialiteit radicale onderwijshervormingen. Daarnaast is ze wiskundeleraar.