Er is nog van alles mis in het sekswerk

Justine le Clercq

Het circus is aangekomen in de stad!

Als de grote tent is opgezet, zakken alle artiesten van het circus af naar café Zeekant. Het café zit al vol met de vaste dronkenlappen en de zeelui van aangemeerde schepen. De circusartiesten roepen om een pilsje. Sjonnie zit op iemand zijn portemonnee te azen. Dikke Saar staat er prontig bij met twee van haar jongste meiden. Die schurk van een Joop is er ook weer, net vrij van vier jaar spinhuis. Ze missen alleen nog Rooie Marie, van achter de bar, altijd lachen met haar, ze sleept je zo aan je haren het café uit als je een grote bek hebt. Waar is Rooie Marie? 
 
Mist u het ook zo, die ouwe tijd? Waar iedereen wist dat Rooie Marie achter het raam had gewerkt? Die tijd dat je als stad je eigen schurken kende? Toen er nog die gezellige penoze-sfeer hing op de Wallen of in de haven van Rotterdam of het A-kwartier in Groningen waar iedereen elkaar hielp. Toen een boef nog wist dat hij geen advocaat mocht omleggen, en ouwe Rinus je een pak slaag gaf als je de meisjes lastigviel. Die tijd dat de meisjes van plezier nog met elkaar stonden te geinen in het raam en je voor een joetje een kus op je wang kreeg. Vroeger mensen, vroeger was het in de volksbuurten en met de meisjes van plezier allemaal veel gezelliger. 

Vroeger

Vroeger mensen, vroeger was het net zo kloterig als nu, wat zeg ik, veel kloteriger. Vroeger werd er veel meer gemoord, meer in elkaar geslagen, werd je gedwongen en afgeperst. Vroeger kon je de klere krijgen als je voor een dubbeltje geboren was, dan kwam je echt nooit geen stuiver verder. Vroeger kreeg je syfilis na al die seks en stierf je als een rochelende verwarde bultige debiel. Vroeger, als je niks verdiende, kon je met je kommetje naar die lui van het Leger des Heils en moest je eerst maar eens eerbiedig gaan bidden voor al je zonden, en dan kreeg je daarna misschien een schep van die grauwe erwtensoep. Want zo was het vroeger. 
 
Het is en blijft van alle tijden, de diepe melancholieke zucht van heimwee naar toen, toen alles beter was. Alleen, het is vaak niet waar. Vooral niet in de periferie van de samenleving, of anders gezegd, de goot. Die goot ziet er in Nederland een stuk beter uit dan vroeger, en ook beter dan heel wat goten in het buitenland. Goed, het is nog steeds de goot, maar een goot met een dak boven je hoofd en te eten is toch echt wat anders dan een hongerbuik. Zo is het in ieder geval wel voor de sekswerkers. Of je nu werkt als dure escort, of achter het raam staat, sekswerk is minder gevaarlijk, minder gewelddadig en minder slopend dan vroeger, en een stuk hygiënischer. En wie stopt met sekswerk en een beetje de wind mee heeft (en ja, misschien een paar zaken verborgen houdt), kan ergens anders aan de slag. 

De sekswerkbranche

In de sekswerkbranche is de laatste veertig jaar gestaag van alles verbeterd, dat wil zeggen, in Nederland. Eeuwen geleden vonden we het condoom al uit, maar sinds de aids-uitbraak in de jaren ’80 is de norm om die condoom ook echt te gebruiken. Wie dat niet wil, is een viezerik.
  
De politie komt geen gratis wippie meer halen bij sekswerkers. Sterker nog, ze komen direct als er toestanden zijn met een klant. En met de beperkte middelen die de politie heeft, proberen ze de clubs en raamstraten zo veilig mogelijk te houden. Omdat sekswerk legaal is, word je niet langer opgejaagd, wat een veel grotere levenskwaliteit geeft. Rooie Marie is er gelukkig nog en heet nu Victoria of Agnieszka en ze heeft een EHBO-cursus gevolgd.

Door de strenge hygiëne-eisen van gemeenten, zijn bordelen en clubs schoner. Omdat zowel de gemeenten als politie als GGD streng toezien op de manier waarop exploitanten hun tent runnen, zijn de omgangsvormen met sekswerkers verbeterd. Voor wie plots in gevaar is, bijvoorbeeld een pooier die je bedreigt als je niet voor hem gaat werken, zijn er geheime opvangplekken. En in iedere grote stad zijn er instanties waar sekswerkers anoniem naartoe kunnen voor al hun vragen en problemen.  
Echt, vroeger was alles slechter. 

Dat wil zeggen… 

Gewetenloze criminelen

Nog steeds moet je als sekswerker je werk geheimhouden. Wie er eerlijk over is, kan geen huis huren, geen verzekering afsluiten, geen andere baan meer vinden en met een beetje pech kijkt de hele buurt je scheef aan. Nog steeds moet je oppassen dat er geen idioot probeert om je zodanig te bedreigen dat je je geld afstaat en je ineens aan een pooier vastzit.

Nog steeds zijn er exploitanten die misbruik maken van hun macht om jou wel of niet een raam te verhuren. En hoewel sekswerkers gewoon belasting betalen, hebben ze niet de rechten die andere ZZP’ers in Nederland wel genieten, zoals het openen van een bankrekening of het kopen van een huis. Nog steeds worden sekswerkers met minachting benaderd en behandeld, en moet je doorlopend op je hoede zijn. Vooral als je een gezin hebt kost het veel inspanning en stress om je werk geheim te houden, want je wilt niet dat je kinderen eronder lijden.

En nog steeds wordt het schone gedeelte van de branche misbruikt en verpest door gewetenloze criminelen die kansloze vrouwen uit andere werelddelen halen en hen dwingen om zich hier te laten misbruiken voor geld. Ik noem het nu misbruiken, want als je onder dwang in de sekswerkbranche belandt ben je geen sekswerker, maar een slachtoffer van mensenhandel.

Als sekswerker word je constant bezocht op je werkplek door de politie, door de GGD’s en door gemeenteambtenaren die je proberen te betrappen op alle fouten die je kan maken. En een fout maak je nogal snel in deze branche, want de regels zijn eindeloos lang, soms onbegrijpelijk en ze spreken elkaar tegen.

My Red Light

Kortom, er valt nog heel wat te verbeteren, zoals dat voor veel gemarginaliseerde groepen telt, en wijlen burgemeester Eberhard van der Laan zag een mogelijkheid.

Na de sluiting van een deel van de raambordelen wilde de burgemeester iets positiefs doen voor de sekswerkers in Amsterdam. Zijn idee was: zou het niet mooi zijn om een bordeel op te richten waar de sekswerkers zelf de tent runnen?  

Als Eberhard van der Laan iets wilde, dan gebeurde het. En zo opende Stichting My Red Light op 16 mei 2017, het eerste bordeel in Europa gerund door (ex)sekswerkers, zijn deuren.  

Aan alles was gedacht… 

Wordt vervolgd.

Justine le Clercq was bestuursvoorzitter van het gemeentebordeel My Red Light op de Wallen in Amsterdam. Dit raambordeel werd de inzet van een poldertreurspel. Dit is de eerste van een serie columns over de sekswerkbranche en iedereen die zich daarmee (on)gewild inlaat.