Vooroordelen

Justine le Clercq

Wij mensen zijn de hele dag bezig met registreren en oordelen. Dat doen we om te overleven. U weet wel, dat reptielenbrein van ons dat steeds besluit of we moeten vechten of vluchten, of we moeten slaan of lieftallig moeten glimlachen, of we moeten buigen of knappen. Vervolgens zetten we alles en iedereen in een bruikbaar hokje ergens in ons geheugen. Wie het dagelijks leven niet in hokjes zet, wordt krankzinnig.

Klein nadeeltje: het valt niet mee om een oordeel van het ene hokje naar het andere te slepen. Die vaardigheid was vroeger ook helemaal niet nodig. Een gevaarlijke beer bleef een gevaarlijke beer. Die hoefde nooit verplaatst te worden naar het hokje ‘sta open voor andermans keuzes’.

Maar ons leven is uitgebreid met cultuur en die is constant in beweging. Was je gisteren rechtschapen omdat abortus in het hokje ‘afschuw’ zat, nu wordt daar in Nederland genuanceerder over gedacht. Hokjes voor nuance zijn trouwens lastig aan te leggen.

Waar zit de sekswerker in uw hoofd?  

Prostitutie is pure onderdrukking van de vrouw

Vrouwen worden sowieso onderdrukt. De mate waarin is afhankelijk van de plek waar je kijkt. Nog steeds, in Nederland, krijgen vrouwen minder betaald voor hetzelfde werk. De FNV kwam tot de schrikbarende conclusie: vrouwen worden bij sollicitaties voor wetenschappelijke functies gediscrimineerd. Uit een ander onderzoek, van het Landelijk Netwerk Vrouwelijke Hoogleraren, bleek dat vrouwen door wangedrag een carrière mislopen. Bedreigingen, uitsluiting, seksuele intimidatie, het niet vermelden van haar naam bij een onderzoek, allemaal onderdrukking. En dan nog wel op onze universiteiten. 

Dan valt de onderdrukking in de seksbranche bijna mee. Je hebt hooguit een zeikerige clubeigenaar, of een arrogante accountant, maar tijdens je werk is er natuurlijk maar eentje de baas!  

Ja ho eens, sekswerkers zijn toch vaak uitgebuite meisjes die geen kant op kunnen?

Sekswerkers die uitgebuit worden, zijn geen sekswerkers. Uitgebuite meisjes of vrouwen die gedwongen worden zich te prostitueren, zijn uitgebuite vrouwen. Zij zijn slachtoffers van een afschuwelijke misdaad. 

Leuk geantwoord, maar dan nog steeds zijn er zielige vrouwen die het helemaal niet willen doen.

Dat klopt. Er zijn vrouwen die het werk ingaan maar het niet willen. Ze gaan het werk doen om geld te verdienen. Eigenlijk gaat iedereen dit werk in om geld te verdienen.

Soms is het een onverwacht besluit, ingegeven door schulden die afbetaald moeten worden, vaak ook om voor hun kinderen te zorgen.

Er zijn ook vrouwen die vervolgens ontdekken dat ze het leven eromheen prima vinden of er zelfs de voorkeur aan geven. Niet iedereen is geschikt voor kantoorwerk. Er is ook een groep zonder schulden die weloverwogen voor dit werk kiest.

Het wordt naar als je in een land leeft waar – door allerlei oorzaken – vrouwen klem zitten, en niets anders meer kunnen doen dan prostitutie. Als land moet je het je aantrekken wanneer je de boel zo kloterig hebt ingericht dat je burgers geen keuze hebben. Zoiets kan ook in Nederland gebeuren. Als de economie slecht is, of als een groep vrouwen geen toegang tot de arbeidsmarkt heeft, dan kunnen mensen zo in nood komen dat ze over eigen grenzen heen gaan. Eten stelen, spullen verkopen, schulden maken, mensen afzetten of in de prostitutie aan de slag, zijn dan opties om te ontkomen aan een armzalige situatie.  

Sekswerkers zijn zedeloos (men bedoelt dan vaak: vieze wijven)

Zedeloos: fantastisch uitgewerkt idee binnen alle geloofsovertuigingen, en een meer dan geslaagd pressiemiddel om vrouwen bepaald gedrag af te dwingen. Want zedeloosheid, geldt dat ook voor mannen? Wel eens een man gestenigd zien worden voor het hebben van seks met drie vrouwen tegelijk?

Hoewel de verschillen per geloof en cultuur groot zijn, komt het er toch gewoon op neer dat een vrouw met verschillende seksrelaties een slet is, en een man met diverse vrouwen niet.  

Zelfs de Europese seksrevolutie in de jaren ’60 van de vorige eeuw, heeft daar weinig aan kunnen veranderen. De toen verworven vrijheid werd al snel weer ingekapseld door de opkomst van de ziekte aids, en de afgelopen jaren waait er weer een benauwde verpreutsing door gans het land.

En sekswerkers? Die zijn bij uitstek zedeloos. Dat behoeft geen betoog: ze hebben godbetert elke dag een aantal mannen erop en erin! Dat deze contacten een zakelijk motief hebben, schijnt voor het oordeel van zedeloosheid niet mee te tellen. Blijkbaar kun je zedeloos zijn, als het een zakelijke overeenkomst is.

Hoe dat komt?

We vinden een masseur of gynaecoloog – huid op huid – een normaal beroep. Het oordeel komt pas als sperma onderdeel van het contact is. 
 
Dat je intiem bent met de sappen van een vreemde, is voor mensen buiten het vak lastig voor te stellen. Maar weet u, u hoeft zich dat ook niet voor te stellen, u hoeft het ook niet te snappen. We hebben als mens de mogelijkheid om ons tot op zekere hoogte te verplaatsen in een ander, in een ander leven. Maar de rekbaarheid daarvan is gering. Probeer u niet in te leven maar accepteer dat het sekswerkers geen bal kan schelen, die sappen. En dat u daar verder geen last van heeft.

Sekswerkers zijn allemaal seksueel misbruikt

Die kans is inderdaad groot, want in Nederland wordt één op de acht vrouwen verkracht en één op de vier vrouwen misbruikt. Als je ongewenst zoenen en aanraken ook meetelt, dan is 53 procent van de Nederlandse vrouwen misbruikt. Pittige getallen, nietwaar?

Sekswerkers zijn geldbelust

Ja. Heel geldbelust zelfs. Wie werkt gratis? 

Maar je leest zo vaak over onvrijwillige prostitutie, en over minderjarige prostituees, daar kan je toch geen voorstander van zijn?

 Inderdaad lees je daar regelmatig over. Niet alleen op social media, maar ook in gedegen onderzoeksverslagen. Hier wordt de dienstverlening in de seksbranche in een adem genoemd met afschuwelijke misdrijven, zoals vrouwen dwingen om in de seksbranche te werken, of zelfs minderjarigen daartoe te dwingen. Zodra iemand minderjarig is of gedwongen wordt, spreken we niet meer over sekswerk maar over een misdrijf. Nogmaals, dan is het geen sekswerk. Dan is het een misdaad die wordt begaan door een of andere klootzak.

Ligt er geen grijs gebied tussen keuze en dwang?

Ja. Daar kom ik later op terug. Zoals een sekswerker tegen mij zei: ‘Ik maak zelf wel uit of ik me gedwongen voel of niet.’

Justine le Clercq was bestuursvoorzitter van het gemeentebordeel My Red Light op de Wallen in Amsterdam. Dit raambordeel werd de inzet van een poldertreurspel. Deze serie columns geeft een inkijk in de sekswerkbranche en iedereen die zich daarmee (on)gewild inlaat. Het eerste deel leest u hier.