Khaled Said
Hassnae Bouazza
Op 6 juni jongstleden werd Khaled Said in de Egyptische badplaats Alexandrië door politieagenten uit een internetcafé gesleurd en doodgeschopt en –geslagen. Getuigen verklaarden dat de agenten hem nog schopten nadat al duidelijk was dat de jongeman was overleden aan het brute geweld.
Het gangbare verhaal is dat Said een filmopname had van de agenten terwijl ze de opbrengst van een drugsvangst onderling verdeelden. Sindsdien is het onrustig in Egypte en demonstreren de mensen non-stop tegen het politiegeweld, tegen de corruptie, tegen de noodtoestand die al sinds 1981 voortduurt en zeker ook tegen president Moebarak. Khaled Said is niet het enige slachtoffer van bruut politiegeweld. Al jaren gaan mensen er gebukt onder, dankzij de noodtoestand waardoor agenten boven de wet staan, al hebben agenten in Arabische landen daar eerlijk gezegd geen noodtoestand voor nodig.
Via sociale netwerksites als Facebook en Twitter werden foto’s van het gruwelijke verminkte slachtoffer verspreid en via diezelfde sites groeit het verzet dat inmiddels een officieel, hoopgevend en voor de gevestigde orde, bijzonder bedreigend karakter heeft gekregen met de komst en steun van Mohamed el Baradei, voormalig voorzitter van het Internationaal Atoomagentschap.
De internationaal geresepecteerde en gelauwerde Nobelprijswinnaar El Baradei keerde eerder dit jaar terug met de ambitie mee te doen aan de presidentsverkiezingen van 2011. Hij had daarbij echter wel wat voorwaarden: de verkiezingen moeten democratisch en transparant verlopen. Cynici, waaronder ikzelf, moesten hier hard om lachen. Democratische, transparante en eerlijke verkiezingen in combinatie met een van de Arabische landen is nog altijd een illusie. Dan kun je net zo goed niet meedoen.
De steun voor El Baradei groeit echter. De roep om El Baradei klinkt steeds luider. Het is het volk dat de jarenlange hegemonie van Moebarak zat is dat El Baradei gevraagd heeft mee te doen. Het zijn de mensen die de noodtoestand niet langer verdragen en snakken naar verandering. Die verandering zal er niet komen als Gamal, de zoon van Moebarak het pluche bestijgt.
De demonstraties vinden nu al wekenlang plaats. El Baradei heeft zelfs mee gedemonstreerd. Een enorme stimulans voor de demonstranten en voor organisaties als Kefayah en een grote, onmiskenbare middelvinger naar de overheid. Een ieder die verandering wil, heeft nu zijn hoop op de voormalig waakhond van het Atoomgenootschap gevestigd. Zelfs de Moslimbroederschap.
Dit zijn bijzonder roerige, maar volgens mij ook beslissende tijden in Egypte. Moebarak en zijn regime kunnen niet met hetzelfde gemak El Baradei uitschakelen zoals ze dit normaliter deden met politieke tegenstanders.
En dus kan het zomaar gebeuren, dat de trots van Egypte, de man die haar de Nobelprijs bracht en haar aanzien verhoogde, nu aan de basis zal staan van regime change in Egypte. Samen met het volk. Zoals het hoort. Wie weet zal hiermee Egypte haar voorbeeldfunctie hernemen en het domino-effect in gang brengen. Democratie in een Arabisch land. Zo ver, en nu misschien toch wel dichtbij. Met een goede spatel zal El Baradei de vastgekoekte reet van Moebarak vast wel los kunnen wrikken.
Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, NRC Handelsblad, en de Arabische site van de Wereldomroep. Vorig jaar was ze te bewonderen in Vrouw & Paard. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten. Volg haar op Twitter.
RSS