Kilo’s
Hassnae Bouazza
Foto: Roskilde Festival
Er is een tijd geweest dat ook ik makkelijk praten had. Ik kon eten wat ik wilde, en bleef slank. En als ik wat zwaarder werd, dan raakte ik die kilo’s zo kwijt, door te sporten of tijdelijk iets te minderen met eten.
Daarna kwam de tijd dat ik dácht makkelijk praten te hebben. Drie jaar geleden gaf de weegschaal een paar kilo aan die ik met gemak kwijt dacht te raken. Inmiddels zijn de twee kilo met vijf vermenigvuldigd. Hoe harder ik probeerde af te vallen, hoe sneller de kilo’s eraan kwamen. Ik jojode niet, ik kwam gewoon aan. Wat ik ook probeerde, hoe graag ik ook wilde, niets hielp.
Niet in de laatste plaats omdat iedereen wat anders zegt en er bijna elke week wel een nieuw dieet ergens verschijnt dat écht helpt! Met revolutionaire resultaten! Groene thee, water, veel water, eiwitten, weinig calorieën, weinig koolhydraten, Acai Berry, vetafbrekende drankjes en pilletjes, crashdiëten die geen crashdiëten blijken, online raad en daad van lotgenoten die ten einde raad zijn of juist zijn afgevallen, pilletjes die het vet in het voedsel afbreken, hardlopen, skaten, steppen, spinnen, aan de ijzers hangen. Atkins, South Beach, het Franse wonderdieet van Dr. Dukan. Of dan toch als een radeloze huisvrouw in de woonkamer met Hannah meehijgen.
Afvallen is niet alleen frustrerend, het is ook enorm vernederend. Overal zie je mensen met jaloersmakende strakke lijven over wie je fantaseert dat ze helemaal geen zorgen hebben. Of je ziet dikkere mensen en gaat vergelijken. Dat het met jou nog niet zo gesteld is, om jezelf vervolgens meteen met het vingertje wakker te schudden dat het dan relatief gezien wel meevalt, maar dat je desalniettemin toch eraan moet trekken, want voor je het weet, ben je ook zover heen.
Als je iets eet, voel je je bekeken. Alsof je een schrokkend monster bent dat ongebreideld aan het schransen slaat en zich overgeeft aan de vetzucht. Als ik met mensen eet, ben ik me altijd overdreven bewust van mijn postuur en als ik dan een hap neem, voel ik me betrapt als het vette vrouwtje dat gulzig een hamburger soldaat maakt. Hoewel de hamburger in werkelijkheid een stuk vetvrije kip is en ik heel rustig eet, om vooral het gevoel van verzadiging te verkrijgen.
Deze tijd van het jaar is het ergst. Paradeerde ik vroeger rond in korte, strakke jurkjes en rokjes met topjes, nu worden de benen bedekt met een legging. Niet uit vroomheid of preutsheid, maar uit pure, pijnlijke noodzaak. Door de hitte zuigen de vetkussentjes van mijn benen zich aan elkaar vast en maken het lopen nagenoeg onmogelijk, maar vooral zeer onaangenaam. De enige oplossing zou zijn dat ik als een peuter die in haar broekje heeft geplast zou gaan lopen. Dat of een legging.
Toen de wanhoop vat op me kreeg, ging ik naar een professionele sporttrainer die me aan een strikt dieet onderwierp. De dagelijkse portie tonijn uit blik kwam mijn neus uit, maar ik hield het toch twee maanden vol. In combinatie met drie keer sporten in de week was het resultaat na twee maanden: een kilo erbij. Maar ik moest vooral volhouden, zo troostte mijn begeleider me. Nadat de yoghurt in het ontbijt werd vervangen door water, gaf ik me gewonnen.
Een aantal andere diëten en diëtisten later kamp ik nog steeds met hetzelfde overgewicht. De enkele kilo’s die ik kwijt raakte, kwamen weer snel terug.
Dit is een fragment uit een verhaal dat deze maand is te lezen in Elle. Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, NRC Handelsblad, en de Arabische site van de Wereldomroep. Vorig jaar was ze te bewonderen in Vrouw & Paard. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten. Volg haar op Twitter.
RSS