Stop de nieuwe preutsheid!

Donald Olie, Renzo Verwer en Karel van der Weide

Illustratie: Ilah

Mensen uit allerlei gelederen van de maatschappij proberen momenteel een soort censuur door te drijven. Minister Ab Klink verbiedt een reclameposter pro-donororganen omdat er te veel bloot op te zien zou zijn, de ChristenUnie in Utrecht maakt bezwaar tegen een grote reclamefoto van een vrouw in bikini. Publicisten onderschatten vrouwen en willen hen dwingen zich anders te gaan gedragen. Media gedragen zich hysterisch.

Zaken worden vreselijk uitvergroot. Wij lezen bijvoorbeeld in dagbladen De Pers en Metro verhalen over seksfeesten en dat daar ophef over is. Die ophef creëren de kranten zelf: ze stappen naar een politicus, die vervolgens gretig zijn afschuw uitspreekt en zelfs de feesten aan banden wil leggen.

Denken media en politici niet na? Een feest waar mensen toegang voor betalen en waar seks plaatsvindt, wat kan daar strafbaar aan zijn? Nog even en de overheid komt thuis controleren of je wel volgens de fatsoensnormen aan seks doet.

In De Pers lezen we: ‘Porno en uitgaan: het wordt door jongeren meer en meer gezien als een volstrekt normale combinatie. Wie een beetje zoekt, kan makkelijk twee keer per maand naar een feest meteen hoog pornografisch gehalte.’

Het actualiteitenprogramma NOVA zond een reportage over de bimbo, de vrijgevochten vrouw van nu, uit. In de aankondiging bij Pauw & Witteman de avond ervoor: “Meisjes leren al, voor ze seksuele gevoelens krijgen, zich te laten exploiteren als vrouw.” Beelden van een paaldanseres van minstens 20 jaar oud werden erbij getoond. De gasten lachten, Pauw & Witteman ook. Ze wisten dat het onderwerp totaal geen nieuwswaarde heeft (net als dat gezeur over die blootfeesten): ze wisten dat de omroep gewoon lekker kan scoren. Enig ander doel had het item niet. Bovendien wordt zo net gedaan alsof de complete Nederlandse jeugd naar dergelijke feesten gaat. Wat niet zo is.

Ook verscheen er kort geleden een boek van Ariel Levy, een Amerikaanse schrijfster die zeer dubieuze stellingen hanteert. Bijvoorbeeld: dat pornosterren en paaldanseressen de nieuwe rolmodellen voor jonge vrouwen zijn. Tja.

Maar de Nederlandse filosofe Stine Jensen is van Levy’s boek onder de indruk. In een artikel tegen de ‘jarretelfilosofie’ (NRC, 7 april), tegelijk een soort bespreking van dit nieuwe boek, maakt ze veel te grote stappen. Van een reclamefoto van een vrouw in bikini trekt ze een rechte lijn naar vrouwenmishandeling. Over de vrouw als lustobject, schrijft Jensen: ‘Wat ooit bevrijdend en grappig was, is nu door en door commercieel, en zelfs gevaarlijk. Het lijdt tot psychische beschadigingen.’

Jensen – van wie we ons in haar boek Turkse Vlinders én in NRC-artikelen klaagzangen herinneren dat ze in Nederland te weinig als lustobject werd gezien en dat ze zich pas in Turkije, onder de liefdevolle aandacht van haar Turkse vriend, pas echt vrouw voelt- houdt hier een gevaarlijk, seksistisch pleidooi.

Als je, zoals zij, commerciële beelden verantwoordelijk stelt voor het totaalgedrag van vrouwen, zet je vrouwen neer als zielige, onzelfstandige, domme wezens die zelf geen verantwoordelijkheid willen en kunnen nemen voor hun gedrag.

Wij geloven niet dat het zo werkt.. Nog gevaarlijker aan haar pleidooi is dat het leidt tot een censuur. Die bepleit ze namelijk zelf in de laatste regels van haar stuk, als ze de ChristenUnie gelijk geeft in het protest tegen de reclamefoto. Maar wie gaat dan vaststellen welke beelden vrouwonderdrukkend zijn? Ofwel: bij welke beelden zijn vrouwen nog slim genoeg om te zien dat ze wel of niet kunnen, en bij welke beelden zijn vrouwen zo onzelfstandig dat ze tegen zichzelf in bescherming moeten worden genomen? Wie gaat censureren? De Christenunie? Jensen? Ariel Levy? Een driemanschap? We hopen van niet.

Bovendien: welke vrouw of man wil nu niet af en toe of heel vaak een lustobject zijn? Ja hoor, wij ook.

Overigens zijn er momenteel veel meer van dat soort neigingen van bepaalde vrouwen om andere vrouwen als minderwaardige, domme wezens te beschouwen die voorgeschreven dient te worden hoe te leven. Jensen doet het – sexy zijn mag eigenlijk niet – Sunny Bergman met haar documentaire Beperkt Houdbaar, maar vooral Heleen Mees.

die vindt dat alle vrouwen naar de top moeten, fulltime moeten werken. MOET moet moet.

Anders ben je geen goede vrouw. En dat allemaal vanwege de economie. We vinden absoluut dat ze haar mening mag zeggen, deels zit er ook wat in, maar wat ons stoort is het heilige moeten dat eruit spreekt en haar neerkijken op mensen die :

– het huishouden doen,

– kinderen opvoeden

– voor andere mensen zorgen, al dan niet betaald

– geen manager zijn, maar gewoon in de HEMA of supermarkt werken

– parttimers. Het spijt ons heel erg voor Mees, maar we zien niet in wat er mis is met deeltijdwerk. Die mensen willen tijd inruimen voor andere dingen in het leven dan werken. Laat ze.

Het zal een trend zijn. Toch jammer dat mensen zich op deze manier boven anderen willen verheffen. En vooral het dictatoriale dat uit zowel de mening van Jensen als die van Mees spreekt (beiden publiceren in NRC-Handelsblad), beangstigt ons.

Het is een hysterie. Wij zeggen hierbij: stop deze nieuwe preutsheid en het dolgedraaide feminisme. Stop een aantal mensen die, omdat ze zelf niet goed met bepaalde beelden om kan gaan, haar mening aan de hele bevolking wil opleggen. Ga respectvol met mensen, en zeker ook vrouwen, om, behandel ze niet als onmondige kleine kinderen, die niet zelf kunnen beslissen.

Donald Olie is standup comedian, Renzo Verwer is freelance journalist en winkelmedewerker, Karel van der Weide is beroepsschaker en publicist. Gedrieën trekken zij ten strijde tegen de Nieuwe Preutsheid op hun website Stop de Nieuwe Preutsheid.