Leugens

Lagonda

Het geval Geert Mak lijkt me onderhand toch wel afdoende behandeld. Voor diegenen onder u die de afgelopen anderhalve maand in een gat in de grond hebben gezeten, volgt hier een korte recapitulatie. Geschiedkundig dilettant Mak heeft naar aanleiding van de maatschappelijke onrust rond de moord op Van Gogh een boekje geschreven, “Gedoemd tot Bladiebla”, waarin hij een en ander in een historisch kader probeert te plaatsen. Mak heeft dit dermate tendentieus gedaan, en zoveel planken misgeslagen, dat hij door een legertje publicisten met de grond gelijk is gemaakt. Arabist Hans Jansen heeft de aanval geopend, waarna een tweetal VVD-ers de luchtaanval hebben ingezet. Vervolgens zijn een aantal tankdivisies aan columnisten over Mak heengerold. Carel Brendel, redacteur van het AD, heeft tenslotte aan alle onzekerheid een eind gemaakt door de grote rode knop in te drukken, en een als vragenlijst vermomde atoombom op Mak te droppen. Het was een mooi gezicht.

Mijn dilemma: moet ik dit nog eens dunnetjes overdoen? Verwacht u van mij dan ik ook nog eens ga uitleggen wat er allemaal mis is met dat boekje? Het lijkt me veel interessanter om eens na te gaan op welk vlak de daadwerkelijke drijfveren van Geert Mak liggen. Voor de fouten en krakkemikkige vergelijkingen die in het boekje staan, heeft Mak inmiddels al min of meer zijn excuses aangeboden. Hij stond onder druk, hij was in de war, hij wilde snel “zijn geluid” laten horen; allemaal redenen waarom de kwaliteit van zijn observaties zo te wensen overlaten. Met andere woorden, in “Gedoemd tot Dingetje” kunnen we lezen hoe het ongeremde en instinctmatige denken van Mak in elkaar steekt. Dit is dus wat er in Mak omgaat zodra hij nalaat zelfcensuur toe te passen; wishful thinking, resulterend in een middels manipulatie en leugens tot stand gekomen vervorming van de werkelijkheid. Een schijnwerkelijkheid die koste wat kost gepropageerd dient te worden. Waarom?

Zoals de theologie een wetenschappelijke verantwoording van geloofsnaijver probeert te zijn, zo wordt de geschiedkunde vaak misbruikt om totalitair machtsdenken in een salonfähig jasje te hijsen. Jammer dat ook Geert Mak nu als een onmiskenbare exponent van deze mentaliteit door de mand valt. En wat mij meer alarmeert, is dat er blijkbaar een grote groep mensen in Nederland bestaat die dit van Geert Mak verwachten; die hem naar voren schuiven als DE man om dit propagandistische klusje te klaren, en hem daarin alle mogelijke steun bieden. Er wordt lovend over de man geschreven, er worden bevlogen interviews met de man uitgezonden, en de kritiek wordt zoveel mogelijk gebagatelliseerd en gesmoord. Alles om de geloofwaardigheid van Mak (en dus ook zijn woorden) te maximaliseren. Kijkt u eens mensen, een echte intellectueel met grijs haar en een bril. Hij schrijft zo mooi dat hij haast wel altijd gelijk MOET hebben. Deze groep mensen WIL dus dat de mierzoete leuterkoek van Mak wordt uitgevent als een gemoedelijke pseudo-waarheid, waarbij toch vooral de Nederlanders eens goed bij zichzelf te rade moeten gaan in hoeverre ook zij niet stiekem Nazigedrag vertonen. Want, ja mensen, Nazigedrag is iets verschrikkelijks, en dat kan er zomaar ineens insluipen!

Mag ik nog even doorgaan over nazi’s? Daar kan zelfs Geert Mak geen bezwaar tegen hebben, denk ik zo. Welnu — Adolf Hitler schreef in ‘Mein Kampf’ dat de grote massa eerder een grote leugen zal geloven dan een kleine leugen. Kijk, dat had de man goed gezien. Deze tactiek van “de grote leugen” wordt nog steeds dagelijks gebruikt, en helaas met veel succes. Hoe gaat dit in zijn werk? Nou, als je een onprettige waarheid wil verhullen, ga je zo breed, luidruchtig en driest mogelijk juist een volkomen tegengesteld verhaal verkondigen. Hoe grover en cynischer je hiermee de waarheid verdraait, hoe beter het werkt. Mensen leggen namelijk nogal achteloos hun vertrouwen in een van hogerhand aangereikt verhaal, omdat we nou eenmaal de neiging hebben naar boven kijken om te zien “hoe het hoort”. Vervolgens kunnen we niet meer accepteren dat we ons vertrouwen hebben gegeven aan een waarheid die pertinent onjuist is; dat ons vertrouwen moedwillig geschonden is, en dat we dus “ergens ingetrapt” zijn. We kiezen er dan liever voor om de leugen voor waarheid te blijven zien.

Voorbeeld: je hebt een prins-gemaal die er tijdens de oorlog alles aan gedaan heeft om goede vrindjes met de bezetter te blijven — je weet immers maar nooit of er ooit een stadhoudersschap uit te slepen valt, nichtwahr? — en zich dus als een halve nazi heeft gedragen. Probleem: hoe kan het koningshuis zich nog met deze doerak vertonen? Simpel: door hem na de oorlog doodleuk hoofd te maken van het Nederlands verzet. Hier wordt vervolgens een nauwkeurig uitgewerkte schijnvertoning van geknutseld, compleet met kransleggerij, afnames-van-wachten, en andere ceremonieën. Politici prevelen wat over “heldendaden”, zingen nog maar eens het Wilhelmus, en de NOS brengt het allemaal smaakvol in beeld. Ziedaar, een compleet gefabriceerde mythe. En dat werkt zo goed, dat al die ouwe verzetsmannetjes tot op de dag van vandaag geen kwaad woord over Bernhard willen horen. De waarheid, dat ze dus na de oorlog op een schandelijke en doortrapte manier door het door hen verdedigde koningshuis zijn bezeken, is dermate onverdraaglijk dat zij simpelweg niet gezien kan worden.

De grootste leugen waar Nederland op dit moment onder gebukt gaat, is de leugen dat er van socialisme een heilzame werking uit zou gaan. Met de nauwkeurig in stand gehouden dreiging die er van de oorlog en het nazisme uitgaat, wordt de burger voortdurend om de oren geslagen. Want nazi’s, dat is het slechtste dat de mensheid ooit heeft voortgebracht. Gelukkig is daar dat prachtige socialisme om ons tegen fascistische tendensen te beschermen; tendensen die het socialisme ondubbelzinnig schaart onder de noemer “rechts”. Want rechts, dat is het Kwaad uit het fascistische Amerika waar ook “Amerikaanse toestanden” vandaan komen, rechts is hebzucht, egoïsme, populisme, bezit en autoriteit, rechts is het Big Brother van de politiestaat, rechts is slecht voor het milieu, rechts is grote auto’s, wapens, technocratie en multinationals, rechts is de corrumpering van macht, rechts doodt de menselijke creativiteit en waardigheid. Kortom, rechts leidt onvermijdelijk tot nieuwe concentratiekampen en gaskamers. En wij, de Westerse mens, wij moeten oppassen niet af te glijden, want ons bezit en onze voorsprong maken ons rechtser dan we van onszelf zouden moeten tolereren. Gelukkig biedt het socialisme de Verlossing! Op de knieën, Westerling, voor iedereen die het slechter heeft!

Elke vorm van controle begint ermee de te controleren groep subjecten wijs te maken dat er iets “mis” met ze is. Hoe fundamenteler, hoe beter. Vervolgens gaat de controlerende persoon of instantie troostend uitleggen dat het mogelijk is deze fundamentele fout te herstellen, en zo een beter mens te worden. Hoe dan? Nou, dat staat keurig uitgelegd in deze Bijbel, of in dit Rode Boekje. Zo maakt het christendom de mens wijs dat hij per definitie zondig is, omdat hij in stof gevangen is, en zich middels schaamtevolle handelingen dient voort te planten. Zo is het christendom verzekerd van de eeuwigdurende loyaliteit van de mens, omdat die zondige seksualiteit nou eenmaal onlosmakelijk met ons bestaan verweven is. Het socialisme doet iets dergelijks door de mens bij voorbaat te beschuldigen van machtswellust, hebzucht en egoïsme — sentimenten die volgens socialisten leiden tot ongelijkheid. Omdat deze ongelijkheid nou eenmaal op allerlei manieren steeds weer te constateren valt, is er dus ook altijd een groep mensen aan te wijzen die er het beste voorstaan. Dit zijn de mensen die “zondig” zijn; zij dienen zich schuldig te voelen over de achterstand van anderen. Zo is het socialisme erin geslaagd het schulddenken van het christendom te vervangen door iets dat nagenoeg precies hetzelfde in elkaar steekt.

Geert Mak zal ook vast geen bezwaar hebben tegen de gratuite vergelijking die ik nu ga maken. Komt-ie: het meest bizarre aan de leugen van het heilzame socialisme, is dat het nazisme waartegen het socialisme ons heet te beschermen OOK socialistisch is! Jazeker mensen, Adolf Hitler was een rasechte sosjalist. Want als je er goed over nadenkt, is het natuurlijk grote onzin dat “rechts”, liberalisme dus, het voorgeborchte van het fascisme behelst. Als ik met liberale principes tot in het extreme doorredeneer, kom ik bij niets uit dat op nazi-Duitsland lijkt. Als ik echter met socialistische grondbeginselen aan de slag ga, dringen zich al vrij snel enge en totalitaire toestanden aan mij op; extreem groepsgedrag, anti-intellectualisme en xenofobie. Het is ook logisch; als je het ongeschoolde proletariaat mondig maakt en mobiliseert, dan krijg je wolvengedrag. Extreem sociaal onder elkaar, maar wantrouwend en vijandig ten opzichte van iedereen die anders ruikt. Hoe ze er na de oorlog in geslaagd zijn met deze verwarring van termen weg te komen, is me een raadsel, maar het zou fijn als socialisten eens hun aanmatigende en leugenachtige mondje dichthielden, en hun hoofd bogen in overdenking van hun zonden. Dat ze zich eens realiseren dat ze geen haar beter zijn dan het geloof of het fascisme dat zij zo verfoeien, met hun niet-aflatende neiging tot het opdringen van een totalitaire waarheid. Dat hun verlangen naar gelijkheid (dus niet: gelijkwaardigheid voor de wet, maar daadwerkelijke eenvormigheid) enkel voortkomt uit wrevel en jaloezie over de ongelijkheid die het leven nou eenmaal eigen is.

Heeft u zich trouwens wel eens gerealiseerd hoe veel het communisme, het debiele broertje van het socialisme, lijkt op het nationaal-socialisme? Een marcherende groep vaandelzwaaiende nazi’s — waar lijkt dat het meest op? Op een partijcongres van de VVD, of op een partijmanifestatie uit de voormalige Sovjet-Unie? De overgave van de nazi’s aan de totale controle van de Staat, zien we daarin hoe liberaal-kapitalistische idealen worden nagestreefd, of juist de ultieme communistische natte droom? Het streven van de nazi’s naar een gelijkvormige bevolking, zien we daarin het liberale ideaal van de individuele ontplooiing, of weerspiegelt dit het socialistische verlangen naar egaliteit? Kent u trouwens liberale regimes? Dus vergis u niet: het socialisme is verantwoordelijk voor de meest verderfelijke dictaturen die we de afgelopen 100 jaar hebben mogen meemaken, en er zijn hier te lande in de diverse rode achterbannen nog heel wat lieden te vinden die deze regimes destijds uitgebreid hebben bewierookt, en hiertoe ook weer hun toevlucht hebben gezocht tot leugens en misleiding. Maar deze regimes zijn inmiddels ontmaskerd en verdwenen, dus als nu de Rosenmullers worden geïnterviewd, dan werpen ze glimlachend hun marxistische verleden van zich af als “jeugdzonde”. Maar laat u niet in de maling nemen: er zitten onzalige ideeën in die hoofden. Machtswanen over eenvormige groepen mensen, machtswanen over totale controle, machtswanen over het uitroeien van iedere non-conformistische gedachte.

De uitglijder van Mak wordt nu onder het vloerkleed weggemoffeld, maar het is allemaal minder onschuldig dan het lijkt; hij heeft zich namelijk bekend als de hogepriester van een enge sekte. Een sekte die keer op keer de waarheid verdraait, en de mogelijkheden heeft hun woordvoerders neer te zetten als bakens van integriteit. Op de radio was verleden week historicus (uiteraard) Thomas von der Dunk (ja, hij heet echt “von” — go figure!) te horen die ons wijs probeerde te maken dat de onvrede onder de Nederlandse bevolking met name werd veroorzaakt door het schrijnende contrast tussen enerzijds het, jawel, graaigedrag van de bedrijfstop en anderzijds de beknibbeling op die prachtige sociale zekerheden. Weer krijgt rechts de schuld. Geen woord over de zorgwekkende radicalisering van de islamitische jeugd, geen woord over de groeiende onvrede jegens de gezapige en zelfvoldane sociaal-democratie. De interviewer beaamde alles volmondig; meneer was immers intellectueel, dus hij zal wel gelijk hebben. Geen een kritische vraag, geen weerwoord, niks. Volautomatisch wordt de geloofsbelijdenis van het socialisme ruim baan gegeven, en het schaamteloze liegen wordt bedreven met de routine van een priester die zijn rozenkrans bidt. Het wordt weer tijd voor evolutie.

Lagonda schreef al teksten op een weblog, puur voor het eigen plezier, totdat Frontaal Naakt besloot hem aan de vergetelheid te ontrukken. Lagonda is 49% mannelijk, 51% vrouwelijk en 100% esotericus. Haar schrijfstijl wordt door sommigen ervaren als ‘een warm bad’, door anderen weer als ’totaal genadeloos’. Het is maar hoe de pet staat. Meer op de Lagonda blogspot.