Lagonda

Des avonds laat op Nederland 3 val ik wel eens in een stukje jazz uit de archieven van North Sea. Verleden week een knapperige salsaband. Erg lekker, maar helaas kunnen de cameramensjes het maar niet laten om af en toe eens een blik op het publiek te werpen. Schreeuwend grijp ik dan naar de afstandsbediening, maar meestal ben ik te laat. Want daar staan ze alweer in de zaal: foute blanke jazzliefhebbers! Muizige ex-grefo meiskes met sluik haar die hoekig meeklappen. Enge klerken en commiezen in kaki bandplooibroeken draaien vaag met hun bekken. En natuurlijk de grijze vijftigplusvrouw met kort pottenkapsel, die, gehuld in Afrikaanse klederdracht-met-pet en de cursus Oerdansen vers achter de kiezen, de weerzin voor haar witte huid er uit staat te stoten. Onwillekeurig moet ik aan Anja Meulenbelt denken.

Mevrouw Meulenbelt bestond er deze week in om samen met de A’damse burgervader Cohen een feestje te bezoeken, waar ook Abdoel Jabbar van de Ven was uitgenodigd. U weet wel, die Nederimam die op de wankele fundamenten van een door hormonen en pesterige klasgenootjes ondermijnd zelfbeeld het kasteel van zijn granieten gelijk heeft opgericht. Hij is tevens de vermoedelijke ondertekenaar van het doodvonnis van Van Gogh, en we kunnen alleen maar raden welke toppen van genot hij heeft beleefd toen hem het dodelijke resultaat van zijn pennenstreek ter ore kwam. Zijn persoonlijke ervaringen met Nederland na de moord op Van Gogh zijn – o ironie! – in een boekje gezet, en Anja, die trouw voor elke moslimscheet een kaarsje ontsteekt, kwam hem daarmee feliciteren. Ze is er in de jaren 70 al in geslaagd onder druk van politiekcorrect wensdenken lesbisch te worden, dus begrijpelijk dat Meulenbelt het ook voor elkaar krijgt oprecht trots te zijn haar toekomstige overheerser de hand te schudden.

Meer interessante geluiden uit dezelfde hoek deze week: broeinest Simone van Geest schreef een column in De Journalist, waarin ons andermaal wordt uitgelegd dat moslims de bedreigde joden van de 21ste eeuw zijn. Uiteraard beroept ze zich op Geert Mak, is ze lid van Groen Links,is haar mannie journalist van Vrij Nederland en werkt ze nu voor Netwerk. Fijn dat wij voortaan zelf voor onze hersenspoeling kunnen betalen (ik moet nu denken aan Brazil, de ‘1984’ van ex-Python Terry Gilliam. Deze film bevat een scène waarin Sam, alvorens terechtgesteld te worden, een voorschot moet betalen om de werkzaamheden van zijn beul te kunnen bekostigen). Mevrouw van Geest meent ook dat Nederland gegijzeld wordt door “rechts”. Zou ze snappen dat juist zij deel uitmaakt van de gijzelende gedachtepolitie? Dat juist zij zich er maar niet toe kan brengen onze hersentjes eens met rust te laten?

De linkse werkelijkheid wordt als zo vanzelfsprekend aan de man gebracht dat je haast zou vergeten dat het propaganda is. Een extra sterk punt van deze propaganda is dat zij zich weet te kleden in de mantel van het Fatsoen. De Meulenbelts, Makken en van Geesten maken deel uit van het Fatsoenlijke establishment, waar zij Fatsoenlijke feestjes bezoeken, met Fatsoenlijke hoogwaardigheidsbekleders. Ze hebben Fatsoenlijke baantjes en winnen Fatsoenlijke prijsjes, waarover zij schrijven in hun Fatsoenlijke krantjes, met hun Fatsoenlijke toonzetting. Zogenaamd elitair, ontwikkeld en kosmopolitisch. Het lijkt een hogere en genuanceerdere vorm van denken te vertegenwoordigen, maar in feite is het oerburgelijk en benepen. Wat hen er natuurlijk niet van weerhoudt meesmuilend op het ordinaire, domme en met name onfatsoenlijke gepeupel neer te kijken.

Deze hooghartigheid prikkelt mij, omdat ze zo enorm misplaatst is. Zo word ik er doodmoe van dat een kritische blik richting de Islam neerbuigend als “islamofobie” wordt uitgelegd, alsof de Islam niet grossiert in slavendrijvers, terroristen, onthoofders, bommenleggers, en ouders die het machtig vinden als hun kroost zich insnoert met bommen om zichzelf en andermans kroost mee aan barrels blazen. In het licht van de gebeurtenissen op het wereldtoneel waarbij de Islam een rol speelt, is het toch niet zo vreemd dat ik wil weten waar ik met mijn Islamitische landgenoten aan toe ben? Als in mijn land uit naam van Allah een kritische columnist wordt vermoord, is het toch niet zo vreemd dat ik licht nerveus word als ik nu, ruim een half jaar later, nog steeds geen enkele feitelijke reden heb om aan te nemen dat deze moord maar een incidentje was? Is dit nu een fobie, een onrealistische angst? Is het onterecht op je hoede te zijn voor een reëel gevaar? Is het onterecht bang te zijn dat je aan kanker dood kunt gaan?

In de Arabische kernlanden wonen bij elkaar zo’n 350 miljoen moslims, en die worden 24/7 blootgesteld aan antizionistische en antiwesterse propaganda. Door hun geestelijk en politiek leiders, door hun media, door elkaar. Ter aanvulling krijgt het Westen volautomatisch de schuld van alles dat er daar bestuurlijk of spiritueel misgaat — en dat is nogal wat. En daar is geen Rondom Tien. En daar is geen ruimte voor een kritische noot, of een andere kijk. Het is idioot en stupide om te veronderstellen dat dit geen enkele (of slechts een marginale) invloed uit zou oefenen op de moslims die in het Westen wonen. De moslims van hier zijn immers via duizenden lijntjes gebonden aan de moslims van daar; ze delen dezelfde cultuur, dezelfde taal, hetzelfde geloof. Ze spreken dagelijks hun achtergebleven families en vrienden. Ze kijken met hun schoteltjes naar dezelfde zenders, en lezen dezelfde webpagina’s.

De neerslag hiervan hebben we ondubbelzinnig kunnen teruglezen in de martelaarsbrief van Mohammed B. — onvervalst en onversneden antisemitisme van anno 2004, waar de Fatsoenlijken gemakshalve in alle talen over zwijgen. Nee, de Fatsoenlijken hevelen het antisemitisme van 60 jaar geleden over naar de tijd van nu, en brengen dit met allerlei kunstgrepen in verband met de critici van de Islam. Van Gogh en Hirsi Ali zijn “handelaren in angst”, die misschien — net als Goebbels — wel “te ver gaan”. Dit terwijl de “handelaren in angst” slechts gebruik hebben gemaakt van middelen die binnen onze samenleving gerechtvaardigd zijn om de dialoog mee te voeren. Van Gogh gebruikte het woord en het beeld, en Hirsi Ali gebruikt als democratisch gekozen politica het mandaat van de kiezer om haar zegje te doen. We kunnen zien dat het juist fundamentalistische moslims zijn die hun toevlucht nemen tot oneigenlijke middelen: geweld, bedreiging, intimidatie, en uiteindelijk moord, daarin stilzwijgend bijgestaan door de Fatsoenlijken. Wie gaat er hier nu steeds te ver?

Gelukkig deze week ook een tweetal betekenisvolle tegenbewegingen. Ten eerste criminoloog Hans Werdmölder, die tientallen jaren onderzoek heeft verricht onder allochtone probleemjongeren, en hierover onlangs zijn laatste boek, Marokkaanse Lieverdjes, publiceerde. Hij durft onomwonden te stellen dat het probleemgedrag van met name de Marokkaanse jongens een culturele oorsprong kent. Nog veel interessanter is dat hij zeer open spreekt over de verschuiving van denken die hij de laatste 30 jaar heeft doorgemaakt; van politiekcorrecte zelfcensuur naar zuivere, op de realiteit gebaseerde, waarnemingen. Dapper dat hij dit durft toe te geven, en de interviewers van het Fatsoenlijke Radio 1 waren hoorbaar op hun hoede. Ten tweede heeft Charles Groenhuijsen, ex-NOS correspondent uit dat onfatsoenlijke Amerika, in een interview in HP/de Tijd de knuppel in het Fatsoenlijke hoenderhok gegooid door de journalistieke zelfingenomenheid van het NOS-journaal te hekelen. Ook heel dapper, want hij gaat er wel werken als anchorman. Quote: “Voor mij is Bush de man die in twee landen, Irak en Afghanistan vrijheid komt brengen”. Kijk, dat is andere koek. Ik mag hopen dat het staatsjournaal onder zijn handen een baken van onfatsoen wordt.

Lagonda schreef al teksten op een weblog, puur voor het eigen plezier, totdat Frontaal Naakt besloot hem aan de vergetelheid te ontrukken. Lagonda is 49 procent mannelijk, 51 procent vrouwelijk en 100 procent esotericus. Haar schrijfstijl wordt door sommigen ervaren als ‘een warm bad’, door anderen weer als ’totaal genadeloos’. Het is maar hoe de pet staat. Meer op de Lagonda blogspot.