Wij en zij

Lagonda

Nou, nou, het zijn vermoeiende weken. Sinds de eerste tekenen van actieve islamitische enclavevorming in Parijs de kop opstaken, buitelt de ene na de andere malloot door de ether om de renovatiedrang van de Franse moslims gemoedelijk goed te praten. Zelden heb ik zoveel avonden achter elkaar schreeuwend en briesend voor de tv doorgebracht; ik ben er nog schor van.

Want die 20.000 uitgebrande auto’s, dat lag dus allemaal aan ons. Ik wist het niet, maar wij, rijke blanke westerlingen, hebben met ons misselijkmakende racisme deze onschuldige lammeren de toegang tot gedegen scholing en ontwikkeling ontzegd. Wij hebben deze parels van beschaving aan de haren ons land in gesleept, en vervolgens weggestopt in zorgvuldig door ons geconstrueerde achterstandswijken, gewoon, omdat we rijk en blank en westers zijn. Wij hebben vanuit ons misplaatste superioriteitsgevoel deze modelburgers het gevoel gegeven dat ze niks waard zijn door zomaar onze auto’s voor hun neus neer te zetten. Wij hebben het zelfs gewaagd vraagtekens te zetten bij hun prachtige religie; niet omdat wij ons zorgen maakten of de Wil van Allah zich wel laat verenigen met de grondbeginselen van onze democratische staat, of omdat moslims nogal eens spontaan ontploffen, welnee! We hebben al die kritiek alleen maar gegeven om ze te pesten, omdat we vuile racisten zijn. “KRITIEK OP EEN RELIGIEUZE CULTUUR HEEFT GEEN REET MET RACISME TE MAKEN!!!”, brul ik naar het scherm. Niet dat dat helpt, overigens.

Weet u waar ik nog het meest van huiver? Dat er net wordt gedaan alsof die rellen in Frankrijk de gewoonste zaak van de wereld zijn. Alsof het in de fik zetten van een gehandicapte vrouw de uitgelezen manier is om een legitiem politiek punt te maken. Je bent achtergesteld, en volgens ons Staatsjournaal is de toepassing van extreem geweld dan de meest voor de hand liggende optie. Je zou Frans kunnen gaan leren, je zou je school af kunnen maken, je zou je eens ergens in kunnen verdiepen, je mogelijkheden verbreden door ergens heel goed in worden; je zou jezelf eens kritisch kunnen bekijken, en je eens af moeten vragen waar je eigen fouten en verantwoordelijkheden liggen; je zou je mond kunnen houden en je schikken in je lot zoals zo velen. Maar nee, je kiest ervoor om op straat een vader dood te schoppen voor de ogen van zijn gezin — en de islamapologeten vinden dat een volkomen terechte en vanzelfsprekende keuze.

Want ja, die linkse lieden zijn grootgebracht met het droombeeld van de klassenstrijd in het achterhoofd. Maar klassenstrijd is een verzinsel; dat heeft de neerslag van honderd jaar marxisme nou toch wel afdoende bewezen. Zolang hemelbestormende idealisten zich er niet mee gaan bemoeien, blijft de onderklasse in de regel zitten waar ze zit. Want waar zijn de geweldsprotesten van de Nederlandse tokkies, die ook niks meer hebben dan een slecht betaalde baan achter de lopende band en een piepkleine arbeiderswoning? Waar zijn de geweldsprotesten van de minima, de bijstandsmoeders en de uitkeringstrekkers, die tegenwoordig meer en meer een beroep moeten doen op voedselpakketten? Waar zijn de geweldprotesten van onze bejaarden, die wegrotten in hun kamertjes, en nauwelijks nog verzorgd en gewassen worden? Waar zijn de geweldprotesten van de achtergestelden elders in de wereld; van de white trash uit de Amerikaanse trailerparken, van de straatarme boeren in Rusland, en van de Chinese gezinnen die 16 uur per dag voor een hongerloontje uw kerstversieringen in elkaar solderen?

Volgens de multiculturalisten wijzen de rellen in Parijs op een moeilijk en genuanceerd maatschappelijk probleem. Onzin natuurlijk. Die relschoppers zijn te achterlijk voor genuanceerde problemen. Ze vertonen simpel en rechtlijnig gedrag, en de aanleiding voor dit gedrag is ook simpel en rechtlijnig; die aanleiding is namelijk hun geloof, de islam. Die zogenaamde complexiteit waar de multiculturalisten het over hebben, ontstaat uit hun eigen pogingen om met overtollige nuance te proberen de religieuze aanleiding voor die rellen onder het vloerkleed weg te moffelen. Heel onzinnig. Want ja, ik denk inderdaad dat moslims vanuit een zeer grote achterstand het Westen zijn binnengekomen, en nog steeds in onze samenleving op een achtergestelde positie staan, maar dat deze achterstand grotendeels op het conto van hun religie is te schrijven, en dat deze achterstand niet verdwijnt door deze religie op een onaantastbaar voetstuk te zetten. Moslims zijn gevangenen van de islam, en zullen pas betekenisvolle vorderingen binnen de westerse samenleving kunnen maken zodra zij in staat zijn een vorm van individualisme te ontwikkelen dat zwaarder weegt dan hun collectief beleefde religie. Moslims moeten leren de islam te controleren, in plaats van andersom. Hiervoor is het noodzakelijk dat de islam uiterst kritisch wordt benaderd.

Tot dat moment is aangebroken, zullen westerlingen en hun verworvenheden om het even welke reden een steen des aanstoots blijven. Want natuurlijk is het pijnlijk om te zien hoe je eigen cultuur niet meer meekomt, en je heidense buren zich wentelen in rijkdom en vrijheid. En het is extra pijnlijk als binnen je cultuur de dringende notie leeft dat het juist *jouw* cultuur is die het prachtigst zou moeten zijn. Maar dat ligt niet aan ons. Is het onze schuld dat wij succesvoller zijn? Is het onze schuld dat de islam zichzelf kastijdt met haar mislukte ambitie superieur te willen zijn? Zolang die utopie deel blijft uitmaken van het islamitische gedachtegoed, kunnen we het nooit goed doen. Onze pogingen tot hulp en respect worden ervaren als minachting, onze gepaste distantie als onverschilligheid, onze successen als een vernedering, onze bemoeienis als een oorlogsverklaring. Ja, er liggen grote verschillen tussen ons. Ja, er is inderdaad sprake van wij en zij. Maar de problemen die tussen ons en hen ontstaan, worden veroorzaakt door hun onmogelijke wens mee te willen doen aan een cultuur die voorop loopt, terwijl ze tegelijkertijd voor honderd procent gecommitteerd willen blijven aan een cultuur die achteraan sjokt.

Als twee mensen tegen elkaar hardlopen, en een van de twee verliest, wiens schuld is dat dan? Heeft de verliezer zijn nederlaag aan zichzelf te danken omdat hij niet snel genoeg was? Of heeft de winnaar zijn tegenstander in een onterechte verliezersrol *gedwongen* door harder te kunnen lopen? Het eerste, zegt het gezond verstand. Het laatste, zeggen de multiculturalisten. We moeten onze voorsprong juist inleveren, en terug lopen naar de persoon die achterop ligt, en gedwee met hem meelopen, zodat hij vooral niet het idee krijgt dat hij misschien wel eens de mindere sporter is. En we moeten de langzame loper vooral niet proberen uit te leggen dat er misschien iets mis is met zijn conditie, of dat hij wel eens aan zijn techniek zou mogen werken, nee nee! We moeten vooral onze mond houden, en blijmoedig ons tempo aan de langzame loper aanpassen. Als hij terugvalt tot een sukkeldrafje, moeten we ons nog verder inhouden. Als hij koppig op de grond gaat zitten, moeten we geduldig naast hem blijven wachten. En als hij zich omdraait en vloekend terugloopt naar de startlijn, dan moeten we ons schamen voor zijn vernedering.

Het is niet anders; het westen is de vaandeldrager van de menselijke beschaving, en loopt voorop in het ontwikkelde denken. Wij hebben onze middeleeuwen gehad, wij hebben onze religieuze onderdrukking gehad, wij hebben monomane ideologieën van ons afgeworpen. Wij hebben de hoogste levensstandaard en levensverwachting. Wij worden het oudst, wij zijn het gezondst. Wij hoeven het minst te werken, wij kunnen het meeste van ons leven maken. En ondanks het gepruttel van links, heeft het westerse kapitalisme de wereld op sleeptouw genomen, en is het die verfoeide commercie die wereldwijd zorgt voor vooruitgang, ontwikkeling en welvaart, en uiteindelijk ook voor meer rechtvaardigheid. Moslims zijn niet voor niets hier naartoe gekomen. In islamitische landen leeft het gros in een plaggenhut op de armoedegrens; Allah is immers een slechte boekhouder. Uit schaamte voor onze welvaart heeft men voor de immigranten een pleister op de wonde bedacht: integratie met behoud van cultuur. Klinkt mooi, maar het is gelul. Het is een verkooppraatje, een slogan voor dieetpillen: lekker slank en toch alles blijven eten wat je wil. Inmiddels blijkt echter hoe enorm stupide het is geweest om te veronderstellen dat een geloofscultuur uit het jaar nul een volwaardige plek binnen de 21ste eeuw kan innemen. Het loslaten van die geloofscultuur is de eerste en enige juiste stap in de goede richting.

Voorlopig zitten we echter nog opgescheept met de multikullers die zich nog niet met deze realiteit hebben verzoend, en hele parallelle dimensies van kromgetrokken logica uit de hoge hoed toveren — en dat gaat me nog eens een hersenbloeding opleveren. Op radio 1 is sinds die rellen in Parijs in elk geval een heel blik van dit soort koekenbakkers opengetrokken, en ze krijgen ruim baan om hun evangelie te verkondigen.

Femke Halsema babbelde bijvoorbeeld lustig voort over racisme en xenofobie; mensen zijn bang voor de islam omdat die onbekend is. “IK BEN JUIST BANG VOOR WAT ER WEL BEKEND IS VAN DE ISLAM, VROUWTJE WORTELSAP!!!”. We moesten de moslims in ons land wellicht eens de vraag stellen welke fouten Nederlanders allemaal maken in hun benadering van moslims, sprak ze. “NEE, JIJ ZALVENDE SOCIAAL WERKSTER!!! WE MOETEN AAN NEDERLANDERS EENS DE VRAAG STELLEN WELKE CULTUUR DIENT TE PREVALEREN IN DIT LAND. MAAR DIE VRAAG MAG NIET GESTELD WORDEN OMDAT JE HET ANTWOORD NIET WIL HOREN!!!”. Natuurlijk hoop ik ook dat in de loop van de tijd de moslims in ons land beter met de emancipatie van vrouwen leren om te gaan, sprak ze. “WAT LUL JE DAN OVER BEHOUD VAN CULTUUR ALS JE ZELF OOK HOOPT DAT MOSLIMS HUN WAARDEN AAN DE ONZE ZULLEN AANPASSEN, HYPOCRIET STUK VRETEN!!!”. Nou ja, enzovoorts. Zo schreeuw ik me dagelijks naar mijn werk, en bid voor de dag dat er eens de bezem door die poppenkast gaat. Mijn arme stembanden zijn dringend aan rust toe.

Lagonda schreef al teksten op een weblog, puur voor het eigen plezier, totdat Frontaal Naakt besloot hem aan de vergetelheid te ontrukken. Lagonda is 49 procent mannelijk, 51 procent vrouwelijk en 100 procent esotericus. Haar schrijfstijl wordt door sommigen ervaren als ‘een warm bad’, door anderen weer als ’totaal genadeloos’. Het is maar hoe de pet staat. Meer op de Lagonda blogspot.