One-liner
Roel de Rederijker
Zeker, het is een ongemakkelijke positie voor Wouter Bos en zijn PvdA. Ehsan Jami is een lastpost. De PvdA heeft ervoor gekozen om bijzonder terughoudend te zijn met kritiek op de Islam. Ehsan Jami doorkruiste die strategie door op luide toon het feit aan de kaak te stellen dat geloofsafval onder moslims even moeilijk is als uittreding uit een strenge sekte. Dus als Bos Jami had gesteund, had hij de moslim-extremisten die op zijn partij stemmen voor het hoofd gestoten. Als hij Jami zou laten vallen, zou hij zijn eigen PvdA-kameraden afvallen. Een lose-lose situatie.
Electoraal-strategisch gezien lijkt dit een onoplosbaar probleem. Dus koos Bos ervoor om lang te zwijgen. Een soort zwaktebod dat evengoed werd afgestraft. Zijn vijanden interpreteerden zijn zwijgen als een stilzwijgende goedkeuring van moslimextremistisch geweld. Bos had gefaald. Zijn vrienden vroegen zich op (PvdA-)discussiefora af waarom hij zweeg. Steeds meer linkse mensen twijfelen openlijk aan de PvdA, lopen over naar de SP of worden rechts.
Een goed politicus denkt niet alleen electoraal-strategisch. Hij moet ook inhoudelijk-moreel kunnen denken. Een goed politicus wil zich ook in moreel opzicht niet compromitteren. Een inhoudelijk standpunt in de Jami-kwestie is dit: natuurlijk moet een mens het recht hebben om van zijn geloof af te kunnen vallen. En natuurlijk hoeven we gelovigen niet onnodig te kwetsen. De hele situatie vraagt gewoon om een sterke leider die met een wijze en creatieve one-liner klaarheid brengt onder het verbijsterde volk.
Helaas, de one-liner optie is categorisch uitgesloten voor de PvdA. Dat associeert men daar met Pim Fortuyn. Wat natuurlijk onzin is. Soms kun je beter via een one-liner communiceren dan een rookgordijn van quasi-nuanceringen op te trekken. Dat hele zogenaamde genuanceerd-zijn is niks meer en minder dan een imago. De vraag is, zowel bij nuanceringen als bij one-liners: wat voor inhoud gaat erachter schuil? One-liners bevatten soms meer waarheid en duidelijkheid dan de zogenaamde nuanceringen van de oude politiek.
Toen Ehsan Jami in elkaar werd geslagen had Bos met zijn kameraden direct een goede one-liner moeten bedenken en die naar de media moeten communiceren. Niet die arme in elkaar geslagen Ehsan Jami laten vallen. Niet moslims beledigen. En vooral niet dat laffe, collaborerende, onmachtige zwijgen. Nee, laat zien dat je creatief en dapper bent. De PvdA had een persconferentie moeten geven en prominente PvdA-ers hadden deze one-liner moeten herhalen tegen wie het maar horen wilde:
RESPECT VOOR GELOOF, RESPECT VOOR GELOOFSAFVAL
Zo simpel is het. Door te zwijgen heeft Wouter Bos in het bijzonder en de PvdA in het algemeen zichzelf voor de zoveelste keer moreel gecompromitteerd. Weer bleek de partij onmachtig een morele crisis het hoofd te bieden. Weer speelden alleen electoraal-strategische overwegingen een rol, en verzuimde men een inhoudelijke benadering te kiezen. Geen wonder dat de PvdA zijn tegenstanders altijd populisme verwijt. Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten.
Roel de Rederijker allitereert zo leuk en zou de titel van een Suske en Wiske-album kunnen zijn.
RSS