Aanpassen
Willem de Zwijger
Patriotic Women door Ameer Normandi
In de populaire schrijfsels rond het WRR-rapport Identificatie met Nederland wordt vooral lacherig geconstateerd dat ‘de’ Nederlander niet bestaat en daarom de Nederlandse identiteit ook niet. En dat inburgering dus onzin is, want waarin moet dan eigenlijk worden ingeburgerd?
Toch zijn het juist nieuwkomers die die identiteit onder woorden brachten. De Amerikaan James Kennedy wees op de dominantie van de liberale, seculiere, westerse tolerantie als Nederlandse cultuur. Halleh Ghorashi wees op de Nederlandse ‘dikke identiteit’, die tot voor kort weinig expliciet gemaakt was maar die wel massief genoeg is om het migranten moeilijk te maken. Beiden hebben overigens problemen met die Nederlandse identiteit. Kennedy stoort zich aan reclameposters voor lingerie, en Ghorashi heeft het te doen met Turken die de Armeense genocide niet durven te erkennen.
We moeten – zegt de WRR – toe naar de mengelmensen, mensen met meervoudige identiteiten. Is ook veel beter voor het opnemen van nieuwkomers. De nadruk op die Nederlandse identiteit belemmert namelijk de inburgering.
Hoogleraar sociologie Ruud Koopmans schreef een prachtige kritiek op dat WRR-rapport. Lezen! Hij vraagt zich gaandeweg af welke identiteit nu precies de integratie bemoeilijkt. Is dat de identiteit van de Nederlanders, of die van de landen van herkomst? Is het niet opmerkelijk dat zelfs ‘vernederlandste’ migrantenmeisjes het als huwelijkskandidaat afleggen tegen de importbruiden uit Anatolië en het Rif-gebergte? (Gaat het, met andere woorden, bij integratieweigering niet om Mohammed maar primair om de wens het vrouwenlichaam te overheersen?)
Is er eigenlijk niet gewoon sprake van een onwil, of onvermogen, in Nederland te integreren? Om zichzelf als Nederlander te definiëren? Te zeggen: ik ben Nederlands!
Want daar zit de crux. Het is in de allereerste plaats de verantwoordelijkheid van de migrant zelf de knop om te zetten, en zichzelf te definiëren als burger van een nieuw vaderland, for better and for worse, met huid en haar. Wie migreert, neemt een grote stap. Ook als de eerste generatie migrant het er voor zichzelf nog moeilijk mee heeft, zorgt hij er toch voor dat zijn kinderen volledig opgaan in de cultuur van het nieuwe land. Anders moet je niet willen migreren.
De tweede generatie Nederlandse migranten in Amerika, Canada of Australië spraken alleen maar Engels en waren uitsluitend nog Amerikaan, etc. Geen Amerikaan zal zijn eigen land zien als ‘multiculturele samenleving’. Dat doen alleen Europeanen die geconfronteerd worden met minderheden die niet bereid of in staat zijn mee te doen.
En het is opmerkelijk dat juist in die landen de integratie faalt, waar een progressieve of liberale elite het multiculturele ideaal in de praktijk brengt.
In de woorden van Koopmans: ‘Het enige land in Europa dat wat dit betreft op Nederland lijkt, is het Verenigd Koninkrijk juist ook een land dat tegemoetkomend is ten opzichte van culturele wensen van minderheden. Daar weigeren moslimtaxichauffeurs blindengeleidehonden die haram zouden zijn, terwijl je in het Berlijnse Kreuzberg regelmatig moslimfamilies een ommetje ziet maken met hun trouwe viervoeter.’
Het gaat niet aan van de ‘ontvangende samenleving’ – in de woorden van Wouter Bos (wie is dat ook al weer?) – te verwachten dat ze aan haar identiteit wezensvreemde praktijken van migranten accomodeert. De identiteit van Nederland hoeft niet te worden aangepast aan nieuwkomers. Daar bewijzen we noch hen, noch onszelf een dienst mee. Voor beiden is het van het grootste belang dat migranten zichzelf als Nederlanders opvatten.
Dat moeten we hen met de grootst mogelijke onverstoorbaarheid aan het verstand brengen.
Willem de Zwijger is ‘de stem van politiek incorrect links’. Hij rijdt een poenige SUV.
RSS