Wat ik hier doe
Gin Hageman
Wat doe ik eigenlijk in Sierra Leone, staat met dikke letters in een e-mail aan mezelf geschreven. Eerlijk gezegd was het gewoon een retorische vraag die ik mezelf wel vaker stel als ik gefrustreerd ’s avonds alleen in mijn hostelkamertje zit. Soms lijkt het alsof niets wil lukken, alsof ik alléén maar fouten kan maken en alsof echt níemand, maar dan ook niemand mee wil werken. Soms heb ik het gevoel dat zeventig procent van mijn dagen bestaat uit wachten, wachten, wachten, wachten en soms heb ik het gevoel dat ik word geleefd, vanaf het moment dat ik uit bed stap tot het moment ik midden in de nacht het stinkende laken weer over me heentrek.
Toch lukt er meer dan er fout gaat en begint er eindelijk een beetje vorm aan mijn werk te komen. Structuur aanbrengen is makkelijker gezegd dan gedaan in Sierra Leone, maar ik doe mijn best om iedereen hier naar mijn hand te zetten en te dwingen bij de tijd te leven, wat ze overigens verrassend goed bevalt.
Een doorsnee werkdag:
Om zeven uur gaat mijn wekker, ik schrijf in mijn grote boek al mijn werkzaamheden met ex-kindsoldaten van de vorige dag uit, met pen en papier vanwege gebrek aan elektriciteit. Om negen uur ga ik douchen, want eerder kan ik het koude pisstraaltje niet op mijn warme lichaam verdragen. Om half tien een kop thee in de cafetaria van de YMCA, om kwart voor tien een korte voorbespreking met mijn assistent en om tien uur, vaste prik, een afspraak met één van de ex-kindsoldaten waar ik mee werk.
Problemen oplossen, aan de weet komen wat de problemen zijn, interesse tonen in schoolwerk, preken afsteken, tranen delen, verhalen aanhoren. Half twaalf tweede afspraak met een ex-kindsoldaat. Om één uur naar het park om te lunchen met mijn assistent en een strategie plannen voor de jongens waar we mee werken. Mijn assistent is ex-kindsoldaat, met enkel middelbare scholing. Hij heeft ontzettend veel sturing en begeleiding nodig, waardoor ik steevast te laat ben voor mijn afspraken ’s middags.
Afgelopen middag kwam ik daarom om half drie aan bij een muziekstudio die samen met mijn’ jongens een CD wil opnemen om de bevolking bewust te maken van hun problemen en voor de acceptatie van ex-kindsoldaten in de samenleving. Eén van de populaire artiesten in Sierra Leone is een goede vriend van mij, hij schrijft de muziek en de teksten voor de CD, mijn’ jongens en ik komen met de ideeën.
Na een brainstormsessie van anderhalf uur was ik net op tijd voor mijn afspraak van half vier met een kunstenaar van een lokale organisatie, die één van mijn probleemjongens wil helpen om op het rechte pad te blijven. Een uurtje bespreking over hoe we hem het beste naar de kunstenaar toe kunnen krijgen, zonder hem het gevoel te geven dat we hem in de val’ willen lokken. Om vijf uur een afspraak in het park met een hoge meneer van de Sierra Leonese overheid, omdat die interesse heeft in mijn plannen voor de stichting. Gelukkig had de hoge meneer geen tijd, zodat ik om tien voor half zes terug kon rennen naar mijn hostel voor mijn dubbele vijf uur afspraak. Half zes een lang telefoongesprek met een Nederlandse studente die in Sierra Leone onderzoek wil komen doen. Om zes uur komt mijn afspraak van vijf uur, naar verwachting, opdagen. Een student die voor twee jongerenorganisaties werkt en graag vrijwilligerswerk wil doen voor mijn organisatie.
Om acht uur heb ik eindelijk tijd om aan de overkant van de straat een broodje met gekookt ei te kopen. Mijn gebruikelijke stalletje heeft dan geen eieren meer en ik haal het in mijn stomme hoofd het bij de Fula-mevrouw bij het andere stalletje te kopen, wat ik moet bekopen met een fikse diarree-aanval. Om negen uur is het tijd om mijn e-mails te beantwoorden, een voorstel voor het computeropleidingscentrum te schrijven, die ik probeer op te richten en waarvoor ik goede contacten heb weten te leggen. Om tien uur bel ik mijn schamele budget er doorheen en om half elf ’s avonds typ ik een lange e-mail om het thuisfront te laten weten dat ik echt niet op mijn lauweren rust.
Daarna is het tijd om mijn bespreking met de overheid van morgen voor te bereiden, een Engelse folder te maken voor de organisatie, zodat de mensen hier ook begrijpen wat ik aan het doen ben, een nette blouse te strijken en als de generator het lang volhoudt, hoop ik eindelijk een goede rapportage over mijn werk met de jongens te kunnen schrijven. Stiekem hoop ik dat de generator er netjes om half één vannacht mee uitscheidt, zodat ik gedwongen ben om te slapen. Helaas kan ik intussen heel goed schrijven in het donker, waardoor ik vermoedelijk met mijn dagboek in mijn bed beland om mijn belevenissen voor mijn oude, demente dagen te documenteren.
Gin Hageman heet helemaal geen Hageman maar Mooijman of zoiets. Vorig jaar deed ze onderzoek naar ex-kindsoldaten in Sierra Leone voor haar studie antropologie. Dit jaar zit ze er weer in het kader van het hulpproject Pure Chance. In de tussentijd heeft Duns Ouray de mensheid verblijd met de trouvaille ‘linksmens’ en zo draagt ieder zijn steentje bij aan een betere wereld. Meer Gin op The Vault.
RSS