Home » Archief » De isoleercel maakt je gek


[16.11.2011]

De isoleercel maakt je gek

Sam Gerrits


Illustratie: Miguelanxo Prado

De Evangelische Omroep heeft alweer een schrijnend psychiatrisch geval onder de aandacht weten te brengen. Ditmaal was het geen vastgeketende Brandon van Ingen, maar een ernstig verwaarloosde Raymond Westendorp – tot de dood erop volgde. De 37-jarige Westendorp overleed op 9 augustus 2009, na dagenlang met zware verwondingen in een isoleercel in ggz-instelling Dimence te hebben gelegen. Het Deventer Ziekenhuis, op een steenworp afstand, weigerde hem al die tijd te te behandelen.

Het incident komt nu pas naar buiten, omdat de instellingen hebben geprobeerd het stil te houden. Verwerpelijk, maar begrijpelijk. Nadat Wim Maljaars in 2008 in een stukje brood stikte in een isoleercel en overleed, werd de instelling waar hij verbleef voorgoed gesloten.

Raymond Westendorp was borderliner. Hij was suïcidaal en automutileerde. Een korte weergave van de gebeurtenissen in de laatste weken van zijn leven: terwijl hij bij Dimence is opgenomen, snijdt Westendorp meerdere malen zijn polsen door. Hij wordt naar de afdeling spoedeisende hulp van het Deventer Ziekenhuis gebracht, waar hij de boel op stelten zet. Hij schreeuwt en maakt dingen stuk. De behandelend arts reageert bestraffend en afwijzend. Terug in de instelling verwondt Raymond zichzelf opnieuw. Zijn toestand verslechtert. Dimence vraagt het ziekenhuis hem op te nemen. Het ziekenhuis weigert. Raymond blijft zichzelf beschadigen. De situatie wordt onhoudbaar. Het behandelteam doet een noodgreep: Raymond wordt geparkeerd in een isoleercel.

Dat de automutilatie daar schrikbarende vormen aanneemt, zal iemand die patiënten als Westendorp kent niet verbazen. In het tv-programma De Vijfde Dag (EO) zegt Raymonds zus, Linda Booyink: “Hij vond de isoleercel verschrikkelijk. Hij was er eerder geweest en heeft dat altijd als traumatisch ervaren.”

De reden daarvoor is simpel: Het is een fabel dat een isoleercel prikkelarm is. Afzondering is een overweldigend negatieve ervaring. Je wordt, juist in een moment van grote persoonlijke nood, moederziel alleen achtergelaten in een kale ruimte zonder klink op de deur. Van god en iedereen verlaten, met een stuk karton om in te kakken en een scheurhemd om het naakte lijf. Psychotici verwerken de isoleercel in hun waan. Ze denken dat de wereld vergaan is, of dat ze radioactief zijn. Toen ik in 2001 zelf gek was en gesepareerd werd, dacht ik dat ik verzeild geraakt was in een wiskundige wereld.

Toen ik niet meer gek was, werd ik voor de zekerheid nog een paar weken opgesloten. Verstoken van elk menselijk contact, afgezien van verplegers die me periodiek en routineus eten en spuiten kwamen geven. Gedwongen eenzaamheid is een verschrikkelijk iets. Ik heb van ellende de baardharen uit mijn gezicht getrokken, mijn knokkels beurs getimmerd op de muren en geschreeuwd totdat ik schor was. Geen mens reageerde. Ik wilde hete tranen huilen, maar de antipsychotica blokkeerden mijn traanklieren. In plaats daarvan liep een lange, chemisch opgewekte kwijldraad van verdriet uit mijn mond. Mensen praatten alleen maar over me en niet meer met me. Dat was het ergste. Ik heb me nog nooit zo ellendig gevoeld.

Voor borderliners is het nog erger. Zij zien de isoleercel als een persoonlijke straf. Langdurig separeren werkt bij hen averechts. Ze worden er knettergek van. In de instelling voor jeugdpsychiatrie waar ik jarenlang gewerkt heb, luidde de richtlijn voor het afzonderen van borderliners: pas als al het andere gefaald heeft, en nooit langer dan een kwartier.

Raymond verblijft tien dagen in de isoleercel. Hij loopt met zijn hoofd tegen de muur en laat zich meerdere keren per dag hard en gericht vallen. Hij loopt acht gebroken ribben, een schedelbreuk en hersenletsel op. Het Deventer ziekenhuis blijft intussen weigeren hem op te nemen. Tot hij in coma raakt en in datzelfde ziekenhuis overlijdt. Bij sectie wordt anderhalve liter bloed tussen zijn longen aangetroffen. Linda Booyink zegt terecht: “Zo’n dood doe je een hond nog niet aan.”

De vraag bij dit soort incidenten is altijd: hoe heeft dit kunnen gebeuren? Het antwoord op die vraag is altijd hetzelfde: doordat negatieve emoties het gezonde verstand gaan overheersen. Beheersing van de situatie prevaleert boven de zorg voor een mensenleven. Het is laakbaar dat professionele instellingen als Dimence en het Deventer Ziekenhuis hebben toegegeven aan angst en walging, maar de eigenlijke boosdoener is, net als in het geval van Wim Maljaars, de isoleercel en de bijbehorende verwaarlooscultuur.

Zeer lastige patiënten als Westendorp zullen er altijd zijn. Zolang er isoleercellen zijn, zullen ze daar belanden. Daar gaat het keer op keer mis, daar vallen de doden. We weten het eigenlijk allang, maar deze trieste geschiedenis bevestigt het weer: de isoleercel Nederlandse stijl is een wreed en soms verwoestend anachronisme. Wim Maljaars en Raymond Westendorp vertegenwoordigen het topje van een ijsberg van afzonder-ellende.

De ellende blijft voortduren zolang we deze cellen en het bijbehorende verwaarloosmodel in stand houden. De Nederlandse separeercultuur is achterlijk, vergeleken met bijvoorbeeld de Scandinavische psychiatrie. In Noorwegen behelst separeren: intensieve verpleging met passende medicatie, in een afgezonderde, speciaal daarvoor ingerichte mini-afdeling. De Noorse psychiatrie heeft een inhaalslag gemaakt op de somatische intensive care, die in Nederland nog maar nauwelijks is begonnen. Met de geplande ggz-bezuinigingen van minister Edith Schippers (Volksgezondheid, VVD) zal het ook nog wel even duren voordat deze inhaalslag is gemaakt.

Dit stuk stond gisteren in nrc.next. Sam Gerrits is hulpverlener en een van de tienduizenden Nederlandse ‘ex-gekken’. Hij schreef samen met Wouter Kusters het boek Alleen: berichten uit de isoleercel.

Gastschrijver, 16.11.2011 @ 10:30

[Home]
 

37 Reacties

op 16 11 2011 at 10:41 schreef Makbouli:

Jezus, wat een heftig verhaal! Even verwerken wat hier boven staat…

op 16 11 2011 at 10:57 schreef rena:

Bijna niet te geloven! 10 dagen iemand in zo’n toestand aan z’n lot overlaten. Barbaars.

op 16 11 2011 at 11:12 schreef Pyt van der Galiën:

Isolatie is een vorm van folter. Dat vond ik 35 jaar geleden en dat vind ik nog steeds. Wil je een mens kapotmaken? Duw hem in een isoleercel. Succes gegarandeerd.

Wat ik niet begrijp is het optreden van dat ziekenhuis. De instelling belt, en zegt: “We hebben hier iemand met een schedelbreuk. Kunnen jullie hem opnemen?”. Dan zegt het ziekenhuis: “Nee, bedankt. Meneer was vorige keer knap lastig, dus hij bekijkt het maar”. Dat kan toch helemaal niet? Schrijft de beroepsethiek van artsen niet voor dat ze zieken en gewonden moeten helpen? Is dat ziekenhuis eigenlijk niet gewoon strafbaar? Godgeklaagd natuurlijk, dit hele verhaal.

op 16 11 2011 at 11:42 schreef MNb:

Raymond Westendorp was suïcidaal – dat is het meest cynische dat ik in lange tijd heb gelezen. Want zelfmoord moet ten koste van alles vermeden worden, nietwaar? Dan liever de isoleercel tot de dood erop volgt.
Sorry, ik heb niet verder gelezen. Het ligt me te zwaar op de maag op de vroege ochtend. Later misschien.

op 16 11 2011 at 12:12 schreef Rene K:

In gevallen als deze lijkt tijdelijk vastbinden en drogeren het enige alternatief te zijn om automutilatie te voorkomen. Maar dat mag niet (meer).

op 16 11 2011 at 12:42 schreef Elin:

Gedwongen eenzaamheid is op zich niet zo erg, ik spendeer vaak dagen alleen, maar als de omgeving totaal prikkelarm is word je wel goed gek ja, lijkt me. Ik ben een leek, maar het lijkt me toch niet zo moeilijk een hufterproof spelcomputer o.i.d. in zo’n cel te bouwen? Ook al kun je alleen maar tetris doen, dan heb je in elk geval iets om je mee bezig te houden i.p.v. helemaal gek te worden van je eigen gedachten.

op 16 11 2011 at 13:01 schreef Pyt van der Galiën:

Op de site van Solitary Watch vind je o.a. dit document over de psychologische gevolgen van isolatie.

Het document handelt over het gebruik van isolatie binnen het Amerikaanse gevangenissysteem, maar veel van de conclusies zijn uiteraard ook van toepassing op isolatie binnen inrichtingen.

op 16 11 2011 at 15:40 schreef Jan:

Dank je wel dat jij je eigen ervaring durfde neer te schrijven. Het geeft je stuk extra kracht. Ik hoop toch dat er een verandering kan plaatsvinden!! Heftig hoor.

op 16 11 2011 at 15:53 schreef Thomas E:

Tja. Intens triest allemaal.

Ik weet niet of een automutilerend mens in de regel echt dood wil. Mocht dat zo zijn, dan zou ik zeggen: laat hem/haar gaan. Bij sommigen is de levenspijn zo heftig dat leven een kwelling is. En blijft. Al wordt hij/zij dag en nacht gemonitord door dertig goedbedoelende hulpverleners.

op 16 11 2011 at 15:58 schreef Grrrits:

@Jan Iemand moet zijn mond open trekken. Met je blote reedt op tv is minder taboe in dit land dan zeggen dat je tot het legioen der ex-gekken behoort. go figure.

op 16 11 2011 at 16:02 schreef Peter:

Ik vind je wel cool, nu ik weet dat je in het gekkenhuis hebt gezeten. Net als mijn favoriete fictieve personage John Constantine.

op 16 11 2011 at 18:33 schreef Smeets:

Ik heb van de 5 dagen dat ik in dienst heb gezeten er drie in de isoleercel doorgebracht. Ik kreeg een papieren overal om aan te trekken. Niets te lezen en geen daglicht. Tijdens de nacht (althans dat dacht ik) werd de temperatuur naar beneden gebracht zodat ik van de kou onder het papieren laken niet kon slapen. S.ochtends werd het bed tegen de muur geklapt zodat ik niet kon gaan liggen. Assen 1990. De isoleercel was een instrument om je mentaal te breken. En dat is nog steeds zo.

op 16 11 2011 at 21:33 schreef Grrrits:

thanks Peter. het is ook wel een beetje een mentale Doctor Manhattan truc om uit dat strontgat te klimmen. lukt lang niet iedereen.

op 16 11 2011 at 22:02 schreef Sasha Berkman:

»Es gibt in der Isolation exakt zwei Möglichkeiten: Entweder Sie bringen einen Gefangenen zum Schweigen, das heißt er stirbt daran, oder Sie bringen ihn zum Reden.«

op 16 11 2011 at 23:35 schreef Bertje:

In de laatste alinea kan ik me helemaal vinden.
Verder vindt ik het een heel eenzijdig stuk.
Ik heb alle begrip voor de inrichting en het Deventer ziekenhuis. Geheel terecht dat ze zo iemand weigeren op te nemen!

op 17 11 2011 at 09:42 schreef Pyt van der Galiën:

@Bertje

Jij vindt het terecht dat een ziekenhuis weigert iemand met een schedelbreuk op te nemen? Heel humaan van je.

op 17 11 2011 at 11:24 schreef Pickelhaube:

Ik vind dit echt heel erg, als je bedenkt dat iets als sensorische deprivatie (daar ga je van hallucineren) in het gevangeniswezen als vorm van inhuman and degrading treatment wordt gezien.

Van de torture wiki:

“In 1978, the European Court of Human Rights ruled that the five techniques of “sensory deprivation” were not torture as laid out in Article 3 of the European Convention on Human Rights, but were “inhuman or degrading treatment” (see Accusations of use of torture by United Kingdom for details). This case occurred nine years before the United Nations Convention Against Torture came into force and had an influence on thinking about what constitutes torture ever since”

op 17 11 2011 at 11:27 schreef Bertje:

@ pyt

Tuurlijk niet maar in dit geval zeker wel, verplaats je eens in de zorgverleners van het ziekenhuis en de andere patiënte.
Het is niet zo maar iemand, maar iemand die een groot gevaar is voor andere.
Het is weer zo heerlijk Nederlands om ons uitsluitend in de client te verplaatsen. Begrijp me niet verkeerd maar als zorgverlener ben je vaak met handen en voeten gebonden en kan en mag je bepaalde risico’s niet aangaan.

op 17 11 2011 at 11:53 schreef Pickelhaube:

Hij vormde geen gevaar voor andere patiënten @Bertje, maar voor zichzelf. Daarnaast hebben artsen de eed van Hippocrates afgelegd en zijn inderdaad verplicht om iemand met een schedelbasisfractuur op te nemen. Lijkt me dus een medische tuchtkwestie. Zou een mooie boel worden, als dokters alleen mensen behandelen die ze mogen.

Als geestelijke gezondheidszorgers niets kunnen met een psychiatrische patient, is het misschien tijd om ander werk te gaan zoeken.

Wat ik me wel nog steeds afvraag is wie nou het meest schuldig is aan de dood van Raymond: het ziekenhuis dat hem niet wilde opnemen, of de instelling die onvoldoende aandrong op opname

op 17 11 2011 at 12:15 schreef Yvonne:

Ik werk zelf in de gezondheidszorg en ik begrijp Bertje niet w.b. risico’s niet aangaan.
Ik vind de psychiatrische hulpverlening in Nederland zwaar kut en zo ook de gedachte hulp verlenen met de handen op de rug. Ik erger me kapot aan het oeverloos gelul en het niet ingrijpen als het nodig is. Ik ken te veel voorbeelden.

op 17 11 2011 at 12:16 schreef Pyt van der Galiën:

@Bertje

Ik kan nergens uit afleiden dat hij een gevaar – laat staan een groot gevaar – was voor anderen. Hij was lastig, schreeuwde en maakte dingen stuk.

Maar zelfs indien hij wél agressief was tegenover anderen, dan is dat nóg geen excuus hem niet te behandelen. De man had voor iedereen zichtbare zware verwondingen. Wanneer je zo iemand weigert te behandelen, neem je bewust het risico dat die persoon overlijdt. Zelfs een gewonde, agressieve hond behandelen we. Een mens niet?

Natuurlijk heeft Sam Gerrits gelijk dat de kern van het probleem in het onmenselijke isolatiesysteem zit en dat dit veranderd moet worden. Maar dat ontheft de zorgverleners in dit geval toch niet van hun (mede)verantwoordelijkheid? Ze hebben iemand dood laten gaan omdat die persoon lastig was, ze zich geen raad met hem wisten en toen maar voor de makkelijkste oplossing hebben gekozen. Geen excuus voor.

op 17 11 2011 at 12:20 schreef Yvonne:

@Pickelhaube

“Wat ik me wel nog steeds afvraag is wie nou het meest schuldig is aan de dood van Raymond: het ziekenhuis dat hem niet wilde opnemen, of de instelling die onvoldoende aandrong op opname.”

Ook hier zie je dat er niemand bij is die doortastend optreedt. Vaak wordt er veel gepraat, gebeld, geschreven, maar verder?

op 17 11 2011 at 12:48 schreef Bertje:

@ alle

Even voor de duidelijkheid ik werk ook in de zorg.
Maar laten we nu wel wezen, laten we nu net niet doen of alle Wimmen en Raymonds zo lief zijn en maar wat dingetjes stuk maken en een beetje schreeuwen als dat zo zou zijn dan hadden we geen probleem.
Als zorgverlener kun je gewoon weg bepaalde risico’s niet nemen. Een chefarts die een zwaar gestoord persoon weigert op te nemen omdat deze eenvoudig weg een te groot risico vormt voor personeel en patiënte begrijp ik voor de volle honderd procent. En ja het is natuurlijk een uitermate lullige
situatie, en helaas gebeuren dit soort dingen.
Soms kun je gewoon weg niet behandelen al wil je het nog zo graag eed of geen eed.

op 17 11 2011 at 13:13 schreef Yvonne:

@Bertje

“Soms kun je gewoon weg niet behandelen.”

Als je iemand niet ‘kunt’ behandelen, wie of wat dan wel?

op 17 11 2011 at 13:24 schreef Pickelhaube:

@Yvonne

Volgens mij heeft iedere instelling wel een ‘valide’ reden om de verantwoordelijkheid weer af te schuiven naar de volgende instantie. Als dat gebeurt, kan alleen de politiek er nog wat aan doen. Of het strafrecht, want als je iemand die suïcidaal is met een onbehandelde schedelbasisfractuur in de isoleer gooit, heb je het op z’n minst over ‘dood door schuld’ bij degene die daartoe besloot. Want het is dus bekend dat je van de isoleer niet minder zelfmoord wil plegen en levensbedreigende vewondingen moeten gewoon behandeld worden. Als een ziekenhuis een patient niet op wil nemen, dan moet zo’n instelling maar een ander ziekenhuis zoeken.

Uiteindelijk denk ik dat verruiming van de euthanasiewetgeving de enige juiste oplossing biedt, want dan was hij in ieder geval op een menswaardige manier aan zijn eind gekomen.

op 17 11 2011 at 13:26 schreef Yvonne:

@Bertje

“En ja het is natuurlijk een uitermate lullige
situatie, en helaas gebeuren dit soort dingen.”

Ik vraag me af of je dit ook zo zou schrijven als het jouw vader of moeder etc. betrof, helaas, u kunt oprotten, geen behandeling, zoek het maar uit, familie niet zeuren, zoek het ook maar uit.

op 17 11 2011 at 14:31 schreef Bertje:

@ Yvonne

Ik heb het nergens over oprotten of zoek het maar uit gehad.
En ja ik zou het ook zo benoemen als het gaat om familie leden, vrienden etc.En de miljoen euro vraag heb je prima gesteld: wie behandeld de niet behandelbaren.

op 17 11 2011 at 15:48 schreef Pickelhaube:

@bertje

Wat is ‘onbehandelbaar’? Wanneer kan je zeggen dat iemand dat is?

Het probleem met zo’n defaitistische mentaliteit is dat er in het verleden wel meer aandoeningen ‘onbehandelbaar’ werden geacht, zoals kanker of aids. Als medici daar net zoals jou in gestaan hadden, was daar nu ook geen medicijn tegen geweest.

Het begrip ‘onbehandelbaar’ komt helemaal niet voor in het woordenboek van goede hulpverleners en artsen.

op 17 11 2011 at 16:25 schreef Bertje:

@ pickelhaube

Wat je zegt klopt, alleen verdraai je mijn woorden en das jammer.

“Wat is ‘onbehandelbaar’? Wanneer kan je zeggen dat iemand dat is?”

Een iemand als Wim of wie dan ook elke vorm van hulp weigert, automutileert, agressie vertoond naar zichzelf en zijn omgeving etc etc is op dat moment niet behandelbaar.

Wat mij enorm irriteert is dat velen die met een verstandelijk handicap worden geboren automatisch niet handelings bevoegd zijn en de gemiddelde “gevaarlijke gek” wel.
Als we dat nou eens veranderen dan kunnen probleem gevallen als Wim beter behandeld worden.

is op dat moment niet behandelbaar

op 17 11 2011 at 20:43 schreef Yvonne:

@Bertje

“Een iemand als Wim of wie dan ook elke vorm van hulp weigert, automutileert, agressie vertoond naar zichzelf en zijn omgeving etc etc is op dat moment niet behandelbaar.”

Hoezo niet behandelbaar?

Juist dan, een gevaar voor zichzelf en zijn omgeving. Politie bellen, spuit geven, behandelen.

op 17 11 2011 at 21:00 schreef Yvonne:

@Pickelhaube

“Uiteindelijk denk ik dat verruiming van de euthanasiewetgeving de enige juiste oplossing biedt, want dan was hij in ieder geval op een menswaardige manier aan zijn eind gekomen.”

Helemaal mee eens, dit is hartverscheurend.

op 17 11 2011 at 21:17 schreef salzoka:

in english plz

op 17 11 2011 at 21:24 schreef Pickelhaube:

@Bertje

Dan is iemand lastig te behandelen, maar je moet de hoop nooit opgeven, Bertje! Zo denk ik dat je zo’n patiënt voor de duur van zijn verblijf in het ziekenhuis best even kunstmatig in slaap mag houden. Dan is hij toch ook niet lastig?

Over die wilsbekwaamheid: het verhaal vertelt helaas niet hoe hij in die inrichting terecht kwam, maar bij een agressieve borderliner gaat daar vaker wel dan niet een IBS aan vooraf. Dan is hij dus niet wilsbekwaam en heeft de instelling de verantwoordelijkheid voor zijn welzijn.

op 18 11 2011 at 00:05 schreef Bertje:

@ Pickelhaube & Yvonne

Nee natuurijk mag je nooit iemand opgeven!
En van mij mag je ook even iemand verdoven, maar zo gemakkelijk werkt dat niet. (aan de andere kant moeten we ook weer blij zijn dat dit niet zo gemakkelijk gaat)
Ook uit medische redenen kun je niet zo maar even iemand verdoven.
Ik wil alleen maar aangeven dat je als zorgverlener soms gewoon niet kan en mag handelen ook al zou je het nog zo graag willen. (spreek uit ervaring !!)

op 18 11 2011 at 11:00 schreef Yvonne:

@Bertje

Het is makkelijker om iemand aan zijn lot over te laten en daarbij ook de familie.
Ik neem aan dat er genoeg reden was om deze man te verdoven en in ieder geval wat te doen aan pijnbestrijding/ opheffen benauwdheid. Je kan als zorgverlener juist een hele hoop doen als je het welzijn van jouw client voor ogen hebt en niet het hele circus van gekte erom heen w.b. regeltjes en oeverloos geouwehoer. Ik spreek ook uit ervaring en ik zou gezorgd hebben dat deze man geholpen werd, goedschiks of kwaadschiks.

op 18 11 2011 at 17:38 schreef Molly:

Moeilijk onderwerp.
Ik heb heel wat jaren geleden gewerkt met cliënten die regelmatig in een isoleercel belandden. Cliënten die zichzelf en anderen beschadigden.
Mijn partner sprong voor de trein omdat hij niet geïsoleerd werd en overal vrij rond kon lopen.
Een isoleer is eigenlijk een barbaarse oplossing , maar in sommige gevallen noodzakelijk.
Helaas.
Platspuiten, vastbinden is net zo barbaars.
Isoleren maakt de één nog gekker, de ander komt er tot rust.
Je kunt niet alles onder één kam scheren.
Vind ik;-)

op 22 01 2012 at 03:16 schreef Dolhuys « Sarah van Vliet:

[…] patienten. Eind vorig jaar zijn hierover twee lezenswaardige opinieartikelen verschenen, van Sam Gerrits en Bram Bakker. Uit deze artikelen blijkt zonneklaar dat eenzame opsluiting geen behandelmethode is, […]

Nieuwe reactie
Naam:
E-mail:
Homepage:
  Afbeelding invoegen
 

 


Home

Archief

 

Become a Patron!
 

Let op: Toelating van reacties en publicatie van opiniestukken van anderen dan de hoofdredacteur zelf betekent geenszins dat hij het met de inhoud ervan eens is.

 

pbgif (88k image)
 

Vermaakt u zich een beetje met deze site? Laat uw waardering blijken met een kleine donatie (grote mag ook!): NL59 RABO 0393 4449 61 (SWIFT BIC RABONL2U) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.

 

pbgif (88k image)
 

MEEST GELEZEN IN APRIL

O De annihilatie van Sidney Smeets

O IJdele Schurken

O Waarom zit Dion Graus niet in de gevangenis?

O Waarom wokies moeten worden bestreden met alles wat we hebben

O Wees niet zo’n empathieloze lul, medemenselijkheid is in ons eigen belang

O Kritiek is mooi, zolang je maar wel je bek houdt

O Sidney en Sibren zijn allebei domme, domme jongens geweest

O De journalistiek heeft meer Talitha Muusses nodig

O YouPorn

O Nederland wordt geen beter land als Rutte maar weg is

 

MEEST GELEZEN EVER

O YouPorn

O Hoi, Jesse Klaver, ik heb geen zin om te boeten voor jouw papatijd

O De koning van het uittrekken van de damesslip

O Ik word vervolgd wegens belediging van een seriebelediger

O Verplicht naakt douchen op school, jongens en meisjes bij elkaar

O Ga je nu Wierd Duk ontslaan, Telegraaf?

O Ik ga naar Japan verhuizen

O Hoi, Onderwijsraad, zit de mensen eens niet zo in hun nek te hijgen!

O Kappen met je hypocriete gejank, landgenoten, je racisme schijnt door

O Lekker hitsen tegen migranten met Wierd Duk en Lucas Hartong

 

pbgif (88k image)
 

CONTACT
Stuur uw loftuitingen en steunbetuigingen naar Frontaal Naakt.

 

NIEUWSBRIEF
Ontvang gratis de Frontaal Naakt nieuwsbrief.

 

pbgif (88k image)
 

BLURBS
“How does it feel to be famous, Peter?” (David Bowie)

“Frontaal Naakt dient een publiek belang” (mr. P.L.C.M. Ficq, politierechter)

“Peter schrijft hartstochtelijk, natuurlijk beargumenteerd, maar zijn stijl volgt het ritme van zijn hart.” (Hafid Bouazza).

“Ik vind dat je beter schrijft dan Hitler” (Ionica Smeets)

“Jij levert toch wel het bewijs dat prachtige columns ook op weblogs (en niet alleen in de oude media) verschijnen.” (Femke Halsema)

“Literaire Spartacus” (André Holterman)

“Wie verlost me van die vieze vuile tiefuslul?” (Lodewijk Asscher cs)

“Pijnlijk treffend” (Sylvana Simons)

네덜란드 매체 프론탈 나크트(Frontaal Naakt)에 따르면, 네덜란드 라 (MT News)

“Echt intelligente mensen zoals Peter Breedveld.” (Candy Dulfer)

“De Kanye West van de Nederlandse journalistiek.” (Aicha Qandisha)

“Vieze gore domme shit” (Tofik Dibi)

“Ik denk dat de geschiedenis zal uitmaken dat Peter Breedveld de Multatuli van deze tijd is.” (Esther Gasseling)

“Nu weet ik het zeker. Jij bent de antichrist.” (Sylvia Witteman)

“Ik ben dol op Peter. Peter moet blijven.” (Sheila Sitalsing)

“Ik vind hem vaak te heftig” (Hans Laroes)

“Schrijver bij wie iedereen verbleekt, weergaloos, dodelijk eerlijk. Om in je broek te piesen, zo grappig. Perfecte billen.” (Hassnae Bouazza)

“Scherpe confrontatie, zelfs als die soms over grenzen van smaak heen gaat, is een essentieel onderdeel van een gezonde democratie.” (Lousewies van der Laan)

“Ik moet enorm lachen om alles wat Peter Breedveld roept.” (Naeeda Aurangzeb)

“We kunnen niet zonder jouw geluid in dit land” (Petra Stienen)

“De scherpste online columnist van Nederland” (Francisco van Jole)

“Elk woord van jou is gemeen, dat hoort bij de provocateur en de polemist, nietsontziendheid is een vak” (Nausicaa Marbe)

“Als Peter Breedveld zich kwaad maakt, dan wordt het internet weer een stukje mooier. Wat kan die gast schrijven.” (Hollandse Hufters)

“De kritische en vlijmscherpe blogger Peter Breedveld” (Joop.nl)

“Frontaal Naakt, waar het verzet tegen moslimhaat bijna altijd in libertijnse vorm wordt gegoten.” (Hans Beerekamp – NRC Handelsblad)

“De grootste lul van Nederland” (GeenStijl)

“Verder vermaak ik mij prima bij Peter Breedveld. Een groot schrijver.” (Bert Brussen)

“Landverrader” (Ehsan Jami)

“You are an icon!” (Dunya Henya)

“De mooie stukken van Peter Breedveld, die op Frontaal Naakt tegen de maatschappelijke stroom in zwemt.” (Sargasso)

‘De website Frontaal Naakt is een toonbeeld van smaak en intellect.’ (Elsevier weekblad)

“Frontaal Gestoord ben je!” (Frits ‘bonnetje’ Huffnagel)

“Jouw blogs maken hongerig Peter. Leeshonger, eethonger, sekshonger, geweldhonger, ik heb het allemaal gekregen na het lezen van Frontaal Naakt.” (Joyce Brekelmans)

‘Fucking goed geschreven en met de vinger op de zere plek van het multicultidebat.’ (jury Dutch Bloggies 2009)

Frontaal Naakt is een buitengewoon intelligent en kunstig geschreven, even confronterend als origineel weblog waar ook de reacties en discussies er vaak toe doen.’ (jury Dutch Bloggies 2008)

‘Intellectuele stukken die mooi zijn geschreven; confronterend, fel en scherp.’ (Revu)

‘Extreem-rechtse website’ (NRC Handelsblad)

‘De meeste Nederlanders zijn van buitengewoon beschaafde huize, uitzonderingen als Peter Breedveld daargelaten.’ (Anil Ramdas)

‘Peter Breedveld verrast!’ (Nederlandse Moslim Omroep)

‘Breedveld is voor de duvel nog niet bang’ (Jeroen Mirck)

‘Nog een geluk dat er iemand bestaat als Peter Breedveld.’ (Max J. Molovich)

‘Godskolere, ik heb me toch over je gedróómd! Schandalig gewoon.’ (Laurence Blik)

 

pbgif (88k image)
 

 

(Advertentie)
 

 

pbgif (88k image)
 

LINKS

 

 

RSS RSS