Suna Floret

Mijn moeder staat in de keuken haar gerecht voor te bereiden zoals alleen mijn moeder dat kan. Terwijl de gevulde paprika’s aan het koken zijn, doet ze haar schort af en we gaan aan de keukentafel zitten. Ma vertelt verder.

“Ik kreeg dus 25 gulden van je opa. Dat was niet veel maar meer had ik eigenlijk ook niet nodig. Ik deed maar weinig. Wat ik wel erg vond, was dat je opa de rest van mijn welverdiende salaris uitgaf aan alcohol. Hij ging voor biermerk Oranjeboom werken en toen begon eigenlijk het gezeik.”

“Hij kwam eerst aangeschoten van zijn werk omdat hij met een slangetje de flessen vulde, maar tegelijkertijd zijn eigen dorst leste. Op een gegeven moment kwam hij iedere dag volledig bezopen thuis. Hoe hij daar normaal heeft kunnen functioneren of nooit is ontslagen, blijft een raadsel. Alsof dat niet genoeg was, kreeg hij aan het eind van iedere maand ook nog een gratis krat bier mee. Later ging hij aan de whiskey, wat de situatie nog erger maakte.”

“Ondertussen was ik al negentien en pakte nog steeds groente in. Maar toen kwam de dag waardoor de rest van mijn leven is veranderd. Mijn ouders gingen op visite bij vrienden in België en daar ontmoette ik je vader voor het eerst. Toen ik hem zag, wist ik meteen dat ik zijn vrouw wilde worden. Waarschijnlijk dacht hij hetzelfde, want hij had via via ons telefoonnummer gevonden en nam het risico om me thuis te bellen.

Gelukkig pakte ík op. Het gesprek duurde maar een seconde of tien, maar lang genoeg om zijn telefoonnummer te noteren. Mijn hart bonsde in mijn keel. Ik stopte het papiertje in mijn BH en ging naar mijn kamer. Maandenlang heb ik hem vanuit de telefooncel gebeld. Ik was verliefd. Ik vertelde dit aan je oma en toen je opa er ook achter kwam, brak de hel los. Hij schreeuwde dat ik met niemand anders mocht trouwen dan met zijn neef, want dat had hij al geregeld. Ik moest hem maar vergeten, want het jaar daarop zou ik al met zijn neef trouwen. Ik wist niet eens wie zijn neef was! Het onderwerp werd onder de tapijt geschoven en ik hield me uit angst stil.”

“Na een paar maanden belde je vader me weer op. “Ayşe, ik sta morgenochtend met de auto bij de bushalte in Charlois. Als je met me mee wilt, kun je instappen. Ik wacht op je.” En hij hing op. De volgende ochtend zei ik tegen je oma dat ik een uur eerder moest beginnen, wierp nog snel een blik op mijn slapende broertjes en ging in mijn werkkleding de deur uit. Ik pakte de bus die ik altijd nam en stapte bij de volgende halte uit om vervolgens in de auto van je vader te stappen en weg te rijden naar België.”

“Je oma had het natuurlijk al snel door toen ze me niet op haar werk zag. Ze wachtte tot de avond en belde naar België. De broer van je vader bevestigde dat ik daar zat. Ik wil niet weten hoe je opa heeft gereageerd toen hij er achter kwam, maar ik kwam erachter dat hij naar België wilde om je vader te vermoorden. Mijn broers hielden hem tegen. Je opa kon er ook niks meer aan doen. Mijn ‘eer was al aangetast’. Het had geen zin meer om me terug te halen.”

“Ik hoorde niks van mijn ouders en broertjes. Je vader en ik waren ondertussen getrouwd en gelukkig samen. We logeerden bij de broer van je vader. Na een maand of twee wilde ik terug naar Nederland. Ik wilde weer werken, miste mijn moeder en broers. Je vader vond het niet erg om in Nederland te wonen en besloten terug te gaan. We stapten in de trein. In Rotterdam aangekomen hadden we allebei geen cent, dus ik klopte op de deur van mijn vader voor hulp.”

“Klopte je op de deur van opa voor hulp? Jij hebt lef! Hoe reageerde hij? Wat zei opa?”

Terwijl ze opstaat om te kijken of het lievelingsgerecht van mijn vader al klaar is, hoort ze de voordeur open gaan. “Suna, let op de paprika’s” en ze loopt met een glimlach naar mijn vader.

Het wordt nu wel héél spannend. Laten we hopen dat Suna niet weer zo lang de tijd neemt om het vervolg te schrijven. Lees het eerste deel hier. Suna Floret (27) is journalist. Ze schrijft wat ze ervaart en fotografeert wat ze ziet. Haar weblog is meer dan de moeite waard.