Home » Archief » Het been van Wil Schuurman


[02.04.2016]

Het been van Wil Schuurman

Natasha Gerson

aad3
Illustratie: Aadorah

De rehabilitatie van Hans Janmaat en het bijna gelijkluidende interview met zijn levenspartner, CD-kamerlid Wil Schuurman, waaraan onlosmakelijk verbonden het betoonde medeleven vanwege het been dat zij verloor in Kedichem, is inmiddels een soort jaarlijks lenteritueel geworden.

Een vreemd lenteritueel omdat, in tegenstelling tot iets als Koningsdag of 4 mei, er elke keer gedaan wordt alsof het allemaal helemaal voor het eerst is, eveneens de erbij gepresenteerde voortschrijdende inzichten over de schandelijke behandeling van de Centrumdemocraten en het echtpaar Janmaat, dat zijn tijd zo ver vooruit was.

Er zijn wel meer van die amnesia-achtige herhalingen in de media, maar dit is wel de merkwaardigste. Bij het twintigjarig ‘jubileum’ van ‘Kedichem’ hadden we het al uitgebreid gehad, bij het vijfentwintigjarige jubileum nog een keer, bij een toneelstuk over Janmaat, ter gelegenheid van zijn biografie door Joost Niemöller, met voorwoord van windvaan Meindert Fennema, steeds opnieuw hetzelfde programma, waarbij de omstandigheden rond ‘het been’ ook nog eens aan meer inflatie onderhavig zijn dan de Roemeense lei destijds.

Linksradicale aanslag

Dit jaar, met Wil Schuurman bij Pauw in haar favoriete rol als berustende, lieve oma, is het toneelstuk – het gefictionaliseerde verhaal dus – de definitieve waarheid geworden.

‘Kedichem’ is inmiddels officieel een linksradicale aanslag geworden, dat stond er zelfs achter het grijzende hoofd van Schuurman te lezen: ‘Aanslag’. Met, zo vertelde zij, fosforbommen.

Jóh! Fosforbommen! En niemand die ermee zat, destijds of nu, iedereen vond dat wel prachtig. Niemand in de Tweede Kamer had zijn medeleven betuigd. Wat een tijd! ‘CDA-dames’ zo vertelt Schuurman opnieuw, hadden gezegd: ‘Maar we hadden u hier nooit gezien’, en hoe kwetsend dat was geweest. Alle aanwezigen knikken verbijsterd. Hoe was het mogelijk.

Dat Schuurman pas Kamerlid (en haar zoon fractiemedewerker) werd ná 1986, zullen de tafelgenoten zich ook niet zomaar realiseren. De redactie van Pauw kan dat natuurlijk wel weten, of zou dat hebben moeten weten, en zo ook de presentator, maar wat die met zijn twaalven eigenlijk de hele dag uitspoken, dat kunnen we allang niet meer bevroeden.

Het bloemetje dat ze niet kreeg uit de ziektepot, dat voorheen onderdeel was van Schuurmans’ vaste leedrepertoire, ontbrak dit keer in het verhaal, want dat heeft ze inmiddels alsnog gehad bij een van de vorige gelegenheden.

Zekere partijdigheid

Nieuw was ditmaal dat ze drie kwartier had liggen bloeden daar, want iets met de ambulance die tegengehouden werd en de politie en brandweer die daar niet bij machte waren iets aan te doen. Die vuile linksen toch, nog een ambulance tegenhouden ook.

Nu is het allengs voorstelbaar dat de aanrijtijd voor Schuurman uren geduurd lijkt te hebben, alle begrip daarvoor, maar dat maakt het verhaal nog niet wáár. Want op het moment dat Schuurman aan de achterzijde van de Hotel Cosmopolite neerkwam, was er al geen linkse meer te bekennen omdat die allemaal het hazenpad hadden gekozen du moment duidelijk was dat de boel in lichterlaaie stond, en dat was al heel snel. Ze dáchten alleen dat die er nog waren, omdat ze dachten dat er ruiten ingegooid werden die in werkelijk knapten in de brand.

En met fosforbommen had dat allemaal niets te maken, want die waren er niet. Een linoleumachtige vloer stond direct in de fik toen de nylonvitrage, waar een rookbom in was blijven hangen, er op begon te druipen en toen was het wegwezen voor de aanwezigen. Dat is wat álle betrokkenen áltijd hebben verteld, ook onderling, en iets anders is nooit en te nimmer vastgesteld.

Maar de Pauw-tafel was passend ontzet. Helemaal gortig werd het ditmaal in de Schuurman-show toen eighties– en krakerskenner A.F.T.H. van der Heijden, toevallig aan tafel, zijn eigen theorieën te berde bracht. “Het lijkt wel alsof dat expres was”, fictionaliseert hij de brandweerhistorie nog even verder met Schuurman, die het uiteraard helemaal met hem eens was, en daarmee iedereen. “Alsof er een zekere… een zekere partijdigheid een rol speelde”.

Smaad van de allerkwalijkste soort

Ja hoor, de brandweerwagens zijn niet voor niets zo rood. Stalinisten waren het gewoon, in 1986, zodra ze door hadden dat het om CD-ers ging, dachten ze: laat maar uitbranden en leegbloeden.

Alles goed en wel en demoniseer de actievoerders van toen wat je wilt, die zijn dat gewend en de meeste laat het koud (waarvan akte in het ook steeds maar weer getoonde filmpje met Jack van Lieshout, waar vooral uit blijkt dat het onderwerp en de herbeschouwing niet nieuw is, want afkomstig uit een uitzending van Andere Tijden over Kedichem uit 2009).

Maar wanneer zelfs de brandweer wordt beticht van sympathie met wat dan al een aanslag met fosforbommen schijnt geweest te zijn, en wel in een zo verregaande mate dat ze hun werk niet meer doen, door een van onze meest vooraanstaande schrijvers en door het slachtoffer, dan zou je denken dat het toch tijd wordt om in te grijpen. Want dat is gewoon smaad van de allerkwalijkste soort.

Maar niks hoor. Pauw, oningevoerd door zijn redactieleden die het ook die week te druk hadden met op Twitter speuren naar nieuwe extreme gekken om op te voeren als representant van iets, laat het erbij. Hij bladert nog wat aanprijzend in het werkje van Joost ‘David Irving is de beste WOII-historicus’ Niemöller en noemt nog wat voorbeelden van extreme demonisering waar Janmaat & Co in die jaren het slachtoffer van waren, en die misschien tot zulke uitwassen als het gedrag van actievoerders en ook van politie en brandweer geleid kan hebben.

Zoals daar waren de gemene persiflages van Erik van Muiswinkel en slinkse, nare, undercoveracties die voor onderzoeksjournalistiek moesten doorgaan in die jaren, waarbij de onuitgesproken implicatie is dat die wel allemaal op leugens zullen zijn gebaseerd in het kader van de linkse hersenspoeling. Ja, ja. Nou nee.

Undercover-journalistiek

Er waren in het topjaar van de Centrumdemocraten, 1994, maar liefst drie journalisten undercover geweest op het partijkantoor op de Haagse Merlenstraat en in de dependance daarvan, Schietclub Lisse te Amsterdam Noord. Twee daarvan, Peter Rensen van de Nieuwe Revu en Kees Kooiman van de Groene Amsterdammer gaven een gelijkluidende en allengs verhelderende lezing over de taferelen die zich rond Janmaat en Schuurman afspeelden en de bonte stoet van querulanten, oplichters en geweldplegers in hun, zoals inlichtingendiensten dat noemen, ‘umfeld’.

De derde, de latere bekende misdaadverslaggever Bas van Hout, verzon er inderdaad nog een en ander bij om het sappiger te maken, zoals we van hem gewend zijn. Dat werd door de andere twee braaf aangekaart. De werkelijkheid was namelijk al erg genoeg.

Een werkelijkheid die mij al te bekend voorkwam. Ter rechter en linkerzijde van het spectrum, die zo ontzettend op elkaar leken. Zo realiseerde ik me destijds pas ten volle bij het lezen van het boek van Rensen, ‘Dansen met de Duivel’. Een boek dat ik de redactie van Pauw en de praatprogramma’s die Wil Schuurman nog gaan uitnodigen voor een volgende herdenking, nog steeds van harte kan aanbevelen.

Want het boek gaat over meer dan alleen een schimmige partij over verkiezingstijd, het is een boek over zelfhersenspoeling in zuurstofloze , geïsoleerde biotopen, die alleen maar tot geweld en de normalisering van geweld kán leiden. Iets dat het zeker waard is herbelicht te worden in deze tijd, in een geheel nieuwe context.

Bij gelegenheid van het dertigjarig jubileum van de ‘aanslag’ op Hotel Cosmopolite wordt het misschien tijd om eens wat wérkelijk nieuwe inzichten naar voren te brengen. Wellicht is het voor mevrouw Schuurman na al die jaren ook eens verhelderend om te weten aan wie ze haar leven in een rolstoel uiteindelijk echt te danken heeft. Kan ze die emotioneel chanteren. Misschien levert de confrontatie nog mooie televisie op.

Zuipen en snuiven

Nee, ik was niet bij ‘Kedichem’. Een van de beste beslissingen van mijn leven was die dag gewoon in mijn nest te blijven liggen. Ik had er geen trek in gehad juist vanwege de dwingende wijze waarop ik gesommeerd was te gaan door een zelf nogal sectarisch ingesteld persoon (“stelletje a-politieke puddingen!”) die zich actiebons in spé waande, en die van mijn huisgenoot eiste dat die een KAV-busje op zijn naam zou huren omdat hij zelf geen rijbewijs had.

Belangrijker nog, omdat ik gloeiende pest had aan de werkelijke bron van de informatie, en dus met helemaal niets te maken wilde hebben waar hij de hand in had. Maar wat ik weet, weet ik wel uit eerste hand. ‘Kedichem’ heb ik door de jaren vaak genoeg beschouwd en herbepuzzeld gehoord door directe betrokkenen om zeker te zijn van mijn zaak, en mijn eigen ervaringen er omheen sluiten daar naadloos bij aan. Dus geloof me maar.

De officiële geschiedschrijving – bij monde van eerdergenoemde van Lieshout, die helemaal niet weet hoe het zat – wil dat de locatie van de CD/CP-fusievergadering pas op het allerlaatst bekend was omdat ‘iemand’ CD’er Willem Bruyn gevolgd zou zijn naar Kedichem. Dat strookt met de lezing dat een en ander zo uit te hand kon lopen omdat het actievolk urenlang al zuipend en snuivend moest blijven wachten op de definitieve locatie in Utrecht.

Helemaal niet waar. Het volgen van Bruyn was slechts een bevestiging van de locatie. Die allang bekend was vanwege een ranzig… liaison, zou je kunnen zeggen, tussen extreem-links en extreem-rechts. Toen mijn huisgenoot de opdracht kreeg om een KAV-bus te huren werd hem al verteld dat het ‘bij Leerdam’ zou zijn.

Opsporingsdienst van de PTT

De reden was er een met puur commerciële interesse en dat was het belang van de freelance Telegraaf-fotograaf Cornelis ‘Cocky’ Torenspits. Die voorzag zijn scannermaatje Eelco Brekveld uit de Amsterdamse Rivierenbuurt wel vaker van leuke weetjes over dat soort dingen. Zijn licht nasale stem met oud-Mokums accent staat me nog bij, bij zulke gelegenheden. “Hé Brekkie, ik heb een spekkie voor je bekkie… o nee, geen spekkies, je bent joods hè, gheheheheh”.

Cocky had geen vrienden, niet alleen vanwege zijn onplezierige persoonlijkheid, maar ook omdat als hij er een normaal sociaal leven op na zou houden, hij misschien een ongeluk, overval, familiedrama of iets anders bloederigs en dus een voorpaginafoto zou kunnen missen. Daarom moest hij wel 24/7 aan de scanner gekluisterd zijn, en een handscanner voldeed niet.

Er waren dus maar weinig plekken waar Cocky eens kon relaxen en toch op de hoogte blijven van het volledige mobilofoonverkeer in de ring A10. Maar een ervan was op de Dintelstraat 5, een gelegaliseerd kraakpand waar op de zwaar beveiligde etage van Brekveld en zijn toenmalige huisgenote Joke, de bewoners van de verschillende etages (eronder woonde een voormalige skinhead waar onder andere Dikke Dennis kind aan huis was) elkaar naar het leven stonden.

Deze gezellige woning was voorzien van een batterij scannerapparatuur waar de opsporingsdienst van de PTT niet aan kon tippen, en daar ruilde Cocky wetenswaardigheden uit over op handen staande extremiteiten tegen nieuwe frequenties, van privé-telefoonverkeer tot aan de CRI aan toe. Zo had hij natuurlijk wel meer contacten met dezelfde soort hobbies, van privédetectives en ‘kromme hangjassen’ tot criminelen en Centrumdemocraten, waaronder sukkels en loslippigen die hij vervolgens verraadde zo het hem uitkwam.

En zo ging het dus ook met de wetenswaardigheden rond de op handen zijnde CD/CP-fusievergadering. Als daar nou de pleuris zou uitbreken, dan kon hij zich vast van te voren goed positioneren met zijn dikke motordrive, de CD zou kunnen janken over de slechte politiebescherming en daar werd iedereen weer beter van, niewaar.

Hoestende Janmaat

Het waren dan ook Brekveld en Torenspits die de Bruyn die ochtend zouden volgen om te kijken of zijn info klopte. Aldus geschiedde, met gruwelijke gevolgen. Het zou niet voor het eerst of voor het laatst zijn dat De Telegraaf bloed aan haar handen had.

Dé iconische foto van Kedichem, van een hoestende Janmaat met wat stillen, pers en brandweer op de achtergrond, was ironisch genoeg niet van Cocky, maar van de regiofotograaf William Hoogteyling. Die ontkracht tegelijkertijd het verhaal van Schuurman over de partijdige brandweer, want daar wordt volop geblust en de ambulance (we zien spuitgasten op de plaats waar Schuurman neerkwam) is blijkbaar al weg.

De foto’s van Cocky zijn allemaal in de eerste minuten genomen: We zien rook naar buiten stromen dat een mengsel is van de witte rook van rookbommen en behelmde actievoerders die al beginnen zich uit de voeten te maken.

Cocky zelf was zelf ook snel weg. De politie gaf hem nadien nog de kans om zijn foto’s te rangschikken alvorens hij die inleverde, waarop actievoerders zichtbaar stonden, waar die met Brekveld erop uiteraard niet bij zaten. Brekveld werd dan ook niet gearresteerd, in tegenstelling tot EHBO’ster Els enkele dagen later, die absoluut nergens schuld aan had, maar die wel weken vast zou zitten, alleen omdat ze géén bivakmuts droeg en er – haar eerste taakopvatting als EHBO’ster voor iedereen indachtig – hem niet direct smeerde.

Brekveld stond enkele dagen later op een waanzinnige stedelijke actievergadering alweer te kraaien dat “we wel gek waren om toe te geven dat er mollies waren gebruikt”, daarmee de lezing voorgoed bevestigend dat dit wél het geval was geweest.

Dit luidde zo’n beetje een definitief schisma in de actiebeweging in en het begin van de PVK, de gewelddadige kraakstasi waar hij (met van Lieshout) een van de kopstukken in was.

Brekveld veranderde later van geslacht en wil niet meer aan zijn verleden herinnerd worden. Cornelis Torenspits is nog steeds beeldjournalist. Uiteraard zouden deze wetenswaardigheden nooit een van de latere beschouwingen, het programma ‘Andere Tijden’, of de biografie van Janmaat halen. Aan een ‘Andere Tijden’-redacteur vertelde ik wel wat ik wist over Torenspits en de locatie, met de aanbeveling om het bij de persoon zelf te checken. Dat durfden ze niet. Niemand wilde daar aan. Het “deed ook niet ter zake”.

Hardhandige knokploeg

Wat bedoelde ik nu met mijn inzichten aan de hand van het boek van Rensen, achteloos terzijde gewoven als demonisatie bij Pauw? Met hoe extreem-links en –rechts op elkaar leken? Een grote overeenkomst was, zo realiseerde ik me toen ik het las, de humor. Je kon niet zeggen, zo constateerde ook Rensen, dat er niks te lachen viel in CD-kringen. Alleen: Alle humor had een gewelddadige basis. Alle verhalen gingen over geweld.

Enorm verhelderend vond ik de volgende anekdote, verteld in het boek door Wil Schuurman zelf aan de beruchte Richard van der Plas, hun Purmerendse raadslid:

“Mordaunt (Stewart Mordaunt, CP86 concurrent van Janmaat- NG) was in de Tweede Kamer. Komt er een blanke vent naar hem toe. Die vraagt: ‘Weet jij waar Janmaat is?’ Mordaunt: ‘Geen idee’ Die kerel: ‘Je moet me niet in de maling nemen. Jij weet best waar die uithangt’ Mordaunt: ‘Waarom zou ik dat moeten weten dan? Met die Janmaat wil ik niks te maken hebben. Wij willen nog veel meer’. ‘O’zegt die vent, ‘dan moet ik jou hebben’, en hij geeft hem, klats, zo een hoek. Hahahaha, wat een lul, die Mordaunt”.

Ik kon, kan, hier ook om lachen, ook vanwege de smakelijke wijze waarop Schuurman het vertelt. En om nog veel meer roddel en achterklap die voorbij komt in het boek, zoals het Delftse raadslid van der Spek (bekend in Delfste krakerskringen vanwege zijn hardhandige knokploeg) die een honkbalknuppel ‘in zo’n posterkoker met oranje doppies’ bewaard. ‘Haal je die er eerst uit voor je slaat?’ vraagt Rensen. ‘Als ie haast heeft niet’. schatert partijbons Wim Koetsier.

Doodsteken of verkrachten

De eerste keer vond ik het confronterend om te lezen omdat het precies het soort lol was dat standaard was in krakerskringen, onder mensen die gewend waren tegen de van der Speks te vechten. CD-raadlid Frans Hofmans zegt tegen Rensen bijvoorbeeld over zijn collega van der Plas: “Je kan hem niet tegenkomen of hij heeft weer wat flinks gedaan. Dan verschiet hij gewoon van kleur, zo trots is hij erop als hij weer wat rottigs heeft uigehaald”.

Dat gold ook voor een hoop van mijn vroegere actiemaatjes. Het is de een kenmerk van beschadigde mensen, die aan constant geweld gewend zijn. Een avond met een stel oude punkers in de kroeg en de humor is al snel van dezelfde orde: Keihard, zoals je nergens anders kunt bezigen dan onder elkaar. Oude soldaten.

Enkele maanden voor Kedichem werd ik, omdat ze mij aan mijn jas herkenden van een actie tegen hun, volledig in elkaar getrapt door drie later aan de CD gelieerde skinheads in het centrum van Amsterdam. Ze sloegen me in mijn nek en na een paar flinke trappen zagen ze pas dat ik “shit, een wijf” was, dus delibreerden ze kort of ze me zouden gangbangen of doodsteken.

Dat geen van beide hypothetisch waren, blijkt uit het feit dat één van hen een half jaar later medeplichtig zou zijn aan het willekeurige neersteken van een willekeurige jongen op station Hilversum. Deze dader figureert ook in het boek van Rensen als een van de hand- en spandienstverleners van Schuurman.

Maar gelukkig, voor verkrachting achtten ze me te lelijk en waarschijnlijk te vies en ze hadden me al aardig toegetakeld dus lieten ze het verder maar en verdwenen. Ik hees mezelf tegen een paal en probeerde een sjekkie te draaien, maar dichtlikken lukte niet omdat mijn lip teveel bloedde. Toen ik thuiskwam was de eerste reactie van een huisgenoot: “Nou dan heb je morgen wel een goeie smoes voor de reclassering”, want die wilden me net naar een cursus sturen. Daarom lachen deed pijn. Aangifte doen kwam niet bij me op, want pffff, politie en er was een contraverhaal – ik was zelf ook niet helemaal zuiver op de graat versus de groep die ik tegenkwam.

Verzameling oplichters

Dit soort dingen vormden de constante realiteit van de meeste aanwezigen bij Kedichem, over en weer. Geweld – geweld dat je pleegde, geweld dat je onderging – was weinig meer dan een goed verhaal als de kneuzingen geheeld waren.

Wie had verwacht dat ik geschokt zou zijn om het been van Schuurman? Het liet me koud, en nog steeds. Noem het deformatie. Maar die had wel een reden.

Wil Schuurman, een middelbare vrouw, moeder van een bijna volwassen zoon, en Janmaat, een gestudeerde ex-leraar, entameerden, faciliteerden en kanaliseerden dit soort geweld niet eens uit ideologie, maar uit puur eigenbelang. Ze werden niet buitengesloten in de kamer vanwege hun meningen, maar omdat hun partij een verzameling oplichters was, en zijzelf de boel bij elkaar fraudeerden en intrigeerden. Media-aandacht hadden ze altijd, maar dat wisten zij of hun partijgenoten altijd op spectaculaire wijze weer te vergallen.

De wijze waarop Schuurman haar been kwijtraakte, was onderdeel van een bijna karmische spiraal. Nu speelt ze de bijna-vermoorde onschuld, en komt daar mee weg omdat niemand dit gehandicapte omaatje meer vraagt naar haar geweldplegende drinkemaatjes als Yge Graman, Richard van der Plas, en oud-SS’ers en kampbeulen.

Wilders Jodenknecht

Het enige interessante moment van actualiteit in Pauw was het moment dat Schuurman zei niet te stemmen en al helemaal niet op Wilders. Met Wilders had ze niets en de PVV was voor haar geen partij van geestverwanten.

Dé gemiste kans zat hem in de niet-gestelde vraag: “Waarom niet?” Omdat ze jaloers is, omdat ze als de waard en zijn gasten de hele politiek als corrupt ziet, of omdat ze Wilders in navolging van hun NVU-grondbeginselen maar een Jodenknecht vindt? De rest was allemaal water under the bridge.

Onbelicht, en het enige dat zin heeft om te beschouwen, was de rol van de media in dit alles. Ja, de ‘antifacisten’ voelden zich door media en politiek tot op zekere hoogte geschraagd in hun geweldpleding jegens CD’ers. Je had vanuit de ‘reguliere linkse’ partijpolitiek en organisaties het gevoel dat dit stilzwijgende goedkeuring had, en de redenen zag je, niet in de politieke ideologie, maar uit ergernis om de kansen die criminelen van Janmaat kregen, niet om Janmaat zelf.

Onthullingen daarover – accurate onthullingen – versterkten dat. Maar niet van de politie of godbetert te brandweer. Die had hun handen alleen vol aan het voorkomen van schade aan onschuldige buitenstaanders. Zo niet wat toen nog de verslaggevende ‘pers’ heette. Die vond alles prachtig, zoals ze zich nu verlekkert aan zowel geradicaliseerde jongeren in de Schilderswijk, als om Pegida. Veel journalisten stookten vanuit de zijlijn, en je herkende ze als laffe burgermannetjes die zelf wel zouden willen durven, maar dit veiliger vonden.

Gewelddadige taal

Gewelddadige taal en het platslaan van nuance leidt uiteindelijk tot geweld, dat is de les die niet getrokken wordt. Zoals ik nu zeker weet dat Pegida en AZC-Alert hetzelfde gevoel hebben als wij destijds: “Eigenlijk zijn ze het met ons eens”.

Zouden de media misschien nú willen overwegen hoezeer ze voer voor geweld aanreiken met hun lulkoek en er racistische acties mee legitimeren, in plaats van dat ze dat op zo’n sneue manier over dertig jaar weer moeten doen?

Een grote les die er altijd weer getrokken kan worden, is in elk geval: Vertrouw nooit De Telegraaf.

Natasha Gerson is schrijfster en journaliste en werkt momenteel aan een langdurig onderzoek naar dwangarbeid in de Tweede Wereldoorlog.

Natasha Gerson, 02.04.2016 @ 15:51

[Home]
 

23 Reacties

op 02 04 2016 at 16:48 schreef MNb:

Niets wat je vertelt over Kedichem is in strijd met wat ik er 30 jaar geleden over gelezen heb in de krant en gehoord op TV. Het voegt wel een heleboel toe. En alweer is de vraag: welke Nldse nieuwsbron maalt nog om feiten? Je kan net zo goed naar FoxNews kijken.

op 02 04 2016 at 20:23 schreef domoor:

whooo Natascha

wie ben jij en waarom kaap jij mijn gedachten.
ik keek met verbazing en verbittering naar die uitzending.

pauw is me toch een acteur. wat een mededogen van die vent.
wij hadden een rabiaat racistische figuur als Janmaat wat meer moeten promoten is wat ik uit de uitzending begreep.
zo zie maar dat een cordon sanitaire werkt zolang iedereen zich er gedisciplineerd aan houdt.
maar als je het gezwel niet bij de eerste celdeling in de kiem smoort en collectief wegsnijdt rot de maatschappij van binnenuit weg.

dag verheffing, dag compassie, dag gelijkheid, dag welzijn etcetera etcetera

op 02 04 2016 at 20:40 schreef Sasha Berkman:

Dit sluit ook aan op het feit dat het tegenwoordig bon ton is om te stellen dat de AFA net zo erg is als een willekeurige fascistische beweging. AFA wordt met de regelmaat van de klok op diverse forums vandaag de dag, zonder enige repliek, gewoon fascistisch genoemd.

Rechts heeft geleerd van de zionisme lobby en Goebels.

op 03 04 2016 at 05:40 schreef leo schmit:

Boeiend stuk. Met deze zelf-bespiegeling van Natasha over dit jubileum hoef je helemaal geen TV meer te kijken. Wat ik dan ook niet doe. Zeker geen Pauw en de slaapkoppen op zijn redactie. Ze hadden tenminste Natasha mogen uitnodigen als (bijna) ervaringsdeskundige.

Over de toedracht van wat toendertijd plaatsvond (wel of niet ‘mollies’, wel of geen brandweer), kan ik niks zeggen. Ik weet niet wat mollies zijn. Ik begrijp dat het klimaat toen behoorlijk opgefokt was. Maar ik was er niet bij. Ik zat ver weg in een lekkend huisje, drie dagen regen, las ‘Empire of the sun’ van Baillard. Ging ook over geweld, dat wel.

Over de oorzaken: ‘zelfhersenspoeling’ en ‘stilzwijgende goedkeuring van de reguliere linkse partijen’ en media. Ziehier volgens Natasha Nederland anno 2016 in de zelfde situatie, waarbij ‘linkse’ alleen maar vervangen moet worden door ‘rechtse’. De media verlenen sws hun dienstbare rol.

Toch heb ik mijn twijfel over de door Natasha geduide overeenkomsten toen en nu. Laat ik zeggen dat de context nogal veranderd is. Daar houd ik het maar bij.

Overigens zou ik ook wel geinteresseerd zijn in een boek over vrijwillige arbeidsinzet in Nazi-Duitsland.

op 03 04 2016 at 08:45 schreef Murat:

Interessant stuk Natasha.
Ben het ook helemaal eens met de conclusie.

op 03 04 2016 at 09:00 schreef domoor:

leo smith

onsamenhangend allemaal. er was juist geen sprake van een opgefokt klimaat indertijd.
er was zowat bij iedere partij consensus dat extreem rechts fout was en dat samen met de media uitdroegen.

stilzwijgende linkse partijen. om de PvdA nou links te noemen anno nu vind ik een disrespect naar het socialisme toe. die partij is allang gekaapt door rechtse lieden en in de ban van het kapitaal (een stille coup).
er is mede dankzij diezelfde PVDA een klimaat geschapen waarbij het grootkapitaal steeds meer invloed en macht naar zich toetrekt en waardoor een groot deel van het volk steeds machtelozer en armer wordt. om het grootkapitaal uit de wind te houden is er uiteraard een zondebok geschapen in de vorm van “allochtonen”

de geschiedenis herhaalt zich. en een been kwijtraken is maar een futiele gebeurtenis in de tijd. om daar nou zoveel aandacht aan te schenken is gewoon brandstof op het vuur gooien.

op 03 04 2016 at 09:33 schreef Thomas E:

Dat antiautoritaire zielenroerselen niet altijd lezenswaardig zijn, wordt mi door dit stuk wel bewezen. Los daarvan vind ik Gerson toch een bijzonder type. Moedig, brutaal, analytisch vaak sterk, lekker bijterig. Dat chaotische nemen we dan maar op de koop toe.

op 03 04 2016 at 11:23 schreef Waldo van Dungen:

Uh iemand raakt zijn been kwijt bij een tegen demo. Kom op zeg.

op 03 04 2016 at 12:40 schreef leo schmit:

Murat: de conclusie moet zijn ‘lees nooit de Telegraaf’. Is het probleem van ‘erop vertrouwen’ ook meteen opgelost.

op 03 04 2016 at 14:42 schreef Murat:

Helemaal waar Leo.

Ik raak dat ding ook voor geen goud aan.

Ken je dat gevoel? Dat je naast iemand zit in het vliegtuig (ik reis veel op een neer naar NL) en de mevrouw naast je leest de Telegraaf. Dat gevoel van ‘ja hoor, gedverredegedverredemme, zit ik weer naast zo’n eentje hoor’.

op 03 04 2016 at 16:37 schreef MNb:

Maar wat dan wel, Leo, wat dan wel?
Zeker weten, Murat, ken ik dat gevoel. Nog erger is het gevoel dat ik krijg als een anderszins verstandig en sympathiek persoon toegeeft dat ding te lezen.

op 03 04 2016 at 21:50 schreef dewanand:

Namastiaauw Peter,

mooi dat je deze tekst doorlinkt op FN.

Zonder de hogere, superieure, blanke Hollanders zou ik nu in een Indiase slum zitten ergens in Bihar en elke dag moeten bedelen in de felle zon, misschien zouden mijn benen afgehakt zijn door de hogere kaste hindoe brahmanen daar.

Ja, goed he dat de blanke HOllanders vroeger ruim 20.000 afval koelie paria’s uit Bihar en UP in INdia hebben gedeporteerd naar Suriname. Nu zitten ruim (minimale schatting) 30.000 lage kaste, afval koelies in Nederland hoog en droog na te genieten van bijstand, WW, WAO, Wajong, Aow, Wia en dat is toch een ontzettend grote evolutionaire stap omhoog naar het Arctisch gebied, waar deze zwartjes heerlijk kunnen genieten van seksueel kontakt met de hogere blanken (m,v), die feitelijk toch hun hogere halfgoden zijn in het hele Hindoeisme.

Wist jij dat de surinaamse negers en hindoes juist heel veel respect en liefde voelden voor wijlen drs. Profeet Hans Janmaat (VZMH) vroeger en ook op hem stemden?? Hoe kan een zwartje zich identificeren met een NSBachtige blanke man??? Ok kan een mier zich identificeren met een grootgeschapen, lange, woeste, blanke krokodil???

Wij mensapen zijn rare aapjes.

op 04 04 2016 at 02:44 schreef leo schmit:

Tja, ik heb wel een lijstje maar dat zou te lang worden. Daar zitten geen Nederlandse media bij. Sinds Krim en MH 017 ook geen NPO journaals, etc. Ook geen talkshows, nogmaals dank je Natasha, om mij weer een Pauw te besparen.

Maar we dwalen af. Mijn vraag was of je de politieke houding van links en de media tegen CD in ’86 kunt vergelijken met de polieke houding van rechts en (dezelfde) media tegen islam, waarbij ik stelde dat de context veranderd is. Ik bedoel hiermee dat het gevaar dat rechts gepeupel een rechtvaardiging voor geweld vindt in de houding van haar ‘leiders’ en dienstbare media nu veel groter is.

op 04 04 2016 at 06:47 schreef Luther Zevenbergen:

“Wie had verwacht dat ik geschokt zou zijn om het been van Schuurman? Het liet me koud, en nog steeds. Noem het deformatie.[..]
De wijze waarop Schuurman haar been kwijtraakte, was onderdeel van een bijna karmische spiraal.”

Een Karmische spiraal. Goed gevonden: ze verdienden het dus eigenlijk. Het is toch godvergeten dat er 30 jaar na dato nog steeds dwaallichten zijn die Kedichem goedpraten?
Ik heb ook in de kraakbeweging gezeten, raakte daar eind jaren tachtig mee in aanraking en ik heb Kedichem dus niet van dichtbij meegemaakt, maar heb wel veel van dit soort verhalen gehoord. Ja, het waren fascisten, nou dan, dan verdienen ze toch niet beter. En ja, het was de media die alles verdraaiden.
Het waren doorgaans dezelfde types die met bivaks en fietskettingen naar een ontruiming gingen, daar al weken over liepen op te scheppen om achteraf te klagen dat de politie toch zo gewelddadig was.

Beste Natascha, het waren echt brandbommen, of het nu fosfor was of niet, het pand is echt in de hens gegaan, en Wil Schuurman heeft echt in doodsnood uit het raam moeten springen. De kraakbeweging heeft van types zoals jij, die geweld verheerlijken vooral last gehad en niets goeds gekregen.

op 04 04 2016 at 12:50 schreef MNb:

“Daar zitten geen Nederlandse media bij.”
Ook ik ben op dat punt aanbeland, Leo.

Goed lezen, Luther.

“Ter rechter en linkerzijde van het spectrum, die zo ontzettend op elkaar leken.”
De karma vergelijking illustreert alleen maar dat een ramp als deze onvermijdelijk was. Zoals de verkrachting van NG – die jij vrolijk negeert – dat was. Dat is niet bepaald hetzelfde als “verdienen”.

“het waren echt brandbommen”
Waar ontkent ze dat? Ze noemt expliciet de eerste foto’s van Cocky. Rook. Vuur. Brandstichting. Door extreme-links.

“types zoals jij, die geweld verheerlijken”
Ja, dat blijkt overduidelijk uit

“Gewelddadige taal en het platslaan van nuance leidt uiteindelijk tot geweld.”
Dit hele stukje van NG is een oproep om weer linkse knokploegen te organiseren en de Roze Khmer mores te leren.
Of niet.

op 04 04 2016 at 15:31 schreef Luther Zevenbergen:

@MNb, waar heeft Natasha in het artikel gezegd: dit was een schandvlek voor de kraak/axiebeweging, dit had nooit mogen gebeuren!
Nee, ze zegt: het been van Wil schuurman laat me koud, nog steeds.
En Kedichem voorstellen als een ramp, alsof niemand er iets aan kon doen is een manier om met Orwelliaanse taal de verantwoordelijkheid weg te schuiven.

op 04 04 2016 at 16:05 schreef Sasha Berkman:

Beste Luther, ze was er niet eens bij :) Overigens wat heb jij voor de kraakbeweging gedaan dan? Pedante kommentaartjes geven?

op 04 04 2016 at 16:26 schreef vander F:

@domoor,
je schrijft ‘er was juist geen sprake van een opgefokt klimaat indertijd.’
Hoe kom je daarbij, er was destijds een enorm opgefokt klimaat.
In politiek en de jongerencultuur van links tot rechts met forse koude oorlogsretoriek.

Ik hing als jochie wat rond in krakerskringen en daar zaten enorm opgefokte gewelddadige types tussen.
Veel gelul over ‘de fascisten’ en CIA complotten, bewondering voor de RAF, van die ‘linkse’ anarchisten en punkers altijd in voor knokpartijen tegen ‘rechtse skinheads’, en opstand tegen de staat en het grootkapitaal.
Vaak gestoorde gasten, ik kende maar één echte anarchist die zelfs een uitkering weigerde.
Ik kan me ook nog goed een weekeinde in de kraakboerderij bij Meppel herinneren waar er flink gediscussieerd werd over gewelddadige aanslagen plegen.

En Natasha heeft gelijk, de NL pers hielp toen mee aan het opstoken van dat gewelddadige klimaat,
en vergeleken met nu zouden ze de skinheads ondersteund hebben.
@Murat,
ik lees dus juist echt alles, van Telegraaf tot de Daesh Glossy, van GeenStijl tot Frontaalnaakt, The Washington post en Le Monde.
‘Know your enemy ‘
en voorkom die ‘zelfhersenspoeling in zuurstofloze , geïsoleerde biotopen’.

op 04 04 2016 at 18:29 schreef domoor:

van der F

het dualisme was vooral gedreven door hoge jeugdwerkloosheid indertijd. er was zeer zeker een strijd gaande tussen de neoliberale en socialistische gedachtengoed. hoge jeugdwerkloosheid in combinatie met de koude oorlog die aan weerskanten sympathisanten aantrok.

maar er was zeer degelijk wijdverbreide consensus dat extreem rechts bestreden diende te worden.
heden te dage is dat geheel ontdooid en komt extreem rechts wederom tot wasdom.

op 04 04 2016 at 18:32 schreef Luther Zevenbergen:

“en een been kwijtraken is maar een futiele gebeurtenis in de tijd.”

Tja, lever je been maar in zou ik zeggen, gewoon om de geloofwaardigheid van je woorden te testen.

op 04 04 2016 at 22:42 schreef Anoniem:

In de jaren tachtig was het een gebruikelijke tactiek van de toenmalige BVD om een ‘extremist met vuurwapen’ toenadering te laten zoeken tot elke ‘rechtse’ club. Het kuisen van een oppositionele partij in een democratie is sowieso een hoop werk, maar dat werd op de spits gedreven door infiltranten die de boel wilden laten escaleren.

Dat is bij de PVV slechts zeer ten dele gelukt. Dankzij Wilders dominantie in zijn partij.

op 04 04 2016 at 22:54 schreef domoor:

als boetedoening is een been verliezen…. uhhh ik zeg niks meer

ik begrijp dat een been verliezen een persoonlijk drama is zoals zoveel diabetici, motorrijders, veteranen van een onwettige oorlog vrij regelmatig overkomt.

maar de zogenaamde compassie van PAUUIIIEUUUWWWW en die kale van RTL.

een been verliezen is een futiele gebeurtenis in de context.

op 05 04 2016 at 06:00 schreef Peter:

Ik begrijp dat je dat van die BVD in de jaren tachtig anoniem onthult, maar een bron zou leuk zijn. Ook zou ik graag weten over welke PVV-infiltranten je het hebt. De brievenbispisser? De kopstoter? De frauderende, gewelddadige pornoboer? De dronken politieman?

Nieuwe reactie
Naam:
E-mail:
Homepage:
  Afbeelding invoegen
 

 


Home

Archief

 

Become a Patron!
 

Let op: Toelating van reacties en publicatie van opiniestukken van anderen dan de hoofdredacteur zelf betekent geenszins dat hij het met de inhoud ervan eens is.

 

pbgif (88k image)
 

Vermaakt u zich een beetje met deze site? Laat uw waardering blijken met een kleine donatie (grote mag ook!): NL59 RABO 0393 4449 61 (SWIFT BIC RABONL2U) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.

 

pbgif (88k image)
 

(Advertentie)
 

 

pbgif (88k image)
 

Meest gelezen in juli

O Het antiracisme is zichzelf aan het opblazen

O De gestaalde kaders van de antiracismebeweging

O Ik heb me vergist, linkse cancel culture bestaat toch wel

O Je overtuigt mensen niet door ze uit te schelden en te verketteren

O Hoe ik zwarte vrouwen onder de bus gooi

O Niet-witte mensen moeten hun bek houden tijdens het racisme-debat

O Zelfs van racisme krijgen hier zwarte mensen en migranten de schuld

O Cancel-culture bestaat echt

O Hoe Bart Schut zich stukbeet op Thierry Baudet

O The problem with cancel culture

 

Meest gelezen in het afgelopen decennium

O YouPorn

O Verplicht naakt douchen op school, jongens en meisjes bij elkaar

O Hoi, Jesse Klaver, ik heb geen zin om te boeten voor jouw papatijd

O De koning van het uittrekken van de damesslip

O Het totale en angstwekkende gebrek aan integriteit van de #Metoo-meute

O Ik word vervolgd wegens belediging van een seriebelediger

O Ga je nu Wierd Duk ontslaan, Telegraaf?

O Ik ga naar Japan verhuizen

O Smachten en soppen met Thierry Baudet

O Opbokken met je racistische kinderfeestje

 

pbgif (88k image)
 

CONTACT
Stuur uw loftuitingen en steunbetuigingen naar Frontaal Naakt.

 

NIEUWSBRIEF
Ontvang gratis de Frontaal Naakt nieuwsbrief.

 

pbgif (88k image)
 

BLURBS
“How does it feel to be famous, Peter?” (David Bowie)

“Frontaal Naakt dient een publiek belang” (mr. P.L.C.M. Ficq, politierechter)

네덜란드 매체 프론탈 나크트(Frontaal Naakt)에 따르면, 네덜란드 라 (MT News)

“Ik vind dat je beter schrijft dan Hitler” (Ionica Smeets)

“Literaire Spartacus” (André Holterman)

“Wie verlost me van die vieze vuile tiefuslul?” (Lodewijk Asscher cs)

“Pijnlijk treffend” (Sylvana Simons)

“Echt intelligente mensen zoals Peter Breedveld.” (Candy Dulfer)

“De Kanye West van de Nederlandse journalistiek.” (Aicha Qandisha)

“Vieze gore domme shit” (Tofik Dibi)

“Ik denk dat de geschiedenis zal uitmaken dat Peter Breedveld de Multatuli van deze tijd is.” (Esther Gasseling)

“Nu weet ik het zeker. Jij bent de antichrist.” (Sylvia Witteman)

“Ik ben dol op Peter. Peter moet blijven.” (Sheila Sitalsing)

“Ik vind hem vaak te heftig” (Hans Laroes)

“Schrijver bij wie iedereen verbleekt, weergaloos, dodelijk eerlijk. Om in je broek te piesen, zo grappig. Perfecte billen.” (Hassnae Bouazza)

“Ik moet enorm lachen om alles wat Peter Breedveld roept.” (Naeeda Aurangzeb)

“We kunnen niet zonder jouw geluid in dit land” (Petra Stienen)

“Jij levert toch wel het bewijs dat prachtige columns ook op weblogs (en niet alleen in de oude media) verschijnen.” (Femke Halsema)

“De scherpste online columnist van Nederland” (Francisco van Jole)

“Elk woord van jou is gemeen, dat hoort bij de provocateur en de polemist, nietsontziendheid is een vak” (Nausicaa Marbe)

“Als Peter Breedveld zich kwaad maakt, dan wordt het internet weer een stukje mooier. Wat kan die gast schrijven.” (Hollandse Hufters)

“De kritische en vlijmscherpe blogger Peter Breedveld” (Joop.nl)

“Frontaal Naakt, waar het verzet tegen moslimhaat bijna altijd in libertijnse vorm wordt gegoten.” (Hans Beerekamp – NRC Handelsblad)

“De grootste lul van Nederland” (GeenStijl)

“Verder vermaak ik mij prima bij Peter Breedveld. Een groot schrijver.” (Bert Brussen)

“Landverrader” (Ehsan Jami)

“Voorganger van de Linkse Kerk in Hersteld Verband.” (Carel Brendel)

“You are an icon!” (Dunya Henya)

“De mooie stukken van Peter Breedveld, die op Frontaal Naakt tegen de maatschappelijke stroom in zwemt.” (Sargasso)

‘De website Frontaal Naakt is een toonbeeld van smaak en intellect.’ (Elsevier weekblad)

“Frontaal Gestoord ben je!” (Frits ‘bonnetje’ Huffnagel)

“Jouw blogs maken hongerig Peter. Leeshonger, eethonger, sekshonger, geweldhonger, ik heb het allemaal gekregen na het lezen van Frontaal Naakt.” (Joyce Brekelmans)

‘Fucking goed geschreven en met de vinger op de zere plek van het multicultidebat.’ (jury Dutch Bloggies 2009)

Frontaal Naakt is een buitengewoon intelligent en kunstig geschreven, even confronterend als origineel weblog waar ook de reacties en discussies er vaak toe doen.’ (jury Dutch Bloggies 2008)

‘Intellectuele stukken die mooi zijn geschreven; confronterend, fel en scherp.’ (Revu)

‘Extreem-rechtse website’ (NRC Handelsblad)

‘Peter schrijft hartstochtelijk, natuurlijk beargumenteerd, maar zijn stijl volgt het ritme van zijn hart.’ (Hafid Bouazza) ‘Complimenten voor Frontaal Naakt.

‘Scherpe confrontatie, zelfs als die soms over grenzen van smaak heen gaat, is een essentieel onderdeel van een gezonde democratie.’ (Lousewies van der Laan)

‘De meeste Nederlanders zijn van buitengewoon beschaafde huize, uitzonderingen als Peter Breedveld daargelaten.’ (Anil Ramdas)

‘Peter Breedveld verrast!’ (Nederlandse Moslim Omroep)

‘Breedveld is voor de duvel nog niet bang’ (Jeroen Mirck)

‘Nog een geluk dat er iemand bestaat als Peter Breedveld.’ (Max J. Molovich)

‘Godskolere, ik heb me toch over je gedróómd! Schandalig gewoon.’ (Laurence Blik)

 

pbgif (88k image)
 

 

pbgif (88k image)
 

LINKS

 

 

RSS RSS