Honger, kou en kannibalen
Rena Breed
Illustratie: Nikolai Fomin
Onlangs heb ik de film The Road gezien. Af en toe heb ik daar nog spijt van. Ik dacht te gaan kijken naar een film over post-apocalyptisch Amerika. Daar zijn er al een aantal van en ik kon niet vermoeden dat deze film mij zo van slag zou brengen.
Ik heb er zelfs van wakker gelegen en dat is mij nooit eerder overkomen. Het is de indrukwekkende verfilming van een boek van Cormac McCarthy (schrijver van No Country for Old Men) waarmee hij de Pulitzerprijs won.
Wat er precies met de aarde gebeurd is, blijft in The Road in het midden. In grijstinten en met een beklemmende ondertoon zie je een vader en zijn zoontje door het stoffige Amerikaanse landschap trekken richting de kust. Wat ze daar hopen te vinden, kan niet meer zijn dan hoop, dat wordt al snel duidelijk. Onderweg komen ze mensen tegen die ook proberen in leven te blijven. Waarbij het hanteren van geweld de enige manier is. Je ergens verstoppen lijkt bijna het veiligst, maar betekent tevens een zekere dood.
De tocht naar de kust is gevaarlijk en zwaar, ze slepen wat schamele bezittingen met zich mee. Er is bijna geen eten te vinden en niks groeit er meer. De man draagt daarbij ook nog de herinneringen aan betere tijden mee. Naarmate je langer naar deze film kijkt, voel je de wanhoop groeien. Hoe kun je stand houden als je alleen elkaar nog hebt, en niemand anders om te vertrouwen? Het verhaal is zowel meeslepend, angstaanjagend als deprimerend. De tederheid van de vader voor zijn zoon is wel ontzettend mooi door Viggo Mortensen neergezet. De liefde van vader sleept hen door intens griezelige situaties heen.
Houdt The Road ons een spiegel voor? Zou de wereld op een zeker moment er echt zo uit kunnen zien? En wat zou je zelf doen in zo’n situatie?
Meteen zag ik ons gezin zo lopen. Ik betwijfel of wij onze twee zoontjes afdoende zouden kunnen beschermen tegen kannibalen, honger en kou. Volhouden of opgeven, dat is de vraag.
Het idee dat The Road ooit onze toekomst zou kunnen worden is bijna ondraaglijk.
Als je het aandurft en sterk in je schoenen staat, moet je deze film zeker zien. Misschien kunnen we er samen voor zorgen dat de wereld er nooit zo uit gaan zien.
Rena Breed (1967) pleit op My favourite shoes voor meer levensvreugde door het dragen van mooie schoenen.
RSS