Journalisten zijn niet heilig
Peter Breedveld
Wie zoet is krijgt lekkers wie stout is de roe
‘Naema Tahir doet het wéér!’ berichtte Villamedia twee weken geleden verschrikt. ‘Persbreidel propageren!’ In haar column in HP/De Tijd pleit Tahir voor juridische grenzen aan het machtsmisbruik van journalisten onder het mom van ‘persvrijheid’ en DAT MAG HELEMAAL NIET!
De fatsoensrakkers van het NVJ-blad zien zelfs ‘nieuwe kansen voor Rutger Castricum’, die de laatste keer, Dat Tahir de euvele moed had vraagtekens te zetten bij het concept van de hufterjournalistiek – door links en rechts in Nederland bejubeld als een nieuwe, verfrissende vorm van journalistiek, zelfs grenzend aan het film noir-genre – verhaal kwam halen bij haar thuis en het aan de stok kreeg met haar potige echtgenoot.
Systematisch kapotliegen
Kom niet aan de onaantastbare positie van de journalist, want dan gaat-ie oproepen tot jouw intimidatie. Journalisten mogen en kunnen alles wat gewone burgers niet mogen en kunnen. Vinden ze zelf. Merk op dat Martijn Koolhoven, de Telegraaf-journalist die zijn goed belegde boterham jarenlang verdiende met het systematisch kapotliegen van mensen en organisaties, uiteindelijk gevallen is doordat zijn eigen redactie hem terugfloot, niet de rechter, niet de overheid, die geacht wordt de burger te beschermen tegen dit soort boeven.
Alleen journalisten mogen journalisten bekritiseren, en verder moet iedereen zijn bek houden.
Beschadigingsacties onder het mom van persvrijheid
Maar Tahir heeft gewoon weer gelijk. Journalisten hébben veel macht, misbruiken die veelvuldig en komen daar ook bijna altijd mee weg omdat de rechter vindt dat hun beschadigingsacties onder de persvrijheid vallen. Vooral als je een ‘publiek figuur’ bent, heb je geen poot om op te staan, want dan vindt de rechter vaak dat de beschadiging van je reputatie valt onder het ‘publiek belang’.
Een journalist heeft erg veel macht, zoals we van de week zagen met het gedoe rond de halalwoningen. Hij schrijft een onzorgvuldig stukje en er staat weer een hele bevolkingsgroep in het beschuldigdenbankje. Over de intimidatiepraktijken van De Telegraaf Mediagroep en de Roze Khmer hebben we het hier al vele malen uitgebreid gehad. Een recent voorbeeld is de zoveelste beschadigingsactie van Bert Brussen, die een criticus onlangs weer op de knieën kreeg met zijn treitercampagnes.
Gewoon omdat het kan
Voor blunderende chirurgen en corrupte advocaten is er een tuchtraad, als een restaurant zijn gasten vergiftigt, kan het meteen zijn deuren sluiten, zelfs tramchauffeurs kunnen naar het UWV als ze een verkeerde opmerking maken, maar voor journalisten is er helemaal niets, geen enkele beperking. Ze kunnen mensen kapotmaken, triomfantelijk rondtoeteren dat ze dat hebben gedaan ‘gewoon omdat het kan’ en nóg komen ze daarmee weg.
En als je daar iets van vindt, roepen zelfs de linksdragende, pijprokende brave borsten van de NVJ dat Rutger Castricum maar eens bij je langs moet gaan.
Heterdaadje
Vind ik raar. Daarom steun ik Naema Tahir en pleit ik mét haar voor meer beperkingen voor journalisten. Er zijn heus objectieve maatstaven om hun functioneren te beoordelen. Is er zorgvuldig omgegaan met de feiten? Is er hoor- en wederhoor gepleegd? Was er sprake van belangenverstrengeling? En wanneer een lulletje van Spits! eerst op Twitter heeft aangekondigd dat-ie iemand kapot gaat maken, lijkt me dat wel een heterdaadje te noemen.
Journalisten zijn niet heilig. Journalisten zijn gewoon betweterige, schijnheilige klootzakken met een God-complex, die niet zo goed kunnen schrijven. Fuck ‘em, bring the bastards down. Allemaal.
Steun Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland! Doneer via Paypal of met een storting op rekeningnummer 39 34 44 961 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.
RSS