Tahir en Kinneging hebben gelijk
Peter Breedveld
Illustratie: Phil Henderson
Naema Tahir en haar man Andreas Kinneging konden gisterenavond op weinig steun rekenen voor hun uitspraken in Pauw en Witteman – als Twitter een goede graadmeter is. Tahir wil types als Rutger Castricum weren van het Binnenhof en Kinneging wil zelfs nog verder gaan: hij wil helemaal geen televisiecamera’s in het Parlement.
Daarvan raakten de kippen in het land flink van de leg. Tahir en Kinneging pleitten voor persbreidel, kakelden ze, en ze wilden censuur, en kijk toch eens wat een elitair stel, wat een onsympathieke mensen, en o, grote schok, in Trouw verklaarde Kinneging al eens zonden als hebzucht en wellust tot vijand!
Het werd wel duidelijk dat het niet uitmaakte wát de Kinnegingetjes verkondigden, het was sowieso kut omdat ze in het begin van het gesprek met P&W al hadden verklaard veel boeken te lezen en dat is één van de onbeschoftste dingen die je kunt doen in Nederland. Wil je het Nederlandse volk voor je winnen, dan moet je een uitgesproken anti-intellectueel zijn, niet laten merken dat jij iets meer weet dan de boerelul die twitterend zijn avond voor de televisie doorbrengt.
Maar Tahir en zelfs de extreemconservatieve Kinneging hebben wel degelijk een punt. Er zijn weinig mensen zo allergisch voor kritiek als journalisten, en kritiek op hen staat al snel gelijk aan een roep om ‘censuur’ of ‘persbreidel’.
Toch deugen veel journalisten niet. Velen zouden zich niet eens ‘journalist’ mogen noemen. Dat de journalistiek een zogenaamd ‘vrij beroep’ is, wil niet zeggen dat ‘anything goes‘. Als Rutger Castricum op het Binnenhof met keutels naar politici gaat gooien, dan is dat nog geen journalistiek, alleen omdat-ie een perskaart heeft.
En dat is precies wat Castricum de hele dag doet: keutels naar mensen gooien en dan het resultaat filmen. En sjonge, zegt Vrij Nederland, wat een verfrissende aanpak, want zo krijg je wel de échte mens en zijn hypocrisie achter de politicus te zien.
Nonsens, de échte mens konden we al in de Tweede Wereldoorlog zien, of op het ogenblik in Homs, daar hebben we een stuk vuil als Castricum niet voor nodig. Wie zich misdraagt, mag best van het Binnenhof worden geweerd, zodat de mensen daar ongestoord hun werk kunnen doen.
Zelfs Kinneging, die de televisie helemaal wil weren, heeft een punt. We leven op dit moment in een mediacratie, waar het erom gaat hoe charmant en gevat een politicus is, en hoe goed zijn haar zit, of zwart haar staat, niet per se hoe verstandig hij of zij is, wat zijn ideeën zijn, of hij afgewogen oordelen maakt. Als je een besluit niet in 30 seconden op een grappige manier in De Wereld Draait Door aan het hersenloze televisiepubliek kunt duidelijk maken, ben je verloren, dan kun je je tweede termijn wel vergeten.
En wat krijg je dan? Overbodige wetsvoorstellen op basis van hetzerige Telegraaf-berichten, om de immer vertoornde Henk en Ingrid tevreden te stellen. Hysterische one-liners, die in schrilheid de oneliners van de politieke tegenstanders moeten overtreffen. Een premier die zegt dat-ie Nederland gaat teruggeven aan de Nederlanders. Tofik fucking Dibi.
Je kunt het wenden en keren zoals je wilt, maar daar zijn de media in grote mate mede schuldig aan. En nu gaat het weren van televisieomroepen erg ver, een debat over zelfbeheersing door de media, over wat journalistiek precies is, over het urgente gevaar voor de democratie dat de Telegraaf Media Groep vormt, is helemaal geen overbodige luxe.
Maar ja, Kinneging is kaal, en hij reageerde raar voor de PowNews-camera, en hij pleit voor het inbinden van onze basale lusten, dus dan is het allemaal kut, wat-ie zegt. En dat wijf van ‘m leest boeken. Fucking boeken. Alsof haar stront niet stinkt.
Elk land krijgt de vrije pers die het verdient. Dit land van horkerige, bekrompen, anti-intellectuele, agressieve patatvreters moet het daarom met Rutger Castricum doen.
Overigens vindt Peter Breedveld dat mensen, die andersdenkenden intimideren en bedreigen, geen democratieprijs horen te krijgen.
RSS