Klimaat
Frans Smeets
Illustratie: Zinaida Serebriakova
Bijna kreeg ik medelijden met de klimaatalarmisten op de top in Kopenhagen. Uitgerekend in de week dat hèt moet gaan gebeuren, doet de koudste winter sinds jaren op het noordelijk halfrond zijn intrede. Nu zal ik in dit stuk niet ingaan op stijgende of dalende temperaturen, terugtredende gletsjers of verdrinkende ijsberen. Ik heb er geen verstand van.
Persoonlijk geloof ik wel dat er menselijke invloed op het klimaat is. Kwestie van boerenverstand als je uit het raampje van je vliegtuig staart. Dit is echter wat anders dan te denken dat je door afspraken aan een soort thermostaat van de aarde kunt draaien. Nogal naïef.
Ik word altijd ontzettend recalcitrant van ecologisch bewuste mensen. Als chaoot die continu alles kwijt is, voel ik me altijd ongemakkelijk bij controlefreaks en meten-is-weten-types die hun leven met ijzeren discipline weten te ordenen naar hun dogmatische idealen. Bij mij gaat elk voornemen de prullenbak in voordat ik de voordeur uit ben. Als ze me dan ook nog een schuldgevoel proberen op te leggen en zelfs mijn hond CO2-belasting moet betalen, is de maat vol.
Dat de klimaatalarmisten billenkoek hebben gekregen is een goede zaak. Niet eens vanuit het perspectief van wetenschappelijk gelijk of ongelijk, maar vanuit het perspectief van dwingelandij, doemdenken, arrogantie en simplisme. Alle wereldproblemen teruggebracht tot koolstofdioxide. “Het is te meten en, mits de juiste maatregelen, te sturen.” Wat een domheid.
Wie met een historische bril naar natuur en milieu kijkt, ziet dat we het helemaal nog niet zo gek doen als mensheid, althans in ons erwtenlandje. De rivieren zijn schoon en vol vis, de poep drijft al een eeuw niet meer door de straten. De zware smog is veranderd in het ‘probleem’ van fijnstof en ikzelf hoef niet meer de mijn in om op mijn vijftigste al snakkend naar lucht het loodje te leggen. De grote killerziektes hebben we door een betere leefomgeving (riool) en medicijnen onder controle. We worden ouder dan ooit en het fysiek lijden is tot een minimum beperkt. We zijn er op vooruit gegaan. Er is minder reden voor paniek, niet alleen in Nederland, maar ook in de rest van de wereld.
Op zich zijn de problemen met onze leefomgeving niet nieuw. Wat wel nieuw is, is de globale schaal waarop. We kunnen fysiek niet opschuiven naar een nieuw en schoon gebied. En daar hebben de groene jongens zeker een punt. Het zijn problemen die veel verder gaan dan temperatuurstijgingen of die je kunt vatten in een chemische formule. Het gaat over overbevolking, oncontroleerbare migratiestromen, schaarste aan grondstoffen, energie -en watertekorten, politieke spanningen en oorlog, wederzijdse -en technische afhankelijkheid, biodiversiteit, ontbossing, lege oceanen, verdeling van rijkdom en ook een heel klein beetje over het klimaat.
Het zijn nieuwe uitdagingen waar een andere manier van denken voor nodig is. Een ideologische renaissance die niet langer voortbouwt op het klassieke beeld van de mens als competitieve exploitant van een onbegrensde aarde, maar als verantwoordelijke hoeder van zijn beperkte leefomgeving. Het betekent het einde van het materiele vooruitgangsidee zoals we dat sinds de verlichting najagen, het betekent het einde van onbegrensde economische groei. Wat een fantastische uitdaging!
Knutselaar Frans Smeets heeft na deze winter besloten om elke rotonde dubbel te nemen.
RSS