Turkse huwelijken
Suna Floret
Illustratie: Mihály Zichy
“Waarom kan je nou niet een keer een Turk leuk vinden?”
– “Waarom, ma? Gaat dat een verschil maken?”
“Dan heb je tenminste dezelfde waarden en normen. Bij iemand van een ander cultuur weet je dat nooit.”
– “Nee ma, dan heb jij dezelfde normen en waarden als die Turk. Niet ik.”
Dit soort gesprekken voer ik bijna iedere week met mijn moeder. Ze denkt oprecht dat als ik een relatie heb met een Turk, die langer zal stand houden. Want Turken geven minder snel op.
Soms lijkt het wel alsof de Turkse ouders niet willen accepteren dat de jonge Turken óók gewoon willen scheiden. Mijn moeder zit iedere woensdagmiddag met haar Turkse vriendinnen rondom de eettafel. De dames hadden het er laatst over dat ze graag willen dat hun kinderen met Turken trouwen. Terwijl ik naar ze luisterde, dwaalde ik af. Ik bedacht me dat vijf van de zeven vrouwen die aan tafel zaten, een gescheiden zoon of dochter hadden. Vijf van de zeven! En deze dames hadden Turkse schoondochters en schoonzonen!
“De Turken geven inderdaad minder snel op, ma. Maar dat is volgens mij niet omdat de jonge Turk meer waarde hecht aan het huwelijk. Hij doet alles om zijn huwelijk te redden omdat er een bepaalde druk op hem staat. Sommige ouders, ooms, tantes, grootouders en noem maar op, zien een scheiding als iets onbegrijpelijks en ervaren het als een intens pijnlijke gebeurtenis. Als een taboe. Dan is het wel logisch dat die Turk twee jaar langer getrouwd blijft. In die tijd verzamelt hij de moed om het aan zijn ouders te vertellen!”
“Het is niet meer zoals toen, ma. Jij zat in een andere wereld. Ik heb niet dezelfde waarden en normen.”
Suna Floret (27) is journalist. Ze schrijft wat ze ervaart en fotografeert wat ze ziet. Haar weblog is meer dan de moeite waard.
RSS