Vrienden van het Volk

Prediker

Foto: Ryan McGinley

Iran brengt rabiaat rechts deze dagen flink in de touwen. Kijk ze eens driftig op en neer springen! Geert Wilders eist de uitzetting van de Iraanse ambassadeur en rechtsblogger Duns Ouray verwijt webloggend Links het Iraanse volk te laten stikken. Ouray’s website Het Vrije Volk staat deze dagen vol met opinie over Iran en wat men wel zou moeten doen om de ayatollahs op de knieën te dwingen. Zoals dit stuk, waarin de conservatieve journalist Joost Niemöller stelt dat Obama bloed aan zijn handen heeft omdat deze met zijn handreikingen naar Iran het regime de facto carte blanche zou hebben gegeven de opstand neer te slaan. Dramatisch bezweert Niemöller:

“Waarom is de VN Veiligheidsraad niet onmiddellijk bijeen gekomen? Waarom dreigt Amerika niet met verscherping van sancties? Waarom worden de Iraanse fabrieken voor kernwapens niet aangevallen? Obama doet niks. Hij spreekt nobele woorden van vrede en laat de naar vrijheid snakkende bevolking sterven in de straten van Teheran. Deze president heeft nu al bloed aan zijn handen. En het zal nog veel erger worden.”

Wat kan het Westen doen?

Bij het lezen van dergelijke kretologie vraag je jezelf af of types als Wilders, Ouray en Niemöller de afgelopen vijftien jaar soms met de ogen in de onderbroek hebben gelopen. Wat zou de Westerse wereld moeten of kunnen doen? Economische en diplomatieke sancties afkondigen tegen het Iraanse regime? Die zijn er echter al jaren, met Irans vijandige buitenlandkoers als resultaat. We weten bovendien allemaal hoe goed internationale sancties uitgepakt hebben tegen Saddam Hussein: terwijl de Iraakse peuters stierven aan ondervoeding en gebrek aan medicijnen, kon Hussein zijn interne machtsbasis versterken. Het hele land was immers afhankelijk van Saddam en zijn kliek, die via het Olie-voor-Voedsel-programma de geldinstroom naar het land beheersten.

Een militaire inval plegen dan, om het Iraanse volk te helpen haar tirannen af te zetten? Welja, we hebben immers in Irak kunnen zien hoe goed dat is afgelopen. Het land is praktisch gedesintegreerd, uiteengevallen als het is in elkaar bestrijdende stammen en facties; de Amerikanen worden in de hele islamitische wereld als neokoloniale bezetters gezien en hebben zich voor vele honderden miljarden in de schulden gestort, met alle consequenties voor de wereldeconomie van dien. De VS hebben nog altijd de handen vol aan Irak en Afghanistan, in twee oorlogen die elke dag honderden miljoenen dollars kosten. Dollars die de VS niet heeft. De Westerse wereld heeft de oppositie in Iran dus helemaal geen militaire steun te bieden, zodat alle politieke aanmoediging gratuit is.

Zoals de Amerikaanse conservatieve intellectueel George Will onlangs opmerkte:

“The president is being roundly criticized for insufficient, rhetorical support for what’s going on over there. It seems to me foolish criticism. The people on the streets know full well what the American attitude toward the regime is. And they don’t need that reinforced. Furthermore, there’s an American memory of encouraging things like the Hungarian revolution in 1956, with rhetoric about rolling back Communism; we had balloons floating in and drop medals with the Statue of Liberty on it, and leaflets. Came the crunch, and there was nothing we could do.”

Wat willen pantoffelrevolutionairen als Niemöller en Ouray nu eigenlijk? Een herhaling van de opstand tegen Saddam Hussein in 1991, toen de Amerikaanse president George Herbert Bush militaire steun beloofde, maar het op het beslissende moment liet afweten?

Niemöllers onzalige suggestie de kernwapenfabrieken aan te vallen toont al helemaal aan hoezeer rechtsbloggers als hij buiten de realiteit leven. Weet hij dan niet dat de meerderheid van de Iraniërs vierkant achter het Iraanse nucleaire programma staat? Een dergelijke aanval zou Ahmadinejad en de ayatollahs regelrecht in de kaart spelen, door de aandacht af te leiden van de gestolen verkiezingen en te richten op de buitenlandse dreiging. Bovendien: wat heeft Iraans atoomprogramma met de gestolen verkiezingen van doen? Niemöller verraadt hier dat het hem helemaal niet om Iraanse doden of de vrijheid van het Iraanse volk te doen is, maar om het uittrekken van de tanden van de ayatollahs. Als het om Iraans wapenarsenaal gaat, staat het Obama blijkbaar wel vrij wat Iraans bloed op zijn manchet te laten spatten. Of dacht Niemöller soms dat zo’n raketaanval op Iraans nucleaire fabrieken geen burgerslachtoffers zou maken?

In dat verband valt het ironisch te noemen dat HVV-blogger ‘Tommy’ niemand minder dan John McCain aanhaalt, die Obama oproept tot ronkend taalgebruik. Net als Tommy is McCain diep geroerd door de beelden van de stervende jonge vrouw die de afgelopen dagen de wereld zijn overgegaan. “All Americans are with her”, schmiert de voormalig rivaal van Obama. Maar was McCain niet juist degene die zich een paar jaar geleden op een deuntje van de Beach Boys vrolijk maakte over het bombarderen van Iran? Zoveel geeft militant rechts, Geert Wilders incluis, dus om Iraanse mensenlevens.

Zou het Westen er dan wellicht goed aan doen de Iraanse oppositie heimelijk te steunen, zoals men in voorbereiding op de verkiezingen in Servië, de Oekraïne en Georgië, en na de verkiezingen in Zimbabwe heeft gedaan? Ook al niet zo’n slimme zet, aangezien dit het mogelijk maakt die oppositie af te schilderen als marionetten van het Westen. CNN’s buitenland-analist Fareed Zakaria legt uitBy reaching out to Iran, publicly and repeatedly, President Obama has made it extremely difficult for the Iranian regime to claim that they are battling an aggressive America bent on attacking Iran. In his inaugural address, his New Year greetings, and his Cairo speech, there is a consistent effort to convey respect and friendship for Iranians. That is why Khamenei reacted so angrily to the New Year greeting. It undermined the image of the Great Satan that he routinely paints in his sermons.

In his Friday sermon, Khamenei said that the United States, Israel, and especially the United Kingdom were behind the street protests, an accusation that will surely sound ridiculous to most Iranians. The fact that Obama has been cautious in his reaction makes it all the harder for Khamenei and Ahmadinejad to wrap themselves in a nationalist flag.”

Generaal-majoor buiten dienst Adriaan van Vuren valt hem bij:

“[Mahmoed Ahmadinejad] beseft dat vooral het ontwikkelde deel van de bevolking verandering wil. Hij houdt het deksel volgens beproefd recept op de pan door spanning te creëren met het buitenland. Het regime steunt Hamas in Gaza en Hezbollah in Libanon, werkt vrijwel zeker aan de ontwikkeling van kernwapens en voert een permanente verbale oorlog tegen ‘Kleine Satan’ Israël en ‘Grote Satan’ Amerika. Daarmee had Ahmedinejad tot voor kort ook wel succes. Omdat president Bush jr. op ongeveer gelijke toonhoogte reageerde – hij deelde Iran in bij de ‘As van het kwaad’ – sloten de geschoffeerde Iraniërs de rijen met hun regering.

President Obama pakt dat handiger aan: hij laat zich niet zo makkelijk uitdagen, gebruikt verzoenende taal en zal zeker niet instemmen met Israëlische aanvallen op de Iraanse nucleaire installaties. Dat ondermijnt de rechtvaardiging van het regime voor zijn vijandige houding tegenover het Westen en de onderdrukking van eigen andersdenkende burgers. Ook kan Ahmedinejad daardoor de aandacht niet langer afleiden van zijn falend economisch beleid.”

Met zijn ondubbelzinnige keuze voor Ahmadinejad heeft ayatollah Khamenei op zijn beurt een welbewuste afslag gemaakt naar een voortzetting van de isolationistische koers die Iran de afgelopen vier jaar heeft gevoerd: Iran-tegen-de-wereld. Het afkondigen van verdere sancties of wegzenden van ambassadeurs doorbreekt die koers niet. Integendeel, het kan haar slechts bevestigen.

Linkse desinteresse?

Wellicht ligt daarin het antwoord waarom linkse blogs, in verhouding tot het aantal de schreeuwerige koppen op Ouray’s Het Vrije Volk, relatief weinig aandacht besteden aan Iran. Veel meer dan duimen voor het Iraanse volk kan het Westen niet doen. Je kunt hier bloggen en twitteren wat je wilt, maar of de ayatollahs daarvan onder de indruk zullen zijn, valt zeer te betwijfelen.

Het weerhoudt Ouray er niet van zijn aanklacht tegen ‘Links’ te doorspekken met klinkklare nonsens. Ouray: “De blogs ter linkerzijde interesseert het allemaal niets. Op de voorpagina van Sargasso staat géén artikel over Iran. Wel gaat het over: hotlinking, de varkensgriep, ne(o)-fascists, progressief Nederland, de Telegraaf en het Haagse Thinner-gate.”

De werkelijkheid is echter dat Sargasso vanaf de verkiezingen met enige regelmaat verhelderende blogposts publiceert over de huidige situatie in Iran:

15-06-09 12:00 – ‘Aanwijzingen verkiezingsfraude Iran’

17-06-09 10:00 – ‘Quote Du Jour: Mousadinejad’

17-06-09 13:15 – ‘Zonder Twitter, geen fluwelen revolutie’

22-06-09 09:00 – ‘Quote du Jour: Aanklacht tegen Khamenei’

22-06-09 16:11 – ‘Kan Iran zichzelf hervormen?’

24-06-09 18:00 – ’Fotos des Tages | A troubled week’

En dat is nog even afgezien van de terzijdelinkjes over gefotoshopte afbeeldingen van pro-Ahmadinejad demonstraties; Ahmadinejads betrokkenheid bij terroristisch moorden in Wenen ’89; oproepen om via internet Iraanse staatsmedia plat te leggen; etc. etc.

Aan meer dan degelijke analyses van wat er nu eigenlijk aan de hand is in Iran en wat er in de hoofden van de ayatollahs omgaat (het soort analyse dat op brul-blogs als HVV ten enenmale ontbreekt) heeft dit linksmens eerlijk gezegd ook geen behoefte, aangezien de nieuws- en actualiteitenrubrieken van de Publieke Omroep bijna dagelijks aandacht besteden aan de Iraanse verkiezingsopstand, en de opinierubriek van de Volkskrant vol staat met steunbetuigingen aan het Iraanse volk. In een recent gesprek geeft NOS-hoofdredacteur Hans Laroes te kennen bewust grif geld uit te trekken om de ontwikkelingen in Iran te verslaan, en Afshin Ellian schoof de afgelopen week bijna als vaste gast aan bij Nova.

Ouray vergeet deze, op zijn blog meer dan eens als uitgesproken ‘links’ aangemerkte, media dan ook gemakshalve, wanneer hij met droge ogen over de door hem bespeurde radiostilte beweert: “Hoe kan dit nou? Ik heb wel mijn vermoedens. Sinds 1989 (de val van de muur) zit links niet meer op revoluties te wachten. Dan komt het volk weer aan het woord. Dan blijkt weer dat het volk noch door socialisten, noch door mullah’s onderdrukt wil worden. Dat past natuurlijk niet in het wereldbeeld van onze linksmensen.”

Rechtse hypocrisie

Kent de hypocrisie van rabiaat rechts werkelijk geen grenzen? ‘Links’ houdt zijn mond als het volk aan het woord komt? Waar was Ouray om de overweldigende meerderheid te bejubelen waarmee Hugo Chavez in 1999 en 2006 door het Venezuelaanse volk werd verkozen tot president? Waar was Ourays bijval toen het Boliviaanse volk met haar keuze voor Evo Morales beslissend voor een socialistische koers koos? Waar was Ourays protest toen Israël en de VS Fatah aanspoorden de verkiezingsuitslag in de Palestijnse gebieden van 2006 om zeep te helpen, omdat het volk massaal op de ‘verkeerde partij’ had gestemd? Waar is de steun van Ouray voor de door het Turkse volk verkozen AKP, die het op moet nemen tegen het leger en de mondaine Turkse elite? Gek is dat: het volk wil soms blijkbaar wel degelijk geregeerd worden door socialisten en islamisten, maar dan geeft Ouray niet thuis. De stem van het volk geldt blijkbaar alleen als zodanig wanneer dit in het wereldbeeld van de rechtsmens past.

We moeten het dan ook omdraaien: de reden dat Ouray en zijn geestverwanten zoveel aandacht besteden aan Iran is niet omdat ze werkelijk begaan zijn met de lot van het Iraanse volk (net zo min als ze dat zijn met het Iraakse, Afghaanse, Pakistaanse, Libanese of Palestijnse volk), maar omdat dit volk zich nu tegen de islamitische geestelijken keert. Wanneer het volk de islamisten steunt, zul je Ouray niets horen inbrengen tegen staatsrepressie door een corrupte elite. Niks ‘aan de kant van het volk’ dus. Ouray is gewoon tegen de socialisten en de mullah’s. Steunt het volk zoals in 1979 de islamisten dan klinkt het: ‘Zie je wel: als het er op aan komt kiezen moslims toch altijd voor de sjaria, bloed en geweld’; en komt het volk in opstand tegen de mullah’s dan zegt hij: ‘Zie je wel: geen volk wil geregeerd worden door de mullahs, maar Links laat haar zoals gebruikelijk stikken.’

Alle aandacht voor Iran op Ouray’s blog is dan ook gratuit. Er valt voorlopig weinig nieuws te vertellen over de gebeurtenissen in Iran, en meer dan duimen voor het Iraanse volk kan het Westen niet doen: het regime blijft gewoon zitten, intimideert de oppositie en tracht de demonstraties zoveel mogelijk in te perken zonder dat het geweld al te veel in de gaten loopt.

Dan kun je nog tien keer linken naar een filmpje van een vrouw die stuiptrekkend ligt te sterven in een plas bloed, om je gezamenlijk te verlustigen aan de dramatische kracht en daarmee samenhangende propagandistische waarde van het tafereeltje; om vervolgens met de hele roedel te jammeren en weeklagen over hoe niemand minder dan Obama dat bloed aan zijn handen heeft, maar dat verandert helemaal niets aan de situatie in Iran. Het levert echter wel een zalige bevestiging van je rechts-revolutionaire wereldbeeld. En dat is natuurlijk altijd mooi meegenomen.

Volgens Prediker scheldt radicaal Rechts vooral zo op Links omdat ze zelf het spiegelbeeld is van activistisch Links: dogmatisch, eigengerechtig en revolutiegezind.