Zorgwentelaars

Frans Smeets

Illustratie: Julian Mandel

Ik vind dat chronisch zieken, gehandicapten en onze oudere medemens zo goed mogelijk geholpen moeten worden. Je kunt het niet iedereen naar de zin maken, maar basisvoorzieningen als wonen, mobiliteit, medische zorg, daar hoort een overheid, bij het ontbreken van eigen middelen, voor te zorgen.

Toch word ik geregeld geconfronteerd met mensen, waarvoor die zorg helemaal niet bedoeld is. Zo moest ik een tijdje geleden bij een gezin zijn, waarbij ik na een uur, kokend van woede en verachting de deur weer uitliep.

In de hoek stond een wieg met een zeven maanden oude baby aan het infuus. De baby was blind door vroeggeboorte. Aan tafel zaten vier volwassen kerels en een vrouw, zware shag rokend, te kaarten, terwijl de thuiszorgmedewerker de sigarettenresten opruimde en de baby verschoonde. Het leek erop alsof ze het de normaalste zaak van de wereld vonden, dat iemand dat voor hen deed en dat ze zelf geen poot hoefden uit te steken.

Veel te dik

Dezelfde middag zag ik bij de supermarkt een vrouw van begin twintig en met een gewicht van rond de 140 kilogram rondrijden in een scootmobiel. Het ding was speciaal voor haar aangepast, zodat haar tweejarige kind mee kon rijden. De frisdranken en koeken werden gretig in het mandje gesmeten. Het kind was al veel te dik.

In mijn eigen omgeving ken ik iemand die zich altijd slecht voelt, maar als ontbijt een mars eet en de hele dag light-sigaretten zit te paffen. Een keer in de week komt iemand vanuit de hulpverlening het huis schoonmaken.

Zelf krijg ik een zweetaanval bij ieder formuliertje dat ik moet invullen, maar dit soort ‘zwakkeren’ krijgen de hulp altijd voor elkaar.

Zeurterreur

Vorige week maandag zag ik de documentaire Regelzucht van Frans Bromet. Het ging over een een gehandicapte vrouw die in de clinch ligt met de gemeente. Op Twitter werd schande gesproken over de houding van de gemeente. Ik vond de documentaire vooral gaan over de stuitende verwendheid van iemand die zich in zorg wentelt en meent dat gemeenteloket “Ik vraag, u levert” betekent.

Zeurterreur van een rupsje-nooit-genoeg. Ze krijgt een scootmobiel, een box om het ding in te zetten, een rolstoel, een aanpassing in de auto voor de rolstoel, een rolstoellift, een spiksplinternieuwe aangepaste keuken en toilet, een traplift, thuiszorg en god mag weten wat nog meer.

Maar niets is goed. ‘Geen maatwerk’. De box voor de scootmobiel sluit niet goed, (terwijl ze een grote achterom hebben), het zitgedeelte van de rolstoel is te groot, (koop een kussentje), de aanpassing van de drempels laat op zich wachten (twee metalen plaatjes kosten bij de bouwmarkt enkele tientjes).

klaagzang van Eucalypta

Vervolgens word je getrakteerd op in-trieste beelden. Je ziet een thuiszorgmedewerker achter de stofzuiger lopen, terwijl de man van de gehandicapte vrouw in alle rust een koek eet. Er is een rechtszaak gewonnen die ging over het krijgen van een fiets met trapondersteuning voor haar kind (Ga naar een fietsenmaker). Een andere rechtszaak over een verherverbouwing van de keuken loopt nog.

Een onafhankelijk onderzoeksbureau heeft haar in het gelijk gesteld. En mevrouw maar bellen naar de gemeente. Je ziet ze bij de gemeente onder de tafel duiken. “Daar heb je de klaagzang van Eucalypta weer, wil jij deze keer de telefoon opnemen, ik heb haar vanmorgen en gisteren al gehad”.

Vrouwelijk gejank

Al zou de gemeente haar rolstoel met diamanten inleggen, dan zou ze nog gaan piepen over het karaatgehalte. Maar wie zeurt, die beurt. Een PvdA-raadslid gaat haar helpen en er komt een gesprek met de wethouder van Nijmegen op het stadhuis. Alsof die man niets beter te doen heeft.

In plaats van dat die wethouder (wat hij ook het liefste had willen doen) briesend die vrouw een lijstje toewerpt van wat zij de gemeente en samenleving al gekost heeft en zegt dat ze een verschrikkelijke zeur is en dat hij haar het gemeentehuis uit laat zetten, en dat, als ze ooit nog een keer zeurt, hij de scootmobiel persoonlijk onder haar kont vandaan komt trekken, wordt de wethouder onder het dwingend oog van de camera en vals vrouwelijk gejank gedwongen zijn excuses aan haar aan te bieden.

Parasieten

En ja, hoor! Er komt een nieuwe rolstoel. De documentaire eindigt, als bewijs van de regelzucht, met de mededeling, dat de vrouw van de gemeente incontinentieluiers moet gaan dragen om in aanmerking te kunnen komen voor een wasvergoeding. Haar man eet taart.

Zorgwentelaars zijn parasieten. Ze denken in ‘recht hebben op’ en weten, ondanks ziekte en zieligheid, zich dit recht ook altijd toe te eigenen. Ze weten exact welke potjes ter beschikking staan, spannen elke hulpverlener of naaste voor hun zielige karretje en jagen alles en iedereen op kosten. Ze klagen de hele dag, maar veroorzaken zelf de regelzucht van de gemeentes, doordat deze gedwongen worden de regels te veranderen om misbruik tegen te gaan.

Ondankbare honden

Het zijn ondankbare honden die zich er geen moment van bewust zijn (en het interesseert ze ook geen moer) dat er in Nederland nog zeshonderdduizend andere mensen zijn die hulp van de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) nodig hebben en die wel dankbaar zijn dat iemand hen probeert te helpen.

Rot op, met je ‘maatwerk’. Zolang we bejaarden in dit land hebben die met moeite een keer per week kunnen douchen en nauwelijks nog frisse lucht happen, is zorg niet bedoeld om de kruimels van een zorgwentelaar op te ruimen.

Frans Smeets heeft de vreemde opvatting dat hedendaagse kunst, behalve oeverloos gezwets en geld, ook nog schoonheid in zich mag herbergen. Volg hem op Twitter.

Steun Frontaal Naakt, het enige echte dissidente geluid in Nederland! Doneer via Paypal of met een storting op rekeningnummer 39 34 44 961 (N.P. Breedveld, Rabobank Rijswijk) o.v.v. ‘Frontaal Naakt’.