Nultolerantieschool
Yezkilim
Als er over het lerarentekort wordt gedebatteerd, worden er steevast twee belangrijke oorzaken doodgezwegen: het grote aantal leraren dat wegloopt of weggedragen moet worden en de vele aspirant-leraren die de pijp aan Maarten geven na de ervaringen in de eerste stageperiode.
Waar doe je het allemaal voor? Kennis overdragen waar je zelf enthousiast over bent, leerlingen uitdagen om zelf dingen uit te vinden is heerlijk. Maar helaas, de voornaamste taak van een leraar is al jarenlang – het wordt elk jaar erger, vraag het de concierges – het voorkomen dat de schatjes in de gordijnen klimmen. ‘Je belangrijkste doel is eigenlijk de kinderen van straat houden’, zeggen ze een beetje besmuikt, wanneer je solliciteert op een VMBO-B school.
Natuurlijk, je weet het een en ander van opvoeden. Goed gedrag beloon je met aandacht en slecht gedrag straf je af met negeren. Maar nee, dat mag niet. Sterker nog, als leraar moet je van de directie alles uit de kast halen om de vervelende kinderen bij de les te betrekken. Je moet ze dus juist alle aandacht geven, zodat je geen tijd meer over hebt voor de andere kinderen. Kortom, slecht gedrag moet je belonen en goed gedrag moet je afstraffen.
Naar huis sturen mag niet. Dus het wordt óf straf geven, óf de onruststoker naar de afdelingsleider of conrector sturen. Dat maakt echter nauwelijks indruk en kan zelfs iemands status verhogen. Bovendien kost zo’n conflict, samen met de bijbehorende woordenwisseling bij het straf geven – heerlijk dat de kinderen van tegenwoordig zo mondig zijn – veel tijd. Ook is zo’n intermezzo niet bepaald bevorderend voor de sfeer en de concentratie in de klas.
Ik zie maar één oplossing. Deze kinderen moeten weg uit de les, zodat je als leraar in alle rust de kinderen die zich wel gedragen alle aandacht kunt geven. Naar een andere klas of school, want er is nu eenmaal leerplicht. Maar wat als je die niet kunt vinden, als niemand ze uiteindelijk wil hebben? Gewoon een nieuw soort school oprichten, speciaal voor dit soort kinderen. Nee, geen tuchtschool, maar iets moderns. Een Nultolerantieschool.
Een nultolerantieschool heeft, zoals de naam al zegt, een streng regime. Met vroeg beginnen, lang doorgaan en degelijke huiswerkcontrole bijvoorbeeld. Voor de klas staan twee mensen: Een leraar en een eh… dompteur. Terwijl de één gewoon lesgeeft en iedereen alle aandacht kan geven, heeft de ander de zware taak om de kinderen goed in de gaten houden, échte straffen uit te delen, strafwerk te controleren en de contacten met de ouders te onderhouden.
Net als in het voetbal, mag je, als je je goed gedraagt, gewoon weer terug. Maar als je je dan wéér niet gedraagt, moet je opnieuw naar de nultolerantieschool, de schrik van elke balorige puber, maar misschien wel de droom van alle ex-leraren. Misschien komen die op deze manier zelfs terug, in de handelbare klasjes van de gewone school of op de nultolerantieschool waar je zelf geen orde hoeft te houden, en wie weet maken de weglopers zo alsnog hun lerarenopleiding af.
Yezkilim is een full-time allround compulsief obsessief probleemoplosser, met als specialiteit radicale onderwijshervormingen. Daarnaast is ze wiskundeleraar.
RSS