Peter Breedveld

Een land is beschaafd als je er op een terras zonder vrees een glas wijn kunt bestellen, omdat je dan van een sympathieke dame een goed glas wijn krijgt, en niet de bitterzure pis van het ongenietbare type achter de bar, zoals in Nederland.

Peter Breedveld

De Franse cultuur is superieur aan de Nederlandse. Toen ik dat eergisteren twitterde, euforisch door mijn tweedaagse verblijf onder de Parijse zon, riep ik daarmee uiteraard meteen weer de toorn van de Nederlandse kast-nationalisten op me af. “Bij elke wetswijziging branden ze daar een voorstad af!”; “Jij hebt zeker nog nooit in het buitenland gewoond!” Enzovoort.

Mijn hele leven al droom ik ervan voorgoed uit Nederland te vertrekken – dat praktische en emotionele bezwaren dat tot nog toe hebben verhinderd, beschouw ik als mijn grootste nederlaag – en daar wordt steevast op gereageerd met opmerkingen als “Het is nergens zo goed geregeld als in Nederland!” en “Je krijgt daar heus geen uitkering als je zonder inkomsten zit!”

Mensen, de mate van beschaving lees je niet af aan het sociale vangnet en een tot in de puntjes geregelde bureaucratie (ik heb me laten vertellen dat die juist de oorzaak is van het feit dat uit Nederland in de Tweede Wereldoorlog relatief het grootste aantal Joden is weggevoerd). Een land is beschaafd als je er op een terras zonder vrees een glas wijn kunt bestellen, omdat je dan van een sympathieke dame een goed glas wijn krijgt, en niet de bitterzure pis van het ongenietbare type achter de bar, zoals in Nederland vrijwel altijd het geval is.

Een land is beschaafd waar de mensen de geur van een versgebakken brood op waarde weten te schatten. Ik herinner me een cameraploeg van de VPRO, in Portugal op bezoek bij de gitarist van fadozangeres Cristina Branco. De man sprak, keek, ademde, at en dronk poëzie. ’s Morgens brak hij voor de camera een versgebakken brood van zijn moeder open, snoof de geur ervan op, met een gezicht van dankbare verrukking, terwijl vanachter de camera iemand met een zeurstem vroeg: “Waai doe joe beek joor oon brèd? Doontjoe hèvvu beekerie in de villitsj?”

Een land is beschaafd als de automobilisten er elkaar hardnekkig blijven vousvoyeren terwijl ze met elkaar ruziemaken om een parkeerplaats of een al te robuuste verkeersmanoeuvre. Merde! Je kunt elkaar intens haten, maar dat is nog geen reden om onbeleefd te worden! Vous êtes un cretin, monsieur!

Een land is beschaafd als de restaurants er worden beheerd door mensen die van eten houden, die zich niet kunnen voorstellen dat er iets mooiers bestaat dan hun gasten in de watten te leggen, in plaats van door zenuwachtige kruideniertjes die bij het minste of geringste in de verdediging schieten: “U bent de eerste die daarover klaagt!”

Een land is beschaafd als de chef jou óók het beste uit zijn keuken voorzet wanneer je gebruik maakt van een aanbieding uit de Elle eten. Die niet tien euro bij je rekening optelt omdat je om een beetje verse olijfolie bij je brood vraagt.

Ik kan niet voor Hassnae spreken, maar ik heb van de week de beste maaltijd van mijn hele leven gegeten, in het driesterrenrestaurant l’Arpège van Alain Passard, die zijn eigen groenten teelt in zijn eigen tuin. Puur natuur allemaal en het bewijs dat groenten geen bijgerecht zijn, maar het lekkerste wat God ons te bieden heeft.

Een soort van seksueel-spirituele ervaring was het. Met een uitgescheurde pagina uit de Elle eten op zak togen we er naartoe. Zes gangen en twee glazen wijn voor een vaste prijs, was ons beloofd. Als een koningspaar werden we onthaald, in die uitgescheurde pagina waren ze niet geïnteresseerd. We werden aan tafel gezet en meteen begon het feest, gerecht na gerecht, het bleef maar doorgaan, een verwennerij van wel veertien of vijftien gangen.

Het begon met vier mini-tartelettes van verschillende soorten groenten, daarna oeuf parfait, een gepocheerd ei in een nage van sellerie, daarna sushi van rode biet, een gratin van zoete ui met mesclunsalade, een soepje van basilicum met een bolletje van iets dat ik me niet meer herinner, maar het was zalig in elk geval, een tartaar van scheermesjes (het langwerpige weekdier, bijdehandjes, geen echte scheermesjes natuurlijk) met venkel, velouté van topinamboer met een mousse van spek (Hassnae moest het uiteraard zonder die mousse doen, anders enkeltje hel), daarna een mousse van oranje wortel met pesto van iets anders dan basilicum (sorry, kan er niet meer opkomen), ravioli met een vulling van paarse wortel, spaghetti van aardappel met gerookte tonijn, spinazie met sesamolie, geconfijte citroen en gele wortel, en Passards – volgens onze goedlachse gastvrouw – fameuze kippenborst met gecaramelliseerde ui, een of ander knolletje en een crème van biet en een witte wijnsaus.

In afwachting van het dessert kregen we al een schaaltje verrukkelijke friandises, daarna een taartje van zoete wortel en sinaasappel en tenslotte een appeltaartje in de vorm van een boeket rozen (I kid you not) met caramel van gezouten boter.

Ook mijn wijnglas bleef maar gevuld worden, met een overheerlijke Touraine en verder ben ik vergeten wat het was, ik geloof een sauvignon blanc. Wat een verwennerij! Meester Passard kwam hoogstpersoonlijk langs om ons te groeten en te vragen of alles naar wens was en iedereen was zo hartelijk en goedlachs en ik dacht, waarom kan dat nou niet in Nederland?

Nou, omdat dit het land van de Marck Burema’s is. Het land van de lompe botteriken. Die avond zaten we voor de televisie – terug in Nederland, dus bloedchagrijnig, natuurlijk – en daar zat één van de grootste culinaire genieën ter wereld, Alain Ducasse, bij Twan Huys en zijn Nova College Tour, de domme vragen te beantwoorden die in Steenkolenengels aan hem werden gesteld door Huys en de jandoedels in de zaal. En ja hoor, daar begon alweer iemand over geld. Eén van de beste koks ter wereld maar De Hollander wil weten hoeveel dat gekokkerel eigenlijk schuift.

Ik ben nog lang niet klaar, maar dit stuk is alweer veel te lang, dus wordt vervolgd.

Peter Breedveld is ongevoelig voor het ‘argument’ dat het typisch Nederlands is om op Nederland te schelden. Hij doet het omdat hij Nederland intens haat en is dus oprecht.