Andere Joden, andere geluiden

Daniel T. Boom

‘Een Ander Joods Geluid’ is geen experimenteel koor. De mensen achter deze organisatie maken geen muziek met lichaamsdelen die daar niet voor bedoeld zijn, en ze laten zich niet van een trapje naar beneden vallen om te luisteren of Harry de Winter werkelijk anders klinkt dan neef Leon. Toch maken ze graag geluiden en die zijn blijkbaar anders. Bijvoorbeeld door het Palestijnse standpunt te verkondigen. Dat is een goed idee, want dat standpunt wordt steeds populairder. Ik was dan ook erg blij dat ze naar aanleiding van mijn stukje over dode Joden hun andere geluiden speciaal voor mij gingen produceren.

Jammer genoeg waren ze ervan overtuigd dat ik antizionisme en antisemitisme over één kam scheer, terwijl het juist mijn bedoeling was om de verschillen tussen die twee te benadrukken. Ik ben van mening dat je een groepering die in het geheim miljoenen mensen heeft vermoord, niet kunt vergelijken met een beweging die in het openbaar toegeeft iets gelijksoortigs van plan te zijn. Maar helemaal ongelijk hebben ze bij EAJG nou ook weer niet. Zo zijn de argumenten waarom Joden op deze aarde niets te zoeken hebben sinds 1945 inderdaad een stuk verbeterd.

Hajo Meyer, de oprichter van EAJG, schrijft dat het stuitend is om in deze tijd nog te beweren dat Joden slachtoffer zijn van Jodenhaat. Dat wil ik best geloven, alleen gebruiken moslimfundamentalisten steeds het woordje ‘Yahud’. Dat brengt mij in de war, maar gelukkig niet de Andere Joden. Die begrijpen dat je radicale moslims niet serieus moet nemen. Behalve wanneer ze tegenover het Westen beweren echt alleen maar vrede te willen, dan natuurlijk wel. Toch lijkt het me verstandig dat Meyer en de rest hun andere geluiden eens op moslimfundamentalisten gaan uitproberen. Wie weet lukt het ze om deze mensen ervan te overtuigen het eens wat minder over het uitroeien van Joden te hebben, en wat meer over het afslachten van Israëli’s, want dat is natuurlijk heel wat anders.

Op de site van EAJG staat dat er niet wordt getornd aan het bestaansrecht van de staat Israël. Dat is heel nobel, maar dan steunen ze de verkeerde partij. De Palestijnen en hun islamitische bondgenoten vinden namelijk dat Israël helemaal geen bestaansrecht heeft. Ze zijn hoogstens bereid Israël tijdelijk te accepteren als een soort kiespijn waar geen middel tegen opgewassen is. Als ze dat bij EAJG ook zo op hun website zouden zeggen, zou ik ze tenminste nog eerlijk kunnen noemen. Maar wat de Palestijnen van Israël vinden, is voor de mensen van EAJG helemaal niet interessant. Ze zijn geobsedeerd door hun eigen geluiden en willen verder niets weten. Dat zie je bij links wel eens vaker en heeft te maken met een bepaald mensbeeld. Je zult bijvoorbeeld vanuit links nooit horen dat niet-westerlingen zich aan dezelfde universele normen behoren te houden, die voor ons westerlingen wel gelden. Eigenlijk vinden ze iedereen die niet westers is ontoerekeningsvatbaar.

Een Ander Joods Geluid is alleen van belang voor mensen die geloven in een biologisch Jodendom. Als je daar niet in gelooft zijn Harry de Winter, Jaap Hamburger en de anderen alleen maar mensen met Joodse ouders, wier mening over het Midden-Oosten net zo boeiend is als mijn mening over tennis. Maar ze denken daar bij EAJG dat Joden een ras zijn en dat hun eigen mening daarom van enorme betekenis is. Dat is het niet, ze hebben niets met Israël of Jodendom behalve dat ze door hun omgeving met Israël geïdentificeerd worden. Die omgeving kan, net zoals de mensen van EAJG, het idee van een Joods ras niet loslaten. Dat is de reden waarom ze Israël zo’n racistisch land vinden. Zonder Joods ras geen Joods racisme. Wel een beetje vreemd ras, want iedereen kan Joods worden. Ook Palestijnen. Terwijl het voor negers toch een stuk lastiger is om, ik noem maar wat, zich aan te sluiten bij de Ku Klux Klan.

Er zijn veel dingen die in dit conflict een rol spelen, maar ‘ras’ hoort daar niet bij. Zo is de meerderheid van de Marokkanen in Nederland, ondanks hun hechte band met moederland Marokko, over het algemeen pro-Palestijns. Dat is vreemd, want er lopen in Israël zeshonderdduizend Marokkaanse Joden rond waar ze zo goed als familie van zijn. Toch kiezen de Nederlandse Marokkanen de kant van Arabieren, met wie ze behalve de islam niets gemeen hebben. Om diezelfde reden kies ik de kant van die Marokkaanse Joden.

Iedereen kiest in dit conflict partij aan de hand van geloof of overtuiging. Het gaat niet eens om goed of kwaad. Wat de Joden als goed ervaren, zien de Palestijnen als kwaadaardig en wat Joden als slecht zien, wordt verheerlijkt door de Palestijnen. Wie je gelijk geeft hangt af van hoe je het bekijkt. Het zijn beschavingen in botsing. De belangrijkste vraag is niet wie goed of slecht is, maar welke beschaving we liever hebben. Moet een Joods en westers georiënteerd land plaats maken voor een islamitisch-fundamentalistische staat, wat immers de consequentie zal zijn van een Arabische meerderheid? Als het antwoord hierop ‘nee’ is, dan zijn de maatregelen die Israël neemt om zich te handhaven gerechtvaardigd. Dat moslims het hier niet mee eens zijn begrijp ik wel, maar hoe komt het dat ze daar steun voor krijgen uit het Westen?

Sommige mensen denken dat de Andere Joden last hebben van een speciale Joodse zelfhaat. Maar het gaat hier om mensen die geassimileerd zijn tot het punt dat we niet meer van Joden kunnen spreken, behalve voor wie gelooft in een biologisch Jodendom natuurlijk. Wat zij over Israël zeggen is populair in dezelfde extreem linkse kringen waar ze hun gedachtegoed vandaan halen. Bij Een Ander Joods Geluid vind je dan ook veel mensen die op andere fora anti-Amerikaanse en antiwesterse deuntjes zingen. Ze schamen zich voor alles wat westers en kapitalistisch is, en zijn de voorstanders van een multiculturele samenleving volgens cultuurrelativistisch recept. Wat zij voor Israël in petto hebben is daarom relevant voor iedereen die waarde hecht aan kapitalisme en individuele vrijheid. Dat heeft niets met antisemitisme of met Jodendom te maken, maar is wel een oud liedje dat behoorlijk begint te vervelen.

Daniel T. Boom (1972), heeft acht jaar in Israel gewoond en daar Engelse en Duitse literatuur gestudeerd. Hij is nu IT-er. Zijn devies: Aardbeien met slagroom.