Peter Breedveld

Twee weken geleden was ik een beetje aan het kutten, viel helemaal niemand lastig, toen ik werd gebeld door iemand van Vodafone, ******* **********. Of ik was geïnteresseerd in een abonnement waarmee ik nog voordeliger mobiel kon bellen dan ik nu al deed. Ik had al bijna vier jaar een prepaid-abonnement bij Vodafone. Ik bel nauwelijks mobiel, maar was altijd bereikbaar voor opdrachtgevers en ik kon bijna onbeperkt sms-en (wat ik, sinds ik weet hoe dat moet, vrij fanatiek doe) voor een lage prijs. Alles bij elkaar kostte me dat zo’n twintig, dertig euro per maand.

Volgens ******* ********** kon het nóg goedkoper: een abonnement van 12,95 per maand, honderd gratis belminuten, blox, een systeem waarbij je onder andere onbeperkt kunt sms-en, voor de helft van de prijs en een gratis hip mobiel telefoontoestel met camera en allerlei andere foefjes. En ik hield gewoon mijn huidige mobiele nummer. Daar kon ik geen nee tegen zeggen.

Het toestel zou worden gebracht door een koerier, zei ******* **********. De koerier zou ook het contract meebrengen en na ondertekening daarvan zou het nieuwe abonnement ingaan. Ongeduldig keek ik uit naar die koerier. Maar die was een week later nog niet geweest.

Wel werd opeens, nota bene terwijl ik juist druk bezig was met een sms-gesprek, mijn oude toestel onklaar gemaakt. ‘Simkaart wordt niet herkend’, meldde het schermpje van mijn telefoon plotseling, of woorden van dergelijke strekking (ik ga niet uitleggen wat een simkaart is, want daarvan heb ik zelf slechts een vage notie). Ik belde de klantenservice van Vodafone, waar iemand me meedeelde dat dat kwam doordat mijn nieuwe abonnement was ingegaan. “Maar ik heb nog niet eens mijn nieuwe toestel, en ik heb ook nog geen contract getekend”, protesteerde ik. “Ik kan nu niet meer mobiel bellen en erger nog: eventuele opdrachtgevers kunnen me niet meer bereiken.”

Ik werd doorverbonden met ******* **********, die het vreemd vond dat ik mijn nieuwe toestel nog niet had. Ze kon goed begrijpen dat ik het heel vervelend vond (dat is altijd fijn) maar nee, ze kon er niet voor zorgen dat ik onmiddellijk weer met mijn oude toestel kon bellen. Het nummer was nou eenmaal overgezet naar een andere simkaart. Ik zei dat het absurd was dat mijn oude toestel onklaar was gemaakt terwijl ik mijn nieuwe toestel nog niet had. Ze antwoordde dat mijn oude toestel helemaal niet onklaar was gemaakt. Ik kon alleen niet meer met mijn oude simkaart bellen. “Maar we hebben u een nieuwe simkaart gestuurd, als u die in uw oude toestel doet, kunt u weer bellen.”

Die nieuwe simkaart arriveerde pas de volgende dag en ik kon er niet mee bellen. Ik nam weer contact op met Vodafone. Na veel gezeur en kastje-naar-de-muur-gedoe kreeg ik ******* ********** te spreken. Ze zei dat mijn toon haar niet beviel. Ik antwoordde dat het me niet beviel dat Vodafone me zomaar van de mogelijkheid tot mobiel telefoneren had beroofd, door mijn toestel onklaar te maken, en dat niemand ook maar de minste inspanning verrichtte om het aangedane leed goed te maken. Wat had ik ze misdaan? ******* ********** zei dat mijn toestel niet onklaar was gemaakt. Ze zou de fabrikant van mijn oude toestel bellen voor een un-lock code (‘ondercode’, verstond ik steeds) en zodra ze die had, zou ze me terugbellen. Diezelfde avond nog, of de volgende dag. Dan zou ik weer kunnen bellen.

Maar ze belde me niet meer terug. Ik kreeg een hele reeks Vodafone-medewerkers aan de telefoon, allemaal spraken ze met een zwaar Limburgs accent, waardoor ze voor mij nauwelijks te verstaan waren. Ook moest ik antwoord geven op allerlei technische vragen waar ik niks van begreep. Voortdurend werd me opgedragen met een andere afdeling te bellen. Als ik bijvoorbeeld de klantenservice belde, zei daar iemand dat ik met de verkoopafdeling moest bellen, en daar verwees iemand me dan weer naar de klantenservice. Herhaaldelijk werd me beloofd dat ik zo snel mogelijk zou worden gebeld door ******* **********, die niets meer van zich zou laten horen. Iemand gaf me het telefoonnummer van die koerier die mijn nieuwe toestel zou bezorgen, maar die zei dat hij van niets wist.

Uiteindelijk wist een medewerker van Vodafone me te vertellen dat het toestel nog helemaal niet verzonden was. Het toestel dat ik zou krijgen was niet voorradig en ik zou een ander toestel krijgen. Daarover had ******* ********** met mij gebeld, beweerde hij.

Maar dat was helemaal niet waar, ik had het daarover nooit met ******* ********** gehad. Wat ook niet waar bleek, was dat die unlock code in een dag beschikbaar zou zijn. Daar gingen zeker twee weken overheen, volgens de medewerker. Twee weken! Ik zei dat ik spijt had dat ik dat nieuwe abonnement had geaccepteerd. Het gevolg was dat ik al vier dagen zonder mobiele telefoon zat en inmiddels uiterst gefrustreerd en wanhopig was geraakt door de telefonade met Vodafone, waarbij de ene na de andere medewerker me voorhield dat hij veel begrip had, maar dat hij niks voor me kon doen.

Twee dagen later kwam dan eindelijk de koerier met het nieuwe toestel en het contract, dat voor twee jaar gold en waarin stond dat ik alleen de eerste vier maanden 12,95 zou betalen, daarna werd het 24,95. De goedkope blox golden alleen de eerste twee maanden. Ook hierover had ******* ********** dus gelogen. Ik heb het contract niet ondertekend. De koerier vertrok weer, met toestel en contract.

Nog steeds kan ik niet mobiel telefoneren. Morgen ga ik een nieuw prepaid-abonnement kopen, maar niet bij Vodafone. Met Vodafone wil ik nooit meer iets te maken hebben.

Peter Breedveld dagdroomt bij de nieuwe Mus.