Peter Breedveld

Dankzij Vodafone word ik nog wereldberoemd. Een stukje van internetjournalist Maarten Reijnders, over mijn guerrillastrijd tegen het bedrijf, leverde me gisteren een ongekend aantal bezoekers, veel beledigingen en een paar hackpogingen op. Inmiddels heeft NieuwNieuws ook een bericht aan mijn actie gewijd en duurt het feest dus nog even voort.

Veel lezers vinden het onfatsoenlijk dat ik de naam van de Vodafone-medewerkster die mij heeft gedupeerd, *, heb gepubliceerd. Zij doet immers slechts wat haar werkgever haar opdraagt en kan dus niet persoonlijk verantwoordelijk worden gehouden voor de fouten die door het bedrijf worden gemaakt, zo stellen zij.

Ik bestrijd die visie. Iedereen is persoonlijk verantwoordelijk voor zijn eigen daden, ook als die daden worden verricht in opdracht van een werkgever. Als * van Vodafone de opdracht krijgt om klanten te bedriegen, heeft ze de keus om dat te weigeren. Die keuze maakt ze niet, dus is ze persoonlijk verantwoordelijk. Het is * die tegen me heeft gelogen, * die consequent weigerde om zo snel mogelijk mijn probleem, veroorzaakt door Vodafone, te verhelpen, * kwam haar beloftes niet na en * begon al heel snel brutale praatjes te krijgen toen ik boos werd (waarbij, ik zeg het maar even, geen onvertogen woord is gevallen).

Verschillende mensen wezen erop dat het feit, dat *s naam op Frontaal Naakt figureert, het haar erg moeilijk kan maken bij sollicitaties. Welnu, dat is juist het mooie van Google! Werkgevers die overwegen * in dienst te nemen, weten nu na enkele muisklikken wat voor vlees ze met deze dame in de kuip hebben. Zoeken ze een leugenaarster zonder enige scrupules, die totaal niet servicegericht is, haar beloftes niet nakomt en die nog brutaal wordt ook als je daarover je irritatie kenbaar maakt, dan is * hun vrouw. Ik wil daar nog aan toevoegen dat *, in tegenstelling tot álle andere Vodafonemedewerkers die ik heb gesproken, uitstekend is te verstaan voor wie van boven de rivieren komt.

Er zijn ook heel veel lieden die vinden dat ik niet moet zeuren, want dat het mijn eigen schuld is dat Vodafone mij heeft gedupeerd. Deze lieden zijn in twee groepen te verdelen: de ene verwijt mij dat ik geen verstand heb van mobiele telefonie, de andere dat ik zo dom ben geweest om op een aantrekkelijk aanbod in te gaan dat me via de telefoon is gedaan.

Een vertegenwoordiger van de eerste groep stelt dat mijn situatie is te vergelijken met die van iemand die een auto koopt, deze door zijn eigen onkunde het kanaal inrijdt en vervolgens de autoverkoper de schuld geeft. Ik denk dat de volgende vergelijking beter is: iemand heeft een auto, wordt benaderd door een autoverkoper die aanbiedt de oude auto te ruilen voor een nieuwere, betere auto die volgende week zal worden geleverd. Een paar dagen later kijkt hij uit zijn raam en blijkt zijn auto door de autoverkoper te zijn weggehaald, maar de beloofde nieuwe auto is er nog niet. Als hij verhaal gaat halen bij de verkoper doet die eerst net of zijn neus bloedt, vervolgens wordt de gedupeerde klant dagenlang aan het lijntje gehouden en tenslotte bedreigd.

Ik weet hoe je moet autorijden, al weet ik niet hoe het motorblok van een auto in elkaar steekt. Dat is nooit een probleem geweest, want daar heb je automonteurs voor. Zo zou ik moeten kunnen telefoneren en sms’en zonder precies te weten hoe een simkaart werkt en wat een unlockcode is en dergelijke. Maar dat merk ik vaker, als het om moderne telecommunicatie en computers gaat: dat mensen vinden dat alleen volleerde ICT’ers een mobiele telefoon of een PC zouden mogen hebben. Alsof iedere automobilist ook een monteur is.

De tweede groep vertoont een, volgens mij, typisch Nederlandse reflex, waarbij van het slachtoffer altijd een dader wordt gemaakt. In haar calvinistische visie word ik gestraft voor mijn hebberigheid of mijn naïviteit of voor allebei. Wie meedoet aan het kapitalisme, vraagt er nou eenmaal om belazerd te worden. Dus als de slager jou bedorven vlees geeft voor je goeie geld, als de televisie, die je net had gekocht, in je gezicht explodeert en als het huis, waarin je twee weken geleden je intrek nam, door de aarde wordt verzwolgen, mag je niet klagen. It’s all in the game, nietwaar?

Ik vind Vodafone vreemd. Waarom heeft het bedrijf niet gewoon het probleem, door hem veroorzaakt, zo snel mogelijk opgelost? En als me, met de welgemeende excuses van *, een mooie bos bloemen was bezorgd, liever nog een goede wijn, tezamen met een aanbod voor een jaar lang gratis telefoneren en sms’en met een superdeluxe mobiele telefoon met ingebouwde teletijdmachine, dan had ik mijn stukje over mijn ruzie met Vodafone allang van deze site gehaald. Ik ben namelijk te koop, net als ieder ander. Maar in plaats daarvan heeft Vodafone me een stoethaspel op mijn dak gestuurd die er alleen maar in is geslaagd mijn irritatie te vergroten. Gevolg: heel Nederland is overmorgen op de hoogte van de manier waarop Vodafone met zijn klanten omgaat.

Maar goed, ik heb dan ook geen verstand van marketing.

Leuk! The Sarah Silverman Program begint maandag op Comedy Central!