Briefje
Loor
Patriotic Women door Ameer Normandi
De laatste ontmoeting met de Ex der Exen, die ontaardde in elkaar glazig aanstaren en heel verwarrend hand in hand lopen, zorgde ervoor dat ik me daarna heel erg ging focussen op zaken die vooral niet van het hart zijn. Zo stortte ik me op een zelfstudie Journalistiek, lunchte links en rechts met uitsluitend vrouwen, schreef een braaf stukje over het eeuwige conflict tussen Israël en de Palestijnen en daarna nog een kritisch stukje over de drukjacht. Maar toen moest ik weer aan Ex denken, die op dat moment in zijn jagerspak door het gebladerte van de Schotse Hooglanden kroop. Dat werkte dus niet. Dat hij af en toe een sms stuurde, ook niet.
Wat wel hielp, was een anoniem briefje dat ik vanochtend op mijn deurmat vond, waarop stond geschreven: ‘Aan de bewoonster van nr. 14. Niet netjes, een verhouding met een getrouwde man!’ Pardon?
De beschuldigende tekst was in een bibberig handschrift op een afgescheurd papiertje gekrabbeld en onhandig door mijn brievenbus gepropt. Iemand had in het holst van de nacht de moed gevonden om mij op deze manier eens flink de les te lezen. Over mijn vermeende affaire met een getrouwde man.
Dat ik daar licht paranoïde van word, omdat de kans groot is dat de anonieme afzender één van de buurtbewoners is, is best vermoeiend. Dat de beschuldiging onterecht is (ja, hallo, Loor hier! Puriteinse met het leven van een zesentachtigjarige non, blank en ongeschonden en dat soort zaken!), maakt dat ik vooral heel primair wil reageren. En secundair.
Tot het overgaan van een grondig buurtonderzoek lijkt me bij nader inzien niet raadzaam. Negeren is het devies. Nou staat negeren nogal haaks op primair reageren. Ik hink op twee gedachten: de ‘confrontatie’ aangaan middels aanbellen en dan heel doordringend kijken (ik moet de komende week toch in mijn eigen buurt collecteren voor de Dierenbescherming), of juist met opgeheven hoofd en blij fluitend vijf keer per dag langs ‘verdachte’ huizen huppelen (maar dan moet ik nog steeds collecteren).
Een klein briefje dus, met grootse gevolgen voor mijn gemoedsrust. Ineens voel ik me begluurd en aangevallen, door iemand die blijkbaar vol oordelen zit, maar te laf is om de confrontatie aan te gaan. En dat is nu precies wat er met deze wereld aan de hand is.
Komende week ga ik serieuze gordijnen aanschaffen. Heel leuk, die bamboedingen voor mijn raam, maar des avonds kijk je er dwars doorheen. Wat men dan aantreft? Loor en haar laptop. Al dan niet schrijvend over de Liefde en aanverwante zaken. En af en toe een glazige blik werpend op haar mobiele telefoon.
Loor (1967) is individualist tegen wil en dank. Ze heeft een broertje dood aan middelmatigheid. Ze is een warm, lief en mooi mens, maar niet geheel ongevaarlijk.
RSS