Gin Hageman

Patriotic Women door Amir Normandi

Ooit had ik een weblog, waar ik gewoon op flikkerde wat ik dacht, wat ik voelde of waar ik zin in had. Ik dacht er eigenlijk niet zo over na. Ik had geen geheimen, ik had niets te verbergen en dus had ik ook geen reden voorzichtig te zijn met wat ik schreef. Bovendien postte ik mijn smoel pontificaal op mijn weblog, omdat ik ook nog eens niet de behoefte voelde in de anonimiteit te blijven.

En toen ging ik naar Sierra Leone. Ik deed mijn onderzoek onder voormalig kindsoldaten. Ik kwam weer terug naar huis en toen voelde ik me plotseling niet meer vrij genoeg om te schrijven waar ik zin in had. Aanleiding? Een paar lullige zinnetjes in een reactie op één van mijn logs. Van voordat ik wegging overigens.

Ik trek me eigenlijk nooit iets aan van zulke lullige zinnetjes. Waarom zou ik? Ik ben ik, dacht ik altijd, en men moet me maar accepteren zoals ik ben. Maar er is iets veranderd. Verantwoordelijkheidsgevoel zou je het kunnen noemen. Voordat ik vertrok was ik ik, met een ideaal. Toen ik terugkwam was ik ik, met een (zoals ik het zie) realiseerbaar ideaal. En dus moet ik op mijn tellen passen, vind ik zelf. Waarom? Omdat mensen nu eenmaal hele vervelende wezens zijn die hun moraliserende vingertje overal over op moeten steken. Symbolische taal wordt graag verkeerd uitgelegd, mensen die zich met problematiek of politiek bezighouden mogen geen persoonlijkheid hebben en er moet en zal altijd aan integriteit getornd worden. Als idealist moet je namelijk gewoon perfect zijn.

Waar gaat het nu eigenlijk over? Integriteit. Ooit postte ik een stuk dat ik symbolisch ‘Mijn Kloten’ noemde. Iin het kort kwam het stuk erop neer dat ik de moed bij elkaar moest zien te rapen om mijn plannen door te zetten. En dat ik gewoon af en toe een lafaard kan zijn. En een tutje.

Ene anonieme Johan maakte zich daar nogal druk om. Niet omdat ik een lafaard ben af en toe, die ook weleens overmand kan worden door zelftwijfel, maar door mijn spreekwoordelijke kloten.

Johan schreef: ‘Jammer hoe jij telkens weer met seks bezig bent. Je maakt mooie dingen tot zieke dingen. Je komt voor mij niet integer over. Protesteren tegen kindsoldaten is terecht, maar jouw seksistische logs vind ik ziek.’

Sja. Dat is natuurlijk best een trieste opmerking over een stuk dat helemaal niet over seks gaat, maar toch, de kritiek ramde erin. Want er zullen vast nog meer Johans op deze aarde rondlopen. En het zijn ook de Johans van deze wereld die ik graag wil vragen zich bezig te houden met het ideaal waar ik me voor wil inzetten.

Dus ik kan twee dingen doen. Ik kan me er niets van aantrekken, zoals ik eigenlijk in elkaar zit, en alle Johans van deze wereld tegen me in het harnas jagen. Ik kan ook zelfcensuur toepassen en de Johans van deze wereld bij mijn zaken betrokken houden. Alleen komt het er dan wel op neer dat ik mezelf doodcensureer.

Hoe ver moet je daarin eigenlijk gaan? Hoeveel moet je van jezelf opgeven om idealistisch werk te doen? Je ontfermt je over een bepaalde groep en wil daar ook het beste voor bewerkstelligen. Als mensen mij in diskrediet brengen, blijven zíj aan de pan hangen. Maar het wegcijferen begint een beetje teveel aan me te vreten. Zeker als je je bedenkt dat ik ook nog eens een roman schrijf, waarin mijn gedachten een centrale plaats innemen. Mijn leven eigenlijk. En moet ik dan ook zelfcensuur toepassen of ben je dan feitelijk gewoon aan het liegen? Want het verhaal hangt aan alle kanten scheef op die manier natuurlijk.

Het is een dilemma, waar ik geen goede oplossing voor kan vinden. Schrijf ik wat ik wil, ongezouten en ongecensureerd, dan kan je op je tien vingers natellen dat ik ontzettend veel keurignette moralisten voor het hoofd stoot en enige inbreng in de politiek wel op mijn buik kan schrijven. “Nee sorry mevrouw, maar u zei ooit eens in een weblog dat u aan seks doet, dat kunnen we hier in de politiek niet hebben.” En dus doe ik niet meer aan seks, ik doe niet meer aan spreekwoordelijke kloten, ik doe niet meer aan andere vertiertjes, ik doe eigenlijk nergens meer aan. Binnenkort wis ik al mijn dubieuze weblogs en verander ik in de heilige maagd Maria, die niets maar dan ook niets van menselijkheid meer heeft. Of ik schrijf gewoon niet meer. Dat is ook nog een optie.

Gin Hageman zet zich met haar project Pure Chance in voor kindsoldaten in Sierra Leone. Zie dit Metro-artikel.