Bedelbrief

Peter Breedveld

Illustratie: Haddon Sundblum

Sinds een paar dagen prijkt er op deze site, in de grijze kolom aan de rechterkant, een doneerknop die het de lezers mogelijk maakt via PayPal een geldbedrag naar keuze over te maken. Als blijk van waardering, om bij te dragen in de kosten en om de nodige updates en uitbreidingen mogelijk te maken.

Tot nog toe heeft een handvol lezers gebruikgemaakt van deze mogelijkheid. Vindt u dat echt normaal? Gunt u me zelfs niet een euro voor alle tijd en energie die ik in deze site steek, zodat u zich dagelijks kunt vermaken, uw geest kunt scherpen of uw eigen dagelijkse sores vergeten?

Frontaal Naakt is de afgelopen jaren uitgegroeid tot een redelijk bekende site met een aardig aantal unieke bezoekers, rond de 50.000 per maand. Er is geen redactie in Nederland die Frontaal Naakt niet kent en, wees eerlijk, er wel eens wat van heeft gejat.

En deze site heeft altijd voor de troepen uitgelopen. Toen islamofobie nog niet all the rage was, werden op deze site al harde noten gekraakt ten aanzien van de islam in Nederland, wat me het predikaat ‘extreemrechts’ opleverde in NRC Handelsblad, dezelfde krant waar Bas Heijne nu herkauwt wat ik zes jaar geleden al schreef, maar dan een stuk minder leesbaar.

En nu het levensgevaarlijk is om kritiek te hebben op Wilders en zijn PVV, zijn het de noten van de islamofoben, die hier tussen de bankschroef gaan, en van de vele wegbereiders van Wildersstan. Begin dit jaar mocht ik me om die reden verheugen in de warme belangstelling van de Telegraaf Media Groep, met name de lezertjes en kijkertjes van De Telegraaf, GeenStijl en PowNed. Dat leverde mij – en mijn kinderen – honderden zeer ernstige doodsbedreigingen op.

Kortom: ik lijd best een beetje voor Frontaal Naakt. En dat is helemaal niet erg, Frontaal Naakt is mijn kindje, ik maak deze site met plezier en hartstocht, ik plaats hier mijn beste werk, helemaal gratis voor iedereen toegankelijk. Het ligt in mijn karakter om mijn nek uit te steken, ik kan eenvoudigweg niet anders.

Maar vindt u echt dat ik er niet een kleine materiële vergoeding voor verdien? Om tenminste de kosten, die ik maak, te compenseren?

Een aantal mensen is bezig geweest bedrijven zo ver te krijgen op Frontaal Naakt te laten adverteren. Steeds meer blogs halen inkomsten uit advertenties. Maar op Frontaal Naakt wil niemand adverteren, behalve een club die iets met partnerruil doet. Vanwege het naakt. Ik heb een week of drie zogenaamde Google-ads op mijn site gehad, maar Google sommeerde me de ‘adult content’ te verwijderen. ‘Er gaat er maar één over de inhoud op Frontaal Naakt, en dat ben ik’, antwoordde ik. Exit Google-ads.

Moet u nagaan: grote multinationals adverteren op GeenStijl, een site waarin niet alleen racisme en vreemdelingenhaat tot deugd zijn verheven, maar die ook grossiert in schuimbekkerige vrouwenhaat en agressieve lastercampagnes, die geen ander doel hebben dan mensenlevens vernietigen. Ook De Dagelijkse Standaard, waar islamofobie, vreemdelingenhaat en oorlogsretoriek de regel is, heeft advertenties. Ik zag zelfs advertenties op Amsterdam Post, waar de Wilders citerende massamoordenaar Anders Breivik openlijk wordt bewonderd. Bedrijven hebben daar kennelijk geen probleem mee. Een naakt lichaam, dat vinden ze aanstootgevend. Dát kost ze klanten en relaties. Een ontspannen houding ten aanzien van seksualiteit, dát wordt beschouwd als Groot Kwaad.

Frontaal Naakt zal het dus zonder advertentie-inkomsten moeten doen. De prijs voor de strijd voor ware vrijheid van meningsuiting. Toch zou ik graag worden gecompenseerd. Want een rechtszaak ligt altijd op de loer, ik moet inkomsten derven, omdat lang niet alle (potentiële) opdrachtgevers er dezelfde libertijnse opvattingen op nahouden als ik, of hetzelfde gevoel voor humor.

Vergeet ook de tsunami van lasterlijke onzin niet, die over mij wordt verspreid door types die er niet tegen kunnen dat ik een andere mening heb. Ik word gestalked door compleet gestoorde obsessievelingen die zich dag en nacht alleen maar met mij lijken bezig te houden. Mensen doen zich voor als mij, en misdragen zich in mijn naam, in een poging om me in diskrediet te brengen.

Ik lig hier, kortom, zwaar onder vuur, mensen, en met mij mijn geliefden, alleen maar omdat ik niet zoveel opheb met het conservatieve gedachtegoed, of wat daar tegenwoordig voor doorgaat.

Het mooiste zou zijn als ik, totaal onafhankelijk van werk- en opdrachtgevers, kon doorgaan met Frontaal Naakt. Dat ik, zonder vrees voor ontslag of het uitblijven van opdrachten, deze plek op het Internet de vrijplaats van ideeën en meningen kon laten zijn die ik altijd voor ogen had. Een plek waar niemand bang hoefde te zijn om inhoudelijke argumenten in te brengen, hoe bizar misschien ook, maar ook om een beetje te spelen, grenzen te verkennen, er af en toe misschien één te overschrijden.

Stel dat iedere trouwe lezer twee euro per maand overhad voor de waardevolle content op deze site. Dan zou ik ervan kunnen leven, dan zou ik misschien zelfs de andere scribenten en cartoonisten iets kunnen betalen voor hun bijdragen, en dan zou ik misschien een fatsoenlijke camera kunnen aanschaffen, en mijn eigen Dumpert kunnen aanleggen, wie weet.

Ik zou van Frontaal Naakt een betaalsite kunnen maken, maar dat is me eigenlijk nog een brug te ver. Ik vind wel dat iedereen vrij toegang moet hebben tot de stukken op deze site. Iedereen, die iets te vertellen heeft en dat op samenhangende, beschaafde wijze weet te doen, zou hier een podium moeten vinden.

Daarom probeer ik het vooralsnog op deze manier: mensen, maak af en toe twee euro over. Twee euro, dat is toch te behappen, lijkt me. Als genoeg mensen dat zouden doen, zou ik me een stuk vrijer voelen. Dostojevski zei het al – of was het Tolstoj – ‘Geld is gedrukte vrijheid’.