Eikel

Peter Breedveld

Martijn Koolhoven BV, voor al uw leugens en laster, kreeg gisteren een paginagrote advertorial in de Volkskrant in de vorm van een ‘interview’.

Net als een paar dagen eerder in Trouw, werd er geen enkele kritische kanttekening geplaatst terwijl de oneervol ontslagen Telegraafjournalist Koolhoven zich, met behulp van Volkskrantverslaggevers Sterre Lindhout en Merijn Rengers, op het schild hees.

Het ‘interview’ verschilt ook nauwelijks van dat in Trouw. Er staan precies dezelfde dingen in: het gedoe met de A4tjes, waarop hij ‘het een en ander heeft uitgeschreven’ om het de journalisten makkelijk te maken, het gejammer over Dominique Weesie, die hij als stagiair bij De Telegraaf zag binnenkomen en die hem heeft verraden, het gesnoef over de opdrachtgevers, die in de rij staan om met hem in de zee te gaan. En dat het oneerlijk is dat-ie door De Telegraaf werd ontslagen, want hij had voor zoveel primeurs gezorgd.

“Ja maar”, zou een beetje kritische interviewer dan tegenwerpen, “die primeurs waren nogal eens gebaseerd op leugens, nietwaar? Er klopte vaak geen reet van uw verhalen, onder andere omdat één van uw vaste bronnen de gestoorde complotdenker Peter Siebelt is!”

Zo niet Sterre Lindhout en Merijn Rengers, die laten zich braaf door Koolhoven dicteren dat hij een verhaal ‘zou’ hebben verzonnen rondom de Rotterdamse fotograaf Leo de Deugd. Dat schreef Trouw ook al, dat er van dat verhaal over De Deugd, en de ‘moslimwijk’ die in rep en roer was over de praktijken in zijn studio, niks ‘zou’ kloppen.

Wat nou, ‘zou’? Het staat als een paal boven water dat Koolhoven dat verhaal uit zijn duim heeft gezogen! Het is gecheckt, door Telegraaf-dochter GeenStijl nota bene, en daarna door Zembla, en er was gewoon niks van waar! Dat is ook nog eens bevestigd door de rechter. Leo de Deugd had een zakelijk conflict met de baas van lingeriemerk Sapph, die een vriendje van Koolhoven is, en hij moest daarom kapot, en dat varkentje zou Koolhoven wel even wassen.

Uit de reportage van Zembla blijkt dat het Koolhovens gewoonte was om mensen en organisaties kapot te maken door ze in De Telegraaf te belasteren. Een advocaat, een christelijke liefdadigheidsorganisatie, de SP, zelfs de Politie Flevoland ontkwam niet aan de blijkbaar onbedwingbare neiging van Koolhoven om zijn artikelen aan elkaar te liegen. Ikzelf blijk voor deze Holle Bolle Gijs van de Gedrukte Leugen slechts een tussendoortje te zijn geweest.

Dit is nog maar een fractie van wat Koolhoven allemaal op zijn kerfstok heeft. De man laat een lang spoor van slachtoffers na. André Rouvoet bijvoorbeeld, de voormalige fractievoorzitter van de ChristenUnie, is evenmin te spreken over de praktijken van Martijn Koolhoven. Die geeft de journalistiek een slechte naam, volgens Rouvoet.

Niet alleen Koolhoven geeft de journalistiek een slechte naam. De Volkskrant staat er ook mooi op met dit kritiekloze artikel. Het maakte nogal wat verontwaardiging los op Twitter bij onder meer Hans Laroes, Femke Halsema, en tal van andere politici en collega’s van Koolhoven (toen het interview in Trouw verscheen, zei niemand iets, dus dat zegt wel wat over de relevantie van díe ‘kwaliteits’krant).

Ik zou mijn ogen uit mijn kop schamen als ik dit als hoofdredacteur in mijn krant had staan. Dit heeft echt helemaal niks met journalistiek te maken. Gezien het feit dat de beide interviews, in Trouw en de Volkskrant, nagenoeg identiek aan elkaar zijn, mogen we aannemen dat Koolhoven totale zeggenschap over het eindproduct heeft gekregen, en dat de beide kwaliteitskranten daarmee akkoord zijn gegaan.

Waarom de moeite nemen om twee dure arbeidskrachten naar Koolhoven te sturen? Had gewoon die vier A4tjes van hem afgedrukt. Dan had er hetzelfde gestaan en was er veel tijd en geld bespaard.

Eén juweeltje zit er wel in het Volkskrantverhaal, namelijk meteen aan het begin, waar Koolhoven onthult dat hij zijn vrouw, toen ze 24 jaar geleden een relatie begonnen, te verstaan gaf dat ze genoegen moest nemen met een wel heel lage rang op zijn prioriteitenlijstje: ‘Eerst komt De Telegraaf, dan heb je een heel stuk niets, dan is er weer De Telegraaf, daarna weer een hele tijd niets en dan kom jij.’

Wauw! Wat mankeert een moderne vrouw om zich door deze oger zo op haar plaats te laten zetten? Heeft Martijn Koolhoven een lul van chocola, waarmee hij haar meervoudige orgasmes geeft die haar drie dagen op roze wolken van paradijselijk genot doen zweven? Schijt hij elke dag een miljoen euro? Of weet hij gewoon waar het allerbeste spul te krijgen is?

Als mevrouw Koolhoven een béétje zelfrespect heeft, trapt ze haar man na deze publieke vernedering keihard het huis uit, en haalt ze hem het vel over de oren in een verpletterende echtscheidingsprocedure.

Wát een weerzinwekkende eikel.

Overigens vindt Peter Breedveld dat mensen, die andersdenkenden intimideren en bedreigen, geen democratieprijs horen te krijgen.