Hakkelende Hamlet

Peter Breedveld

Illustratie: Phil Henderson

Trouwe lezertjes van deze site weten dat ik nooit veel heb opgehad met Job Cohen. Onder zijn burgemeesterschap werd Amsterdam een soort pretpark voor bigotte baardmannen en bontkraagjes en wie daar wat van vond, kreeg van hem te horen dat-ie niet verplicht was in Amsterdam te wonen.

Heel af en toe zegt hij precies het goede op precies het goede moment. Zo zei hij op de lawaaidemonstratie na de moord op Theo van Gogh dat Van Gogh graag ruzie met hem maakte, maar dat dat toevallig mócht in Nederland. Dat raakte me wel.

Maar in de jaren daarna heeft hij álles verpest. Er kwam een meldpunt voor gediscrimineerde moslims, terwijl homo’s, joden en verder al wat afweek van de El Tawheed-norm hun wijk werden uitgeterroriseerd door Marokkaanse jongeren. Hij weigerde Ayaan Hirsi Ali te beveiligen omdat dat volgens hem ‘polariserend’ werkte. Buitenlandse homo’s werd afgeraden om in Amsterdam, ooit de Gay Capital of the World, hand in hand te lopen omdat dat agressie opriep. Tegelijkertijd verklaarde Cohen triomfantelijk dat Amsterdam ‘Moslim City’ was.

Enfin, ik heb dat riedeltje al zo vaak afgedraaid, onder andere hier (ook gepubliceerd op de site van HP/De Tijd).

Hetzelfde gebrek aan daadkracht, dezelfde kat-uit-de-boom-kijkerij, kenmerkte zijn twee jaar als fractieleider van de PvdA. Heel Nederland huilt krokodillentranen omdat die ‘fatsoenlijke’ Cohen het niet heeft gered in de Haagse hufterkooi, maar het is niet zijn ‘fatsoen’, dat Cohen heeft genekt. Hij had gewoon geen antwoord. Niet op de PVV, niet op de crisis en niet op de SP. Waar stond Cohen nou voor? Ik zou het niet kunnen zeggen. Dat het fatsoenlijker moet, of zoiets.

Is Emile Roemer dan zo onfatsoenlijk? Die redt zich prima. Zonder schelden, zonder verdachtmakingen of jij-bakken. Gewoon door steeds zijn verhaal te vertellen. Een verhaal dat blijkbaar veel mensen aanspreekt. Zonder rare attributen om de aandacht te trekken, en hij twijfelt nooit, is niet van zijn stuk te brengen. Het kan dus gewoon. Alleen niet met Cohen. Wat heb je aan een mijmerende postmodernist als fractieleider, een hakkelende Hamlet? Het is volstrekt normaal dat je daar als fractie vanaf probeert te komen. Dat is geen dolk in de rug steken, dat is gewoon proberen je partij te redden.

Cohen heeft altijd een aura van heiligheid om zich heen gehad. Ik heb dat nooit begrepen. Aardig vind ik hem helemaal niet, eerder schutterig en arrogant. Hij is geen leider, hij heeft de boel nooit bijelkaar gehouden, maar een grote groep mensen in de kou laten staan. Cohen is voor een groot deel verantwoordelijk voor het succes van Wilders, als je beseft dat het leeuwendeel van het ‘multiculturele drama’ zich in Amsterdam voltrok, onder de ogen van de media. Dáár vond de beeldvorming plaats, dáár werd de angst gekweekt.

Daar was Cohen altijd bereid de diepste angsten van een snel radicaliserende groep islamofoben te bevestigen. Hij onderhandelde waar hij een streep had moeten trekken, stelde de scheiding tussen kerk en staat ter discussie waar hij pal had moeten staan voor de seculiere democratie.

Was Cohen premier geweest, dan was hij degene geweest die het volk had moeten vertellen dat er 20 miljard wordt bezuinigd. Of is er echt iemand die denkt dat de cultuursector en de gezondheidszorg bij hem in goede handen was geweest? Hij was ooit staatssecretaris van Justitie en daar plukken de vreemdelingenjagers van de PVV, de VVD en het CDA nog steeds de vruchten van.

Weg met die man. En laat de volgende fractieleider een leider zijn. Alsjeblieft niet die jongen van Samsom, die een weekje met straathoekwerkers optrekt en dan concludeert dat het inderdaad wel vaak Marokkanen zijn, die de boel verzieken. Amsterdam kan niet zonder Lodewijk Asscher, dus laat hem daar.

Zelf zie ik wel wat in Frans Timmermans. In zijn email aan Cohen en Spekman blijkt dat hij het beste in staat is om helder en overtuigend de boodschap van de sociaaldemocratie over te brengen:

‘Alles staat of valt met de vraag of de ruggengraat van de samenleving de rest van het lichaam kan dragen. En dus is al honderd jaar sociaaldemocratisch beleid opgebouwd rond het scheppen en onderhouden van solidariteit vanuit de middengroepen.’

Voed niet de mythe van de ‘puinhopen van Paars’ en buig niet voor het ‘gisteren was alles beter’-socialisme van de SP, zegt Timmermans. Lijkt mij dat de PvdA zo’n leider nodig heeft. Iemand die trots is op de traditie van zijn partij, iemand die gelooft daar mensen mee te kunnen enthousiasmeren. Niet iemand die zich laat gek maken door de waan van de dag. Iemand met een geloofwaardig alternatief voor zowel extreemrechts als extreemlinks.

Overigens vindt Peter Breedveld dat mensen, die andersdenkenden intimideren en bedreigen, geen democratieprijs horen te krijgen.