Lijstjes: de beste CD’s van 2007

Peter Breedveld

Op veler verzoek (hallo, Patrick!), nee, vooral omdat Uw Hoofdredacteur het zo leuk vindt, presenteert Frontaal Naakt ook dit jaar weer de traditionele eindejaarslijstjes. Wat zijn de beste CD’s, boeken, stripboeken en films van het afgelopen jaar? We beginnen met de vijf beste CD’s en schroomt u niet hieronder uw persoonlijke top-5 te plaatsen.

Ik vond 2007 op muzikaal gebied niet uitzonderlijk opwindend, ik herinner me geen grote hoogtepunten. Er was iets meer dan een handvol CD’s die me naar de (web)winkel lokten (alleen het aanschaffen van de nieuwe Radiohead, waar ik toch een liefhebber van ben, was me te moeilijk en teveel moeite en dat album heb ik dus nog altijd niet gehoord) maar dat zijn dan ook wel juweeltjes. Hier volgen ze.

1) White Chalk, PJ Harvey. Wat mij betreft de onbetwiste nummer één van het afgelopen jaar. Het is moeilijk om dit meesterwerk te bespreken zonder de kwalificaties die in alle recensies worden gebruikt, want White Chalk ís ‘verstild’, ‘etherisch’ en ‘donker’. Een zekere gothische romantiek ademt dit album, Edgar Allan Poe en M.R. James ontmoeten er de Brönte-zusjes. Harvey klinkt zoals ze staat afgebeeld op de CD-hoes, als de geest van Emma Bovary. Kwetsbaar, melancholisch, hartstochtelijk, wanhopig soms. Een verrassende verandering van spijs van deze doorgaans snoeiharde, agressieve rockster.

2) Era Vulgaris, Queens of the Stone Age. Zogenaamde Queens-fans en critici die bij ieder nieuw album van de beste rockband van het universum, Queens of the Stone Age, zeiken dat het wéér geen Songs for the deaf is, moeten een nekschot. Wie wil er nou een band die steeds opnieuw hetzelfde album uitbrengt? BZN-fans, die willen dat, maar dat zijn dan ook mongolen.

Era Vulgaris is typisch Queens maar toch weer anders. Rauwer en agressiever dan ooit, met behoud van die lekkere swing die de band zo eigen is, een heerlijk ritme dat je in trance brengt als je ernaar luistert onder het rennen. Geestverruimende muziek. En er is maar één God en dat is Josh Homme.

3) Funambola, Patrizia Laquidara. Drie jaar geleden reed ik Bologna binnen en op dat moment hoorde ik op de radio een Italiaanse zangeres die me in vervoering bracht. Haar naam werd niet genoemd en in de eerste de beste CD-winkel beschreef ik haar zo goed als ik kon: een kruising tussen Roberta Flack en Billy Holiday, maar dan Italiaans. Toen lieten ze me Amalia Gré horen en Patrizia Laquidara en die leken allebei niet op wat ik had gehoord, maar ik vond het wel erg mooi.

Patrizia Laquidara heeft de afgelopen zomer haar tweede album uitgebracht en dat is nog beter dan het eerste. Mooie, pretentieloze, slightly off-beat popliedjes met vleugen bossanova, jazz en chanson. Sommige nummers geven dat heerlijke Italiaanse vakantiegevoel, daarvan krijg ik meteen zin om het vliegtuig naar Italië te pakken. Andere ontroeren me diep. Mijn Italiaans is beperkt en ik weet niet altijd precies wat ze zingt, maar ik verbeeld me dat het over zonovergoten liefdes gaat, en hoe dronken de liefde je kan maken. Onbegrijpelijk dat ze volstrekt onbekend is in Nederland. Dat geldt eveneens voor Amalia Gré.

En dit mag ook niet onvermeld blijven: Laquidara is één van de mooiste vrouwen die ik ooit zag.

4) La Vida, Mus. Omdat we door de grote platenmaatschappijen dagelijks worden getapijtbombardeerd met voorgekauwde wegwerppop die ook voor de allerdomsten onder ons aantrekkelijk moet zijn, weten de meeste mensen niet dat er hier in Europa waanzinnig mooie popmuziek wordt gemaakt door mensen die de middelen niet hebben om DJ’s en producenten om te kopen en die dus niet op de radio en televisie te horen zijn. Het Asturische (Asturië is een prinsdom in Noordwest Spanje, ik zeg het maar even) duo Mus behoort daartoe.

Mus maakt warme, dromerige, nostalgische folkpop en zangeres Mónica Vacas zingt daarbij in het Asturisch, een Romaanse taal die met uitsterven schijnt te worden bedreigd. Ideale muziek voor lome winteravonden bij de open haard. Glas rode wijn erbij, berenvel, kinderen vroeg naar bed, u weet wat ik bedoel.

Ook mooi om eenzaam tijdens Oudejaarsavond bij te huilen.

5) The adventures of Ghosthorse and Stillborn, CocoRosie. Toen ik het nummer Japan van het laatste album van dit Amerikaanse freakfolkduo hoorde, was ik meteen verkocht. Op kinderlijk opgewekte wijze wordt ons het snoeihardste cynisme in de maag gesplitst:

Everybody wants to go to Jamaica
Queens in drag will surely fake you
Take you home, and then they’ll rape you
But you like it, so say ’thank you’

En:

Everyone wants to go to Iraq
But once they go, they don’t come back
Bringing peanut butter jelly and other snacks
We might have our freedom, but we’re still on crack.

Geen muziek om wat dan ook bij te doen. Ze heeft al je aandacht nodig. De eerste keer heb ik met open mond geluisterd. Muzikaal van zeer hoog niveau, folk, pop, bluegrass, opera en kinderliedjes. Maf, aangrijpend, bevreemdend. Mooi.

Eervolle vermelding voor Mystery Repeats van Pete Philly & Perquisite, mijn favoriete Nederlandse band van dit moment. Jazzy, funky hiphop van hoog niveau. Ik zag Pete Philly eens live en dat is nog veel beter dan de studio-opnamen. Hij neemt een heel jazz-orkest mee. De af en toe nogal belerende teksten zijn minder.