Loor

Arthur de Pins

De laatste tijd voel ik me steeds meer misplaatst in mijn eigen omgeving – een omgeving waarin je al snel buiten de boot valt als je niet met man of vriend en minimaal twee kinderen in een jaren dertig woning met uitgebouwde erker woont, in die ene zeer gewilde buurt.

Aan dit plaatje voldoe ik als begin veertiger toevallig even niet. Geen man, geen kinderen en al helemaal geen jaren dertig woning met erker en open haard . Met alleen dit laatste zou ik overigens al meer dan tevreden zijn. Man en kinderen zijn leuk, maar wat als het leven anders loopt? Een leuke man, één zonder relatie-, samenwoon-, bindings- en gezelligopdebankfobieën, moet je met een zaklampje zoeken en juist dat zoeken vind ik nogal vermoeiend.

En een kind krijgen is toch ook niet zo vanzelfsprekend? Ik hoor jonge moeders vaak tegen elkaar verzuchten dat ze niet weten of ze nu nog voor een ‘derde’ of een ‘vierde’ moeten gaan. Luxeprobleem, lijkt me. Ik ben al blij als ik er ooit één gezond kind uit pers. Maar als dit niet gebeurt, zal mijn wereld niet instorten.

Maar goed, dat plaatje dus, waar ik blijkbaar niet aan voldoe. Is het gerechtvaardigd dat er door sommigen ijskoud aan me wordt gevraagd: “Ben je nu nog steeds alleen? Jij hebt geen geluk, hoor. En je wordt er natuurlijk niet jonger op! Wil je nog kinderen?”

Doodvermoeiend. Alsof het leven niet veel meer te bieden heeft dan het gezinsleven.

Als ik op zaterdag in het dorp mijn boodschappen doe, kom ik ze steevast tegen. De mama’s en de papa’s. Met hun ultralichte en aerodynamische kinderwagens, joggers, hippe draagzakken en bolderkarren. Om nog maar te zwijgen over de moeders en vaders die je op een met kindertjes volgepropte trendy rode bakfiets slingerend en levensgevaarlijk van het fietspad drukken.

Helemaal eng zijn de kersverse vaders die met zo’n griezelige I make my own people now uitdrukking op hun gezicht de Baby Jogger besturen. Ooit vond ik een aantal van hen wel sexy, maar daar kan ik me nu helemaal niets meer bij voorstellen.

Wanneer de trotse jonge ouders dan met zijn allen het voetpad hebben klemgezet met hun supersonische kinderwagens, is het een soort wekelijks ritueel geworden om in een kringetje elkanders kroost te bewonderen. Heb ik tijdens het boodschappen doen de pech om in een dergelijke ‘fuik’ te belanden, dan doe ik braaf mee, want ik ben toevallig wel dol op kinderen. Ik knijp in plakkerige wangetjes, kraam wat prietpraat uit en aai over de bolle buiken van de immer zwanger lijkende vrouwen in mijn dorp.

Als we dan uitgeprietpraat zijn, richten de blikken zich op mij en voel ik de onvermijdelijke vraag al aankomen. Tegenwoordig wacht ik dit moment niet meer af. Ik aai over bolletjes, bewonder, feliciteer en ga er vervolgens als een haas vandoor. Onder het mom “druk, druk, druk en ik moet nog twaalf dvd’s huren”.

Maar hun meewarige blikken zijn echt niet nodig. Ik heb er geen moeite mee dat mijn leven anders is gelopen en dat ik de tijd heb om in het weekend vijf kranten te lezen en lang uit te slapen. Dat ik spontaan naar een late filmvoorstelling kan gaan is ook geen straf. Nee, zíj hebben er moeite mee en zien mij als een alien, een buitenstaander.

Het is een gotspe dat bepaalde lieden in mijn omgeving blijven benadrukken dat het zo jammer is dat ik geen kind heb. Omdat ik volgens hun deskundige mening beslist een goede moeder zou zijn. Ja, zeker weten. Maar dan wel één die gewoon met een betaalbare en basic uitziende tweedehands kinderwagen over straat durft. En zonder het leven van mijn kroost te wagen door mij met een achterlijke bolderkar of bakfiets in het veel te drukke verkeer te begeven.

En mocht ik het moederschap op wonderbaarlijke wijze ooit nog ervaren, dan hoop ik dat ik het nooit in mijn door vieze luiers verdampte hersens haal om ditzelfde onbeschofte gedrag te vertonen tegenover iemand die – al dan niet gewenst – kinderloos is.

Komende zomer is het in ieder geval weer mijn beurt. Op het strand. Ik met mijn D-cup, zij met hun theezakjes.

Loor (1967) is individualist tegen wil en dank. Ze heeft een broertje dood aan middelmatigheid. Ze is een warm, lief en mooi mens, maar niet geheel ongevaarlijk.