Eetpraten
Loor
De Al Etende en Pratende Mens is een helaas niet te vermijden waarneembaar verschijnsel, daar ben ik mij terdege van bewust, maar het begint mij pijnlijk duidelijk te worden dat bijna niemand meer in staat is met gesloten mond en zonder geluid en rondvliegende speeksel- en etensresten een hap eten weg te werken. Als ik daar al iets van zeg, wordt dat beantwoord met veel gezucht en gegaap. Hoe durf ik anderen hierop te wijzen? Leven en laten leven. En zorg maar dat je je onverdraagzaamheid onder controle krijgt, Loor.
Sinds een drietal decennia wordt het burgerlijk gevonden om met gesloten mond te eten en dus hebben we dit onszelf en onze kinderen maar afgeleerd. Of niet aangeleerd, het is maar hoe je het bekijkt. Hoe dan ook, op beschaafde wijze praten met een volle mond is een techniek die maar weinigen echt beheersen. Het kan namelijk wel, maar het vereist wel wat zelfkennis, behendigheid en zelfs de nodige intelligentie. Helaas is dit de meesten niet gegeven, dus zit ik tijdens het eten regelmatig en vol afschuw de zoveelste crash in the tunnel te aanschouwen. Oftewel: een gemalen prakje dat in een onsmakelijke kleursamenstelling roteert tussen plakkerige, bekruimelde en druk pratende lippen.
Dat ik dan nogal veelbetekenend naar zo’n bewegende en van alles producerende mond blijf staren (en geloof me, dit krijg ik uitsluitend met een bovenmenselijke inspanning voor elkaar), helpt vaak geen bal. Je hebt het tenslotte druk met je betoog of niet. Dat ik heel rustig en met kuis gesloten lippen mijn mond leegeet, alvorens antwoord te geven of te reageren op de tegenover mij zittende ‘sproeier’, maakt ook geen enkele indruk. Een ongeduldige en wat verbaasde blik is vaak het enige resultaat van mijn wanhopige non-verbale boodschappen.
Nu publiceer ik wel eens een stukje waarbij ik hoop dat mijn directe omgeving zich niet meteen of al te veel herkent in hetgeen ik schrijf, maar in dit geval hoop ik dat werkelijk iedereen zich aangesproken voelt en zich een moment van zelfreflectie toe wil staan.
Want, beste mensen, het is niet erg of pijnlijk als er gedurende een paar seconden een stilte valt tijdens een gesprek. Echt niet. Eet toch gerust de mond leeg alvorens te spreken. Het eten met een dichte mond heeft namelijk een belangrijke functie: dat er geen etensresten in het gezicht van de tegenpartij komen. Kortom: het eten met dichte mond is bedoeld om de ander te ontzien! Is dat nu zo burgerlijk?
Al Etende en Pratende Mensen zijn dus overal en ze overvallen mij op de meest onverwachte momenten. Tenenkrommend zijn de mensen die het een heel goed plan vinden om mij eens even gezellig op te bellen terwijl ze zich even daarvoor met een zak chips of drop op de bank hebben genesteld. “Zeg, ga je nu eten in mijn oor?”, vraag ik ze dan met een stem vol prikkeldraad, maar deze hint helpt doorgaans maar tijdelijk. De diehards vallen continu terug in hun wangedrag en presteren het zelfs met stevig gevulde mond minutenlang mijn voicemail vol te wauwelen. En ook dan wil ik in gedachten dingen met ze doen waarvoor ik in het echte leven op zijn minst tien jaar tbs met dwangverpleging krijg.
Het bovenstaande is dus een noodkreet en oproep aan iedereen die denkt dat hij of zij straffeloos de ander getuige kan laten zijn van ongegeneerd vreten, bikken, herkauwen en schrokken, zonder het bitter noodzakelijk sluiten der lippen. Laten we in vredesnaam weer lekker burgerlijk worden. Het praten met volle mond is geen fantastisch verworven vrijheid, zolang de tegenpartij zich alleen maar wanhopig afvraagt hoe zij hier als de sodemieter wegkomt.
En als het echt niet anders kan, houd u dan immer aan het Elfde Gebod: Say it, don’t spray it.
Loor (1967) is individualist tegen wil en dank. Ze heeft een broertje dood aan middelmatigheid. Ze is een warm, lief en mooi mens, maar niet geheel ongevaarlijk.
RSS