Keuzes maken
Peter Breedveld
Ik moet vaker naar Pauw & Witteman kijken, want iedere keer als ik het toevallig zie, leer ik weer wat bij. Afgelopen vrijdag, tijdens de zoveelste slapeloze nacht, zag ik documentaire-maker Hans Pool doodgemoedereerd verklaren dat hij geen moment had overwogen Adriaan van Dis te redden, die voor zijn ogen bezig was te verdrinken, daarbij luid om hulp schreeuwend.
Pool en Van Dis waren in Zuid-Afrika voor de opnames van de serie Van Dis in Afrika, helaas totaal aan mij voorbij gegaan en onlangs bekroond met een Nipkowschijf. Van Dis ging daar in zee zwemmen, ondanks de bordjes die waarschuwden dat het daar gevaarlijk was, werd meegetrokken door een onderstroom en moest daadwerkelijk voor zijn leven vrezen.
Pool dacht: ‘Dit is het einde van Adriaan, we kunnen straks naar huis.’ Hij vertelde dat hij de camera had uitgezet, “een heel vervelend moment”, toen bleek dat niet iedereen passief stond toe te kijken. Een man rende de zee in en redde Van Dis’ leven. Pool stond erbij en heeft het alsnog gefilmd. Paul Witteman sprak twee keer zijn verbazing uit over het feit dat Pool helemaal niets had gedaan. Pool toonde geen greintje gêne: “Nee, dat was ook mijn dood geweest”, zei hij. “Ja, je moet een keuze maken.”
Het publiek en de andere gasten vonden dit geweldig amusant. Pool vond het zelf ook grappig. Naast hem zat Van Dis, die leek hem groot gelijk te geven. “Zelf dacht ik ook dat ik er was geweest.”
Van Dis mag godvergeme van geluk spreken dat de man, die hem redde, zich minder druk maakte om zijn eigen hachje dan Pool. Die zou gewoon naar huis zijn gegaan en aan iedereen hebben verteld hoe hij Van Dis had laten verdrinken. Want ja, je moet keuzes maken.
Wat zouden ze die avond hebben gedaan, Van Dis en de cameraploeg? Zijn ze gewoon weer met elkaar aan tafel gaan zitten, gezellig etend en drinkend, de gebeurtenissen van de afgelopen dag recapitulerend? Als ik Van Dis was geweest zou ik, eenmaal op adem gekomen, die Pool keihard voor zijn smoel hebben geslagen. Daarna zou ik zijn weggelopen, en het eerste vliegtuig naar huis hebben genomen. Met deze laffe, egoïstische hond zou ik niks meer te maken willen hebben.
Je leest zo vaak over mensen die verdrinken, worden doodgeschopt of weggevoerd terwijl andere mensen gewoon staan toe te kijken. Heel vaak zijn het Nederlanders, die omstanders. Als alles achter de rug is, wordt er een stille tocht georganiseerd, Balkenende zegt iets gratuits, en dan gaan we allemaal weer verder met de waan van de dag.
Nooit wordt er eens iemand goed kwaad.
Peter Breedveld hoopt dat hij, mocht het nodig zijn, heethoofdig en betrokken genoeg is om de verkeerde keuze te maken.
RSS