Dansen

Sheherazade de Hoeri

Afgelopen week viel ik bij het zappen per toeval in Jensen. Daarin was een stel uit De Gouden Kooi te gast dat in diezelfde Kooi in het huwelijk was getreden. Het toppunt van romantiek.

Nu is Jensen omstreden, maar wat hij die avond deed, won me voor hem in. Hij liet beelden zien van het stel, copulerend onder de dekens, en hoe dat eruit zag! Jensen spaarde de man niet. Het was alsof Huub, zo heet de kersverse bruidegom, voor Stampertje auditeerde en extra zijn best deed om zo veel mogelijk stoten te scoren.

Ik had niet graag in de schoenen gestaan, of liever lakens gelegen, van zijn partner. En als dat wel het geval was geweest, had ik hem vriendelijk op zijn schouder getikt en hem gevraagd wat er aan de hand was.

Werkelijk, ik kon me niet voorstellen dat de arme vrouw ook maar enig plezier beleefde aan haar doorboring, want daar leek het op. Huub bewoog in haar alsof haar vagina zijn hand was: effe snel rukken en klaar.

Maar Huub is natuurlijk niet de enige; dat zou te veel eer zijn. De vele horrorverhalen zijn kostelijk en afschrikwekkend tegelijk.

Wat te denken van mannen die met hun tong de hele schaamstreek afgaan alsof ze een stukje muur aan het witten zijn en er dan onderweg toch nog in slagen de clitoris volledig te missen? Omhoog en omlaag met die kwast en ondertussen kijken ze of het gewenste resultaat zich al aandient; maar dat gaat niet gebeuren, niet zolang ze met die tong zo blijven schuren. Je hebt ook mannen die het met hun eikel doen: ‘kwasten’ om de vagina nat en toegankelijk te maken. Brrrr.

Een andere categorie zijn de hakkelaars; mannen die eigenlijk niet echt raad weten met de vrouw en een beetje verlegen aan haar friemelen, in het wilde weg bewegen als een zeeleeuw die uit zee waggelt (met een beetje geluk ejaculeert hij op het moment dat hij naar binnen gaat en ben je ervan af) en daarna vragen of zij het ook fijn vond.

De vieste mannen zijn de mannen die in hun dagelijks leven in het openbaar aan hun kruis zitten. Dat zijn mannen bij wie je onwillekeurig de vlooien en luizen in hun schaamhaar ziet springen. God verhoede dat je ooit bij zo iemand in bed belandt. Het is het type dat een vrouw ‘hoer’ noemt als ze niet op zijn avances in gaat en die, terwijl hij haar uitscheldt, eens goed sjort aan zijn kleine ik, want het is alweer zolang geleden dat hij eraan zat.

Ik las eens een erg goed verhaal van Alifa Rifaat over een lompe man die altijd alleen aan zijn eigen gerief denkt. Zijn vrouw is wanhopig van verlangen en ontdekt hoe ze, als ze ietsje anders gaat liggen, tot extatische hoogten kan komen. Op het moment dat haar man dat merkt, verlegt hij zich weer zodanig zodat ook daar een einde aan komt. Dát is het kruis-krabbende type. Het soort man dat vindt dat vrouwen niet van seks mogen genieten, omdat anders het hek van de dam is en het nog maar een kleine stap naar zedelijk verval is.

Dan hebben we de mannen die denken dat ze Gods geschenk aan De Vrouw zijn. Zij kijken de uitverkoren vrouw aan met een ingehouden glimlach die zoveel betekent als “ja schatje, jij gaat wat beleven.” En inderdaad, wat volgt is een potje moeilijkdoenerij: je wordt gekneed en verlegd alsof je van rubber bent en de ene positie is nog niet uitgeprobeerd of hij is al weer zijn volgende kunstje aan het uitproberen. Dood- en doodvermoeiend en de enige die er kennelijk lol aan beleeft is hijzelf. De beste manier om hier een eind aan te maken is met je hand op de vlakke hand op de matras te slaan en je gewonnen te geven, zoals ze dat op de judomat ook doen.

Hoe het dan wel moet, hoor ik u al grommend denken? Nou ja, vergeet de Viva-tips over hoe haar tot een hoogtepunt te brengen, vergeet Hollywood, laat de verkramptheid los, want je legt geen examen af, en vertrouw op je gevoel. Het liefdesspel is als dansen waarbij je elkaars ritme probeert te vinden. Luister naar de muziek in je hoofd. Denk aan haar, denk aan jou, denk aan Anna Blaman:

Ik omvat met bei mijn armen de tere ronding
van haar schouders en hals, en zijzelve
doet mij haar zachtglooiende dansende benen omhelzen
zo schrijden wij tezamen in rhythmische wiegeling

Ik zie omhooggeheven haar lief gezicht
en dit hevig bijeenzijn drijft mij dicht
en dichter tot haar – en wij dansen mond aan mond
en hart aan hart en zacht gezicht aan zacht gezicht.

Sheherazade de Hoeri is schrijfster, journaliste, documentairemaakster (Vrij Nederland, VPRO, NIO), tolk Arabisch/Engels en een total fox. Ze sust ons in slaap met mooie verhaaltjes terwijl aan de horizon de islamitische horden naderen.