Spuitje
Hedwig Vos
Illustratie: Alphonse Inoue
Ik heb iemand doodgemaakt. Per ongeluk? Nee, expres. Gepland. Euthanasie. Maakt dat het minder erg? Het was in ieder geval gewenst door die persoon. Niet de ziekte, wel het zelfverkozen einde. Maar ja, toch heftig. En strafbaar. En nodig.
Tijdens mijn studie vertelde een ouderejaars me dat je als dokter best mee mag huilen met je patiënten. Dat leek met volstrekt logisch. Al dat verdriet. Maar in de praktijk komt dat natuurlijk niet voor. Mijn ogen worden wel eens vochtig en ik kan best een beetje emotioneel worden. Een arm om iemand heen slaan. Maar huilen? Nee. Nou ja, één keer dan. Toen ik iemand dood maakte. Huilend spoot ik het euthanaticum in het infuus. In een mens. Levend.
Ze had kanker. Ze had kanker op een nare plaats en natuurlijk had ik met haar besproken hoe ze dat voor zich zag, het einde. Nou, dan wilde ze een spuitje. “Wilt u een spuitje waar u dood van gaat?”. “Nee, ik wil dan slapen, het niet meemaken”.
Zo ging het steeds. Ze wilde een spuitje, maar niet om dood van te gaan. Oké, dat kan ook. Palliatieve sedatie heet dat. Iemand in slaap brengen, tijdelijk of tot iemands dood. Om symptomen te behandelen die je niet op een andere manier kunt behandelen. Pijn, benauwdheid, jeuk, onrust, moeheid, noem maar op.
Maar toen kreeg ze de complicatie die haar einde zou betekenen. Een snel einde, maar naar. Toen wilde ze een spuitje. “Om van te slapen?”. “Nee, om dood te gaan”, zei ze stellig. En dat herhaalde ze een paar keer, bij verschillende artsen. Euthanasie dus.
Na een zorgvuldige procedure ging ik ’s avonds bij haar langs. Heel bizar. Ze kon nog lopen. Ze liep naar het toilet om nog even te plassen. En toen ging ze liggen. Om dood te gaan. Ik spoot het spul huilend in. Wat is dat zwaar.
De nachten daarna werd ik regelmatig wakker. Was ze dood? Ja, ze was dood. Gelukkig ebt dat weg.
Na een paar maanden het verlossende woord van de toetsingscommissie, ik was niet meer strafbaar. Het was zorgvuldig gebeurd. En dan realiseer ik me weer dat het in principe dus gewoon wel strafbaar was. En dat ik dus iets doe wat ik zo moeilijk vind dat ik er van moet huilen, bij een patiënt en haar familie nog wel. Op een logisch tijdstip, dat dan weer wel.
Maar toch. Strafbaar. Belachelijk eigenlijk.
Hedwig Vos is huisarts, promovendus, moeder, chocoholic en PvdA’er. Volg haar op Twitter.
RSS