Ineke van Gent

Jona Lendering

Illustratie: Pulpcovers.com

Ik ga nu bloggen over Ineke van Gent. U weet wel, die van de forensentax. En dat is het probleem. Ze is in uw perceptie – terecht of onterecht, dat maakt niet uit – alleen nog de politica die de Nederlandse forensen tot op het bot bruuskeerde.

Hoe zat het ook alweer? In de eerste plaats: in Nederland zijn de huizenprijzen de laatste decennia sterk gestegen. In de tweede plaats: Nederland heeft, zoals we vorige week weer eens hoorden, een open economie. Dat betekent dat werkgelegenheid hier makkelijk weg kan stromen. Daarom proberen onze kabinetten, in feite ongeacht hun samenstelling, het scholingspeil hoog en de lonen laag te houden. Ook wordt het werkgevers eenvoudig gemaakt personeel aan te nemen op basis van tijdelijke contracten. Daarnaast wordt het voor werknemers makkelijker gemaakt werk aan te nemen buiten hun woonplaats, doordat reiskostenvergoedingen niet werden belast. Alles om de werkgelegenheid in Nederland te houden.

Happy few

En toen kwam Ineke van Gent en die zei dat die aftrekpost een cadeautje was aan “de happy few” en dat forensen best konden verhuizen. Dan snap je dus iets niet, zoals hier haarfijn wordt uitgelegd. Die forenzen kunnen helemaal niet verhuizen, want ze zitten op een tijdelijk contract en gaan niet bij elke job hop verkassen naar een nieuwe stad. Zelfs als ze een vaste aanstelling zouden hebben, is het voor veel mensen moeilijk om met hun inkomen een duur huis te kopen. Je hebt daar in de regel het inkomen van twee mensen voor nodig. Ik ben geen forens, maar weet voldoende van het openbaar vervoer om te begrijpen dat Van Gent de basics van het forenzenbestaan niet heeft begrepen.

Is het erg dat een politicus of politica iets niets weet?

Nee.

Mag zo iemand een stommiteit begaan?

Liever niet, maar vergissen is menselijk.

Leren van je fouten is echter óók menselijk. En dat deed Van Gent niet.

Geloofwaardigheid aan puin

Geconfronteerd met een storm van verontwaardiging twitterde ze terug dat haar honende woorden over de happy few “verkeerd waren gevallen“. Maar dat was niet het geval: die forenzen wisten verdraaid goed wat Van Gent had gezegd en peperden haar dat in. Ongeacht of ze gelijk had: haar geloofwaardigheid lag aan puin.

Is dat erg? Niet per se. Het Nederlandse publiek is vergevingsgezind. Toen de Tweede Kamer tegen het vreemdelingenbeleid van minister Rita Verdonk een motie van afkeuring aannam, kon ze aanblijven als minister, mits ze het onderwerp uit haar portefeuille overdroeg aan collega Ernst Hirsch Ballin. Ook Van Gent kan prima doorgaan als bestuurder, mits ze zich verre houdt van alles wat te maken heeft met forensen.

Die van de forenzentax

Maar nu lezen we dat Van Gent een nieuwe baan heeft gevonden als regiodirecteur Noordoost bij de Nederlandse Spoorwegen. Nou, dáár zal haar talent tot bloei komen. Als er iets in de regio Noordoost verkeerd gaat – en de kans daarop is bij de NS niet helemáál denkbeeldig – zullen de talloze forenzen meteen, ongeacht of ze verantwoordelijk is, met een beschuldigende vinger wijzen naar de regiodirecteur.

Begrijpt de directie van de NS iets van de reizigers? Begrijpen ze bij de NS niet dat Van Gent voor eeuwig “die van de forenzentax” is, de politica die er niets van begreep? Begrijpt Van Gent niet dat ze begint met het nadeel van de twijfel? Een normale bestuurder kan, als er eens iets verkeerd gaat, rekenen op enig begrip; maar regiodirecteur Van Gent heeft die luxe niet. Ze heeft een baan aangenomen waarin ze van meet af aan aangeschoten wild is. Dat betekent dat, als er een probleem is, het moeilijker oplosbaar wordt doordat een van de betrokkenen het gezag niet heeft om oplossingen aan te dragen, zelfs als het de juiste oplossing is.

Geen goed ethos

Begrijp me niet verkeerd: Van Gent weet vermoedelijk heel veel van treinen, maar ze is ongeloofwaardig geworden. Ze heeft, met een term uit de klassieke communicatieleer, geen goed ethos. Er zijn echter genoeg groene of linkse onderwerpen waar ze haar talenten goed kan inzetten. Maar niet het openbaar vervoer.

Eerder gepubliceerd op Lenderings blog Mainzer Beobachter. Lendering won in 2010 de Oikos Publieksprijs. Lees zijn boeken. Meld u aan voor een cursus op Lenderings onderwijsinstituut Livius. Uw leven wordt erdoor verrijkt.