Medische misser
Hedwig Vos
Illustratie: Fabio Fabbi
Het gaat de laatste tijd in de media veel over medische fouten. Blunderende dokters en onnodige ingrepen. En het is logisch dat dit veel stof doet opwaaien. Je hebt maar één lichaam en een fout kan grote consequenties hebben. Soms kan een lichaam bijna oneindig doorleven terwijl het ene na het andere orgaan uitvalt, maar soms is het ook verbazingwekkend snel voorbij. En je zult maar net degene zijn bij wie een behandeling wordt uitgevoerd die niet nodig was, of zelfs schadelijk was. Of erger nog, een fout bij een geliefde. Je moet er niet aan denken.
Nou, dat doe ik dus wel heel vaak. Natuurlijk is de nachtmerrie van een geliefde verliezen door een medische fout vele malen erger dan de emoties van de arts. Toch, die nachtmerries zijn er wel degelijk ook bij de arts.
Hartinfarct
Ik weet het nog precies. Ik was nog maar net huisarts en het was best een drukke dienst. Ik kwam bij haar thuis. Ze was benauwd en ze had pijn in beide armen. Bij lichamelijk onderzoek kon ik geen afwijkingen vinden. Ze was daarbij heel erg nerveus. Zo nerveus dat ze in mijn bijzijn een sigaret opstak. Dat irriteerde mij en in plaats dat ik haar rookgedrag als een risicofactor voor hart- en vaatziekten zag, zag ik het als een teken van nervositeit en hyperventilatie.
Het irriteerde me dat ze zo haar benauwdheid liet toenemen. En dat ze in mijn bijzijn die sigaret opstak zonder zich te bekommeren om mijn gezondheid. Om een lang verhaal kort te maken: ik probeerde haar gerust te stellen, liet haar thuis en een paar uur later was ze dood. Een hartinfarct, bleek later.
Licht depressief
Met het hart kloppend in mijn keel en een trillende stem belde ik een paar dagen later haar familie. Ik kon achteraf tot geen andere conclusie komen dat ik een verkeerde beslissing had genomen. Dat haalde de angel uit het gesprek, want het betreffende familielid was ervan overtuigd dat ik mezelf zou gaan verdedigen. Dat leek me niet zo zinvol. Ze was namelijk dood.
Ik heb weken wakker gelegen. Ik wilde stoppen met mijn vak en als er in deze periode nóg iets fout was gegaan dan wás ik ook gestopt. Dat weet ik zeker. Ik was somber, misschien wel licht depressief. Van een vakantie, een paar weken later, heb ik niet genoten. Ik heb er met heel veel mensen over gesproken. Een vriendin zei: “Hier denk je jaren later nog steeds aan”. Dat klopt, het is nu jaren later en ik denk er nog steeds vaak aan. Ik weet alle details nog. Alles.
Leven gered
In de eerste periode stuurde ik iedereen met benauwdheid naar de cardioloog. Maar dat gaat natuurlijk niet. Daar was de cardioloog vaak niet blij mee en dat is afschuiven. Dan ben ik niet degene die de fout maakt, maar de cardioloog, die omkomt in het werk.
Toch heb ik mensen gered. Iemand die ik normaal misschien niet naar het ziekenhuis had verwezen, liet ik nu wel met de ambulance naar de spoedeisende hulp vertrekken. Deze meneer kwam met een bos bloemen bij mij op het spreekuur. Dat had de cardioloog hem gezegd: “Geef je huisarts een bos bloemen, ze heeft je leven gered”. Toch hielp dat niet het eerdere gevoel te verzachten. Tijd doet een hoop. Maar toch.
Belang van de patiënt
Mensen vragen me vaak: “Dokter, weet u het zeker? Ik ben bang dat u iets mist”. En dan leg ik uit dat ik handel in het belang van de patiënt en dat ik absoluut niets wil missen en geen fout wil maken. Niet door te weinig te doen, niet door te veel te doen. Want hoewel het me vaker overkomt en zal overkomen dat ik missers maak, dit wil ik nooit meer meemaken. En juist dat is niet zeker.
Hedwig Vos is huisarts, promovendus, moeder, chocoholic en PvdA’er. Volg haar op Twitter.
RSS