Libertariërs

Frans Smeets

Illustratie: Jacob Collins

Nu ik toch op dreef ben met autistisch rechts aan te vallen, wil ik nog wel even doorgaan met een stukkie over de hofnarren van dit rariteitencircus: de libertariërs, zeg maar de Opus Dei van het liberalisme. Allereerst vraag je je af, waarom deze libertariërs zich hier zo thuis voelen. Voor de uitvoering van de moordagenda en behoud van eigen culturele superioriteit moet je bij autistisch rechts immers een behoorlijke sterke overheid hebben. Hun collectivistisch geblèr over Islamieten en Linksen getuigt bovendien niet echt van een warme liefde voor ieder zijn eigen ikje.

De meeste libertariërs hangen de ideologie aan, dat er een minimalistische overheid nodig is die hen moet beschermen als hun eigen hachje in gevaar is (de lafaards) en om hun schrale bezittingen te beschermen.

Het probleem met het libertarisme is niet hun dromerige utopische gedachtegoed, maar hun uniforme en naïeve mensbeeld.

Wie zal er niet mee instemmen dat je niet mag stelen, moorden of verkrachten, geen geweld mag gebruiken en dat je niet iemand anders eigendom mag toe-eigenen? Halleluja!!

Het is de gedachte dat bij het ontbreken van overheidsingrijpen (buiten bescherming van have en goed) en door onderlinge competitie gedreven door hebzucht, het maatschappelijk welzijn en ieders vrijheid het best gediend is. De libertariërs hebben in zoverre gelijk, dat hebzucht en onderlinge competitie inderdaad een belangrijke pijler is van vooruitgang, welvaart en zelfs welzijn. Maar het is slechts een pijler, meer niet. Ze gaan voorbij aan de menselijke behoefte aan veiligheid, sociale omgang, collectiviteit, rechtvaardigheid en egaliteit of ze verklaren via allerlei vreemde gedachtekronkels dat deze laatsten altijd het best gediend zijn vanuit het hebzuchtperspectief.

Wat het libertarisme in feite doet, is een van de vele menselijke drijfveren, namelijk hebzucht, als dominant verklaren. Het communisme en fascisme deden dit ooit met egaliteit en collectiviteit. Ook hier kon de ideologie niet falen, dus werd het echte leven, of dingen die niet uitkwamen vanuit hun eigen dwanggedachte verklaard en zonodig “aangepast”. Libertariërs doen vaak hetzelfde door hun eigen onfeilbare werkelijkheid te creëren en zijn daarmee ook in staat “vreemde elementen” door hun minimalistische overheid te elimineren. Zie hier de link met autistisch rechts. Een simplificatie van een complexe werkelijkheid.

Kijk alleen al naar zoiets als ‘eigendom’, dat voor duizend en een interpretaties vatbaar is. Over de onduidelijkheid van wat van wie is, leeft alleen al in Nederland de halve rechterlijke macht.

Ook doen libertariërs alsof het in absolute vrijheid handelen iets losstaand is dat geen vrijheidsbeperkende gevolgen voor anderen inhoudt. Daarmee kiezen ze voor een competitie wie zich in het slachtveld de meeste privileges kan toe-eigenen. Dat zou op zich nog niet zo erg zijn als er een gelijk speelveld zou zijn vanaf de geboorte en de behoeftes van de mens enigszins parallel zouden lopen. Er wordt echter voorbij gegaan aan de diversiteit, de machtsongelijkheid en de lopende tegenstelling op twee poten die we mens noemen. In een libertarische samenleving zou ik in mijn individuele handelen beperkt worden, omdat ik niet aan hun ingebeelde competitie zou willen meedoen. Hun libertarisme is iemand anders zijn slavernij.

Het libertarisme mag dan wel ideologisch aanspraak maken op de individualiteit van iedereen, in de praktijk zal het altijd uitlopen op een keiharde dictatuur om het libertarische eigendomsrecht en de lichamelijke integriteit van enkelen te beschermen. Het is sociaal Darwinisme in pure vorm met een leuk ideologisch utopiesausje.

Om het libertarisme aan te hangen moet je een blind geloof hebben, ontzettend naïef zijn en/of weigeren buiten je eigen paden te treden. Je moet in ieder geval een eendimensionale manier van denken hebben en weigeren of niet in staat zijn je in te voelen in mensen die geen behoefte hebben, of niet in staat zijn om aan die fantastische hebzuchtcompetitie deel te nemen.

Dat libertariërs zo graag op schoot kruipen bij autistisch rechts mag dan ook niet verbazen. Bovendien geeft autistisch rechts de profeten van het libertarisme een reden, waarom hun kleine waarheid nog niet tot stand is gekomen.

Eigenlijk zijn het de losers van de ideologie die ze zelf verkondigen. De mensen die ik ken die op een fantastische libertarische manier schuiven met geld en arbeid, monopolie spelen over de wereld en doen waar ze zin in hebben, hebben nog nooit van het libertarisme gehoord. Het zal ze ook een worst wezen.

En nu verbaast het mij al tijden dat al die zichzelf benoemde libertariërs niet acuut het vliegtuig naar Oost-Congo hebben gepakt om het libertarisme in de praktijk te beleven. Misschien dat de Pamela Hemelrijks van deze wereld de manier van coïtus bedrijven niet zo optimaal vinden, dat ze misschien de geprivatiseerde veiligheid toch iets te heftig vinden, of dat ze geïrriteerd raken bij het succes van hun libertarische collega kobalthandelaar. Dan liever in Nederland veilig onder de wol kankeren op negers en Marokkanen, overheidswetjes en ander gespuis die hen deze utopie onthoudt.

Frans Smeets heeft de vreemde opvatting dat hedendaagse kunst behalve oeverloos gezwets en geld ook nog schoonheid in zich mag herbergen.