Verrader (2)
Erella Grassiani
Illustratie: Hu Ming
Paul Damen schreef in het Nieuw Israëlitisch Weekblad over een bijeenkomst van Women Inc. over het recente Gaza-conflict. Ik was daar een van de forumleden en spreeksters. Damen beweert dat ‘met name’ ik zou hebben laten blijken ‘Anja Meulenbelt en Gretta Duisenberg als heldinnen te hebben’. Dat is pertinent onwaar. Ik heb die avond niets, maar dan ook helemaal niets, over deze dames gezegd.
Damen was zelf aanwezig bij de bijeenkomst. Doordat hij mij op deze wijze neerzet, kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat zijn artikel een poging is om mijn kritiek op de Israëlische politiek en legeracties in diskrediet te brengen.
Iets meer dan een jaar geleden zette ik met enkele andere Israëlische vrouwen, allen woonachtig in Nederland, de stichting gate48 op. Wij zijn allen in Israël geboren en hebben een diepe band met het land waar onze families en vrienden leven. Het zal veel mensen in de Joodse gemeenschap vreemd in de oren klinken, maar juist vanwege die band uiten wij scherpe kritiek op het Israëlische beleid. Niet omdat wij afstand willen nemen van het land waar wij vandaan komen of van onze Joodse achtergrond, maar juist uit betrokkenheid, omdat we dag in dag uit met pijn in ons hart moeten toezien hoe dit beleid de Israëlische maatschappij vergiftigt en de inheemse Palestijnse bevolking onderdrukt.
De richting die mijn land, Israël, politiek maar ook maatschappelijk en moreel inslaat, vind ik zorgelijk, zo niet angstaanjagend. Op dit moment ziet het er naar uit dat Bibi Netanyahu opnieuw zal worden gekozen tot minister-president. Een vreedzame oplossing voor het conflict met de Palestijnen en de landen om Israël heen lijkt daarmee verder weg dan ooit. Wie ondanks Netanyahu’s extreme uitspraken van de laatste weken nog illusies heeft over de agenda van Netanyahu, moet eens het partijprogramma van Likud lezen.
Maar gelukkig zijn in Israël ook andere geluiden te horen. Tijdens de tweede Libanon-oorlog in de zomer van 2006 liep ik wekelijks met honderden, nee duizenden mensen door de straten van Tel Aviv om te demonstreren tegen de aanvallen op Libanon, die honderden burgerslachtoffers maakten en enorme materiële schade veroorzaakten. Ook tijdens de recente oorlog in Gaza kwamen bezorgde Israëli’s bijeen om te demonstreren tegen de verschrikkelijke aanvallen die uitgevoerd werden in onze naam. Al zijn wij een minderheid in Israël, ik ben trots op mijn plaats binnen deze dappere, kritische groep Israëli’s.
Deze stem van het kritische Israël draag ik uit in Nederland, een land waar de regering blind achter de Israël-lobby aanloopt en bang lijkt te zijn om naar een andere, kritische stem te luisteren. Een land waar de organisaties die de Joodse gemeenschap zeggen te vertegenwoordigen het Israëlische regeringsstandpunt klakkeloos overnemen. Zelfs organisaties als het Joods Maatschappelijk Werk, die toch een neutraal karakter zouden moeten hebben en hun werkveld in Nederland hebben, tekenden een oproep die de aanvallen op Gaza ondersteunde.
Het hebben van een kritische stem en het naar buiten treden daarmee wordt mij, en andere gelijkgestemden, niet in dank afgenomen. Israël mag niet bekritiseerd worden, al helemaal niet in het openbaar. Wie zich in het debat wil mengen, dient Israël te prijzen om haar democratie en mooie stranden. Wie dat niet wil doen, moet zijn mond houden. Zo blijft van een integer, genuanceerd debat dat zich kenmerkt door diversiteit en pluriformiteit weinig over.
Het is een zwaktebod om mij als verrader’ neer te zetten of als radicaal’. Ik houd van mijn land en daarom laat ik mijn stem horen. Het moet gezegd, wie critici zoals ik de mond wil snoeren, keert zich ook tegen de Israëlische mensenrechten- en vredesbeweging. Wie denkt dat Israël daarbij gebaat is, heeft het goed mis. De prijs van deze kortzichtigheid wordt nu nog betaald door de Libanezen en de Palestijnen, maar ook Israël krijgt vroeg of laat de rekening gepresenteerd.
Erella Grassiani is cultureel antropoloog. Ze werkt op dit moment aan haar proefschrift over morele dillema’s bij Israëlische soldaten. Dit stuk is eerder gepubliceerd in het Nieuw Israëlitisch Weekblad.
RSS