Keti Koti: bevrijd deze albinowitte nazaat
Esther Gasseling
Keti Koti, een folkloristisch, beetje hysterisch feest, vond ik dat – áls ik er al iets van vond trouwens, want boeien deed het me niet echt. De zwarte gemeenschap die herdacht dat haar verre voorvaderen van de slavernij bevrijd waren. Ketenen die verbroken werden, lang, lang, heel lang geleden. Een soort carnaval, maar dan bozig, met lawaaiprotest tegen politici die zo aardig waren de uitnodiging aan te nemen voor een toespraak tijdens de jaarlijkse herdenking op 1 juli. Lekker ondankbaar. Terwijl ze er zelf een potje van maakten, neem het gedoe rondom Kwakoe.
Geïnstitutionaliseerd racisme
Laatst woonde ik een radiouitzending bij van Roet in het Eten, met presentator Quinsy Gario, ook bekend als antizwartepietactivist. Uw hoofdredacteur Peter Breedveld was er te gast tijdens een avondvullende uitzending over racisme, overduidelijk een vast thema in het programma waarvan werkelijk geen aspect onderbelicht bleef. ‘Geïnstitutionaliseerd racisme’, ‘white privileged‘, de media als stigmatiserende kolonisatoren. Toen Peter het woord ‘neger’ liet vallen, waarmee hij iemand anders parafraseerde, moest hij zich de blaren op de tong praten om zich te rechtvaardigen.
Soort herstelbetaling
Meer nog dan over de begeestering waarmee de onderlegde twintiger Gario de discussie voerde, alsof de jaren zeventig nooit geweest waren, verbaasde ik me over de ergernis die me als een monster overviel. Ik kon de discussie niet aanhoren en het lukte me niet eens om dat te verbergen. Sterker, ik zat demonstratief te balen. Toen de presentator me tijdens de muziek om een entreebijdrage vroeg, terwijl ik nagenoeg als enige de moeite had genomen om de studio op een afgelegen bedrijventerrein te bezoeken, voelde dat als een soort herstelbetaling.
Waarom mijn onredelijke ergernis, vroeg ik me na afloop af toen ik een Surinaams biertje had gedronken met de sympathieke radiocrew en de studiogasten. Lag het aan het onderwerp? Of vind ik urenlang discussiëren, ook nog van subsidiegeld, een onbetamelijke luxe zolang er mensen in de goot liggen te creperen?
Onwetende nazaat van albinowitte voorvaderen
Vandaag is het honderdvijftig jaar geleden dat de Nederlandse overheid, als een van de laatste, slavernij verbood. Sléchts honderdvijftig jaar geleden, minder dan tien generaties terug. De media stonden de afgelopen weken uitgebreid bij ons slavernijverleden stil – anders dan de scholen waar ik onderwijs genoot. En dat bleek wel nodig, ook bij mij, onwetende nazaat van albinowitte voorvaderen, ongetwijfeld nederige horigen die voor een hongerloon met hun poten in het veen stonden. Zonder enige bling-bling die er blonk, maar met een schuldig verleden, al wisten ze daar waarschijnlijk weinig van. Wij kunnen dat allang niet meer zeggen.
Esther Gasseling schrijft eigenlijk het liefst over onmaatschappelijke onderwerpen zoals seks.
RSS