‘Geachte overheid, respecteer mijn naturistische levenswijze’

Herman van der Helm

Illustratie: Norman Lindsay

Naaktrecreatie is gewoon wettelijk toegestaan in Nederland (art. 430a WvS). Toch beginnen steeds meer gemeenten een drempel op te werpen om het verschijnsel terug te dringen, omdat steeds meer mensen een verband leggen tussen naakt zijn en seksuele excessen.

Een voorbeeld hiervan is de gemeente Delft, die onlangs heeft geprobeerd een compleet naaktstrand van de kaart te vegen. Gelukkig lukt dit niet omdat art 430a ons daarbij helpt, maar er zijn wel wat schermutselingen geweest die niet verkwikkelijk waren. Een bonnenregen en uren discussies met de politie en handhavers. Een aantal onterecht gearresteerden en grote hoeveelheden bezwaarschriften en brieven naar de gemeente.

Naakt leven

Zelf heb ik ook een duit in het zakje gedaan door mijn bezwaar toe te lichten bij de bezwaarcommissie, die zich zal moeten uitspreken over het gemeentelijke besluit. Hier volgt mijn mondelinge betoog, dat gericht is op het uitleggen wat voor mij naakt leven inhoudt:

Geachte Bezwaarcommissie Naaktrecreatie,

Winter 1954, op steenworp afstand van de Delftse Hout. Geheel naakt begon ik mijn reis in dit leven. Een eerste emotionele schreeuw van geluk vanwege mijn verworven vrijheid. Binnen enkele minuten ben ik omhuld door kleding vanwege de kou en de schaamte. Mijn katholieke omgeving dwong dit af.

Bloot is kwetsbaar

Als tiener heb ik mij vrijgevochten van het schaamtejuk. Ik ben gegaan voor de ultieme vrijheid van mijn blote lichaam. De vrijheid die me ook geleerd heeft de vrijheid van anderen te respecteren. Ik geloof dat het open en bloot zien van mijn eigen tekortkomingen, ook respect voor andersdenkenden is gaan betekenen. Bloot zijn maakt mij kwetsbaar. Het besef hiervan laat mij ook de kwetsbaarheid van anderen inzien.

Door deze kwetsbaarheid hoefde ik me niet meer te laten leiden door angst voor de ander, maar door tolerantie. Samen met mensen uit andere culturen en levensvisies een mooie maatschappij bereiken.
Dit is mijn overtuiging, mijn geloof. Mijn levensovertuiging.

Een overtuiging die geen uiterlijke symbolen nodig heeft, geen grote gebouwen, geen erediensten, geen naam of speciale kleding. Zelfs geen oorlog. Kortom, een bijzonder duurzame overtuiging.

Beperkende schaamteregels

In mijn tienertijd zocht ik met mijn vriendin in recreatiegebieden naar plekken die geschikt waren om bloot te recreëren en zo te genieten van onze geheel blote huid in de zon. Die plekken waren er genoeg te vinden. Ook in de Delftse Hout.

De politiek heeft ook meegeholpen om mensen, die geloven in dit naakte leven, te ondersteunen. Vele partijen hebben gepleit voor een vrijere samenleving met minder druk vanuit oude beperkende schaamteregels.

Als gevolg hiervan heeft de wetgever in 1986 bepaald dat bloot leven en recreëren een normaal geaccepteerd verschijnsel is, dat niet meer onderdrukt kan worden. Het kon al op privéterreinen, maar vanaf toen ook in openbare gebieden zoals de Delftse Hout. Het u welbekende art 430a WvS. Bloot zijn is vanaf dat moment in de meeste gevallen niet strafbaar meer.

Mijn kinderen waren klein. We woonden midden in het weiland, naast de Delftse Hout, op een redelijk afgelegen plek. Ik stopte ze bloot in de kruiwagen en liep met hen naar de Delftse Hout. Mijn vrouw droeg de tas met handdoeken en enkele consumpties. Ze leerden daar spelen met tientallen andere kinderen, de meeste bloot. Samen met de andere ouders zorgden we voor de sociale controle.

Blote kindertjes

Af en toe kwam er weleens een figuur die erg veel interesse had in onze blote kindertjes, maar daar hadden we een derde oog voor, en zo’n figuur werd snel gevraagd het hazenpad te kiezen. Doordat er toen nog een beetje zandstrand langs de kant lag, kwamen er voor het merendeel ouders met kinderen en opa’s en oma’s met hun kleinkinderen. Er waren wel mannen en vrouwen alleen, maar dat was een kleine minderheid.

Mijn overleden gehandicapte dochter heeft daar heel haar leven rond gekropen en speelde met de andere kinderen. Mijn kinderen hebben daar geleerd wat er nodig is om een goed mens in de maatschappij te worden zonder vooroordeel naar anderen. Zoals ik al zei, je leert door het blote de kwetsbaarheid van anderen respecteren.

In hun tienertijd hebben ze afstand genomen van het blote. De natuurlijke schaamte van die leeftijd deed haar werk. Die schaamte is ook een normaal verschijnsel dat bij de meeste gezonde mensen weer verdwijnt als ze de twintig passeren.

Sociale gemeenschap

Slechts enkelen, die in hun jeugd nooit hebben leren omgaan met bloot, krijgen wanstaltige gevoelens bij het zien van bloot. Zij zijn vaak degenen die een kramp krijgen van alleen al de gedachte aan bloot. Niet zelden leidt dit tot excessen zoals incest, verkrachting en pedofilie. Gelukkig behoren deze mensen tot de hoge uitzonderingen. Voor de meeste gewone mensen is bloot heel normaal, al zal niet iedereen dat naar buiten uiten.

Uit de gezinnen en alleenstaanden die in de Delftse Hout kwamen, is de Naturistische Zwemvereniging Delft ontstaan, om in de winter ook bloot te kunnen zwemmen. Het is een hele sociale gemeenschap geworden, al die naaktrecreanten. De kinderen trekken nog steeds met elkaar op.

Opvoedkundige werk

De Delftse Hout heeft nog steeds de hier boven omschreven sociale ontwikkelingen, die samenhangen met het openbaar bloot zijn. Een aantal zaken zou daar echter wel verbeterd kunnen worden om de naaktrecreatie te bevorderen. Het aanbrengen van een klein stukje zandstrand, bijvoorbeeld. Daardoor krijg je meer ouderen en ouders met kinderen, waardoor in ieder geval overdag de sociale controle zich versterkt.

Ik hoop als toekomstig opa met mijn kleinkinderen voor hen en de maatschappij hetzelfde opvoedkundige werk te kunnen doen op het naaktgedeelte in de Delftse Hout. Maar dat vertrouw ik u, de commissieleden wel toe.

Herman van der Helm is de geestelijke vader van het Burgernetwerk. Vanavond is er aandacht voor de Delftse naaktkwestie in het programma Holland Doc.