Brendel

Hassnae Bouazza

Illustratie: Justine Lai

Onlangs schreef ik in Vrij Nederland het stuk Pedoprofeet, over een programma op de Arabische televisie waarin werd betoogd dat de leeftijd van Aicha, profeet Mohammeds vrouw, geen zes of negen was, maar dat ze ergens tussen de veertien en achttien jaar moet zijn geweest. Ik wees erop dat MEMRI, informatiebron voor islamhaters, het onderwerp niet had overgenomen, omdat het niet in lijn is met het beleid van de site. MEMRI verzamelt beschamend en belastend materiaal uit de Arabische wereld en doet net alsof dat een representatieve weergave vormt.

Het resultaat is een enorm archief met beelden die tot geen andere conlusie kunnen leiden dan dat de Arabische wereld in zijn geheel anti-semitisch is, anti-westers, ronduit achterlijk en een bedreiging voor de beschaving. MEMRI maakt ook graag gebruik van mensen als Wafa Sultan: Arabieren die genadeloos de eigen gemeenschap aanvallen. Wafa Sultan wordt bewierookt door dezelfde MEMRI-adepten die hier in Nederland Een Ander Joods Geluid van zelfhaat betichten.

Nu bestaat MEMRI bij de gratie van de Arabische media. Het is spijtig genoeg dat er zoveel bagger en haat vandaan komt. Maar die bagger is slechts een microfractie van wat de media bieden. Het merendeel van televisiekijkend Arabirië geeft de voorkeur aan soaps, muziek, de bruiloft van zangeres Haifa en is niet zo bezig met halvegare religieuzen die oproepen Mickey Mouse te doden.

In hetzelfde stuk verwijs ik naar de omstreden geestelijke Qaradawi. Ik bekeek zijn eigen Arabischtalige site en trof daar een artikel waarin hij vrouwenbesnijdenis afkeurt. Ik las er ook een verzoenend stuk over Joden en een stuk waarin hij oproept de pen op te pakken in plaats van het zwaard.

In de discussie die volgde na publicatie van ‘Pedoprofeet’ op deze site, wees Ozymandias me op een YouTube-filmpje waarin Qaradawi fel van leer trok tegen Joden. Op basis daarvan kon ik niet anders dan mijn mening herzien. Qaradawi spreekt kennelijk met twee tongen. Daar is geen kruid tegen opgewassen.

Einde verhaal. Maar niet voor journalist Carel Brendel. Hij publiceerde op het altijd vrolijkstemmende Hoeiboei onlangs een lang epistel waarin hij me nog eens uitgebreid de oren wast omdat ik had geschreven dat Qaradawi voor toenadering pleit. Brendel verzwijgt echter dat ik, geconfronteerd met dat filmpje, tot een ander inzicht was gekomen. Brendels stuk is dus mosterd na de maaltijd, aangezien we het er hier op Frontaal Naakt over eens waren dat Qaradawi’s woorden onacceptabel zijn.

Maar Brendel heeft daar lak aan. Hij lijkt er voornamelijk in te zijn geïnteresseerd mij verdacht te maken, een tactiek die veel van zijn politieke soortgenoten bezigen: mensen die het in hun hoofd halen iets over de islam of de Arabische wereld te nuanceren, zijn per definitie gevaarlijk. De reacties van de vaste Hoeiboei-reageerders zijn dan ook voorspelbaar: voor hen is het andermaal duidelijk dat ik een islamapologeet en een wegbereider van de radicale islam ben.

Dat ik het in m’n hoofd haalde teksten van Qaradawi zelf op te zoeken, maakt mij dus tot islamapologeet. De zelfbenoemde verdedigers van het vrije woord willen dat iedereen hetzelfde denkt als zij, anders ben je een gevaar voor de vrijheid en de democratie in het westen.

Brendel zegt nu dat hij de discussie over Qaradawi op Frontaal Naakt heeft ‘gemist’. En zo iemand heeft dan kritiek op mijn werk. Welnu, waar Brendel mij nooit op zal betrappen, is het uit de context halen van citaten van, ik noem maar wat, een AIVD-rapport over salafisten, om ten koste van de waarheid mijn eigen gelijk te halen, zoals Brendel doet. Waar hij me ook niet op zal betrappen, is het uit de context citeren van de koran om zo mensen jarenlang te belazeren, zoals ‘de arabist’ Jansen doet. En ik zou in een stuk ook nooit iemand afrekenen op het uiten van een mening die hij of zij nota bene publiekelijk heeft bijgesteld.

Mensen verdacht maken omdat ze een andere mening hebben, dat is niet mijn kopje thee. Dat is meer de beproefde methode van schreeuwerds die de meest abjecte dingen over moslims roepen, en bijvoorbeeld oproepen de Arabische wereld te ‘nuken‘, om vervolgens hysterisch verontwaardigd te reageren als moslims van hún recht van meningsuitinggebruik maken.

In dat verband wil ik tenslotte nog even verwijzen naar Hans Jansen, die bij Pauw & Witteman tegenover Tofik Dibi beweerde dat het grootste goed van de Westerse samenleving de vrijheid van meningsuiting is. Jammer alleen dat die vrijheid altijd exclusief voor het eigen kamp geldt. Als ik Dibi was geweest, had ik meteen gevraagd hoe het dan met de vrijheid van Edward Said zat, toen die samen met Bernard Lewis naar Nederland zou komen. Hans Jansen heeft toen, met succes, alles in het werk gesteld om Saids komst tegen te houden.

Hassnae Bouazza (حسناء بوعزة) schrijft voor Vrij Nederland, De Volkskrant, nrc.nl, de website van het Vlaams-Nederlandse huis deBuren en de Arabische site van de Wereldomroep. Dat ze nog tijd heeft om in het geheim voorbereidingen te treffen voor de vestiging van het kalifaat in Nederland, mag een wonder heten.