Rob Bloemkolk

Foto: Geen Idee

Een 29-jarige geschiedenislerares is ontslagen vanwege het verzenden van ‘erotische app’jes‘ naar haar leerlingen. Ouders en verzorgers zijn middels een geruststellend briefje van de schoolleiding in kennis gesteld. De rector vermoedt niet dat de pikante boodschappen tot ‘de daad’ geleid hebben.

Maar ik vermoed dat de jeugdige ontvangers van haar digitale erotica hevig de hand aan zichzelf geslagen hebben. Een prima ontwikkeling, als je het mij vraagt. Boys will be boys. En in het gruwelijke niemandsland van de pubertijd is er geen troostrijker bezigheid dan ongebreidelde masturbatie. Of niet?

Niet bepaald D.H. Lawrence

Misschien zien geschokte schoolleiding en ouders schuine streep verzorgers liever dat hun puberzonen zich verlustigen aan de pornotrog van het internet, waar opgepompte viagra- en botoxpoppen volstrekt liefdeloos op elkaars vlees inbeuken. Geef mij die geile geschiedenisjuf dan maar. Ze appt: ‘Ik trek je shirt uit en kus je nek, langzaam kussend van je hals naar je borstkas.’ De schat. Ik bedoel: het is niet bepaald D.H. Lawrence maar ja, ze geeft ook geschiedenis.

Ik begrijp echt wel dat het niet de bedoeling is dat docenten hun leerlingen bestoken met erotisch getinte boodschappen. Maar heeft u weleens voor een klas pubers gestaan? En dan beperk ik me even tot de jongens. Ik kan u verzekeren dat de testosteron uit hun oren druipt. Daar kunnen ze niks aan doen. Dat is Moeder Natuur. En die zegt op een mooie maandagmorgen: alsjeblieft knul, hier heb je een stijve lul. Leuker kan ik het niet maken.

Onbespoten komkommers

En wat moet je met dat ding? Want tegelijkertijd zorgt diezelfde Moeder Natuur voor een afstotelijk tapijt van puisten, pukkels en mee-eters dat zich van voorhoofd tot stuitbeen uitstrekt. Dat maakt omgang met de andere sekse tot een ware martelgang. Lang leve de handkar, dus!

In mijn pubertijd moesten we het zonder internetporno stellen. Beduimelde seksboekjes gingen van kleverige hand tot kleverige hand. De Chick. De Candy. En andere educatieve natuurbladen. Ik kan me één bepaalde publicatie nog levendig herinneren: ‘Wanda. Een venus van zestien‘. Geen plaatjes. Geen foto’s. Alleen tekst.

Hoe Wanda ooit tijd had om een eenvoudige- doch voedzame maaltijd te nuttigen? Geen idee. Wanda neukte er voortdurend op los. Met alles en iedereen. Mannen. Vrouwen. Onbespoten komkommers. Het boekje was mateloos populair, om niet te zeggen: vond gretig aftrek. Na verloop van tijd waren de meest woest erotische passages eenvoudig na te slaan, vermits je de aan elkaar geplakte pagina’s wist los te weken. Boys will be boys.

Staart van de duivel

En dat heeft die lieve geschiedenisjuf haarfijn aangevoeld. Misschien wond die donkere wolk testosteron haar wel op? Je raakt een keer uitgekeken op die uitgekauwde historische kopstukken. En dan zie je bij toeval de enige puistloze jongenshals in de klas. De eigenaar van die aanlokkelijke zwanenhals rekt zich verveeld uit en zijn goddelijk gevormde borstkas zwelt op onder zijn strakke T-shirt. Hij kijkt je broeierig aan. Met de oogopslag van een engel. Onder zijn schoolbank zwaait de staart van de duivel. We zijn maar mensen.

Daar hebben ze bij het Pierson College in Den Bosch geen boodschap aan. De lieve geile juf is de laan uitgestuurd. Een verbale tik op haar vingers was naar mijn smaak meer dan voldoende geweest.

Misschien is die rector zijn eigen ‘Wanda’ vergeten? Heeft hij haar uit schaamte verdrongen? En krijgt hij zijn cadeautje van Moeder Natuur niet meer aan de praat, eenzaam hangend boven de pornotrog. Of verslagen naar het plafond starend naast zijn snurkende echtgenote? Wanhopig wachtend op een boodschap van iemand die zijn hals en borstkas met kussen wil bedekken? Wie zal het zeggen?

Vrouw met fantasie

Ondertussen gedraagt hij zich preutser dan de paus. De hypocriet. Wat mij betreft trappen wij hem uit de ‘echte jongensclub.’ Hier is alleen plaats voor fiere rukkers, vrij en onverveerd! Opzouten dus, meneer de rector. In de jongensclub is geen plaats voor weekdieren. Geen plaats voor verraders.

De leerlingen van het Pierson College zijn bedroefd. Ze vonden haar ‘een heel aardige docente.’ Ik ook. Een parel voor het onderwijs. Een vrouw met fantasie. Een echt mens.

Rob Bloemkolk (1958) woont en werkt in Schoorl. Hij is scenarist en schreef ondermeer drie telefilms, een televisieserie en een flink aantal (jeugd)theaterstukken. Op het komende Nederlands Filmfestival in Utrecht gaat de door hem geschreven tweedelige televisieserie ‘De val van Willem Aantjes’ in premiere.