Hoofddoekverbod

Peter Breedveld

Ik hou niet van hoofddoeken. De hoofddoek is een symbool van onderdrukking, ze is stigmatiserend, ze beledigt mij als man. Ik word namelijk geacht buiten zinnen te raken zodra een vrouw zonder hoofddoek zich binnen mijn gezichtsveld dringt. Ik kan me dan niet meer beheersen en sla aan het verkrachten. Later bij de politie leg ik uit dat het mijn schuld niet is. Die vrouw liep immers zonder hoofddoek! De politie begrijpt dat natuurlijk en laat me gaan. De verkrachte vrouw moet nog even blijven.

De meeste gehoofddoekte vrouwen die ik heb gesproken, hebben zelf voor die hoofddoek gekozen. Dat zeggen ze althans en ik geloof ze op hun woord. Laatst was er op televisie een volstrekt moderne islamitische vrouw die besloot een hoofddoek te gaan dragen nadat haar tienerdochter daartoe was overgegaan. Ik zie zoiets met verdriet en verbazing aan, maar ik respecteer haar keuze.

Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik prettige ervaringen heb met gehoofddoekte vrouwen. In de Albert Heijn, het Kruidvat of de Hema laat ik me het liefst helpen door zo’n onderdrukte, gehoofddoekte vrouw, omdat ik uit ervaring weet dat ik dan met alle egards word behandeld en dat is toch wel bijzonder, in ons land. Niet voor niets merkte een vertrekkende Amerikaanse ambassadrice een paar jaar geleden op dat de service in Nederlandse winkels haar aan het voormalige Oostblok herinnerde.

Gehoofddoekte vrouwen zijn prettig in de omgang. Ze zijn beleefd, voorkomend, hulpvaardig, ze weten hoe ze met een complimentje kunnen omgaan, ze kleden zich met smaak (de tijd van het rijmpje ‘Turkie, Turkie, broek in een jurkie’ lijkt echt definitief voorbij). Ik kan er niks aan doen, ik vind ze leuk. Ik denk dat ze een belangrijke rol hebben in het terugdringen van de conservatieve, reactionaire krachten binnen de islam. Het doet me goed zoveel hoofddoeken te zien op de Vrije Universiteit, waar ik werk. Hier is zich een enorme intellectuele elite aan het vormen waartegen destructieve schlemielen als Samir Azzouz en Abdul Jabbar van de Ven straks geen schijn van kans maken.

Ik weet heus wel dat het nog veel te vroeg is om te juichen. Ik misschien wel beter dan menig andere criticus van de hoofddoek. Leest u anders nog even deze column van mijn hand.

In de beginjaren van de gereformeerde Vrije Universiteit, die vorige week haar honderdvijfentwintigste dies natalis vierde, mochten vrouwelijke studenten alleen van achter een gordijn colleges volgen. Een ernstig geval van discriminatie, wat u zegt, maar het was dat gordijn of helemaal niet. Veel van die vrouwen hebben later een belangrijke rol gespeeld bij de ‘normalisatie’ van de gereformeerde zuil. U moet weten, die gereformeerden waren vroeger behoorlijk reactionaire buitenbeentjes die, met de stichting van de VU, onbedoeld hun eigen Verlichting hebben gerealiseerd.

Dat gordijn van toen is, in veel gevallen, de hoofddoek van nu. Veel vrouwen kunnen dankzij die hoofddoek gaan studeren zonder voortdurend verantwoording af te leggen aan iedere bemoeial in de eigen gemeenschap. Geen ideale situatie, maar hebt u liever dat die vrouwen dan maar helemaal van het straatbeeld verdwijnen?

Ik ben tegen een hoofddoekverbod. Er zijn belangrijker dingen om je druk om te maken. De bescherming van de vrijheid van meningsuiting, bijvoorbeeld. Ik geef mijn recht om ‘vies te praten over de islam’ niet zomaar op! Ik vind die Franse laïcité helemaal niks. Er mag zelfs geen kruisbeeld meer in de schoolklas hangen (ik heb toevallig ook nog eens een zwak voor christelijke scholen). Ik hou niet van zo’n steriele samenleving. Geef mij de Amerikaanse melting pot maar.

Elders heeft mijn standpunt ten aanzien van hoofddoeken voor veel consternatie gezorgd. Omdat ik en Lagonda iedere moslima het recht gunnen haar symbool van onderdrukking en stigmatisering te dragen, zijn we Job Cohen en Anja Meulenbelt, zijn we nazi’s, zijn we extreemlinks, verraders, huichelaars, blasfemisten omdat we het gedachtegoed van Theo van Gogh te grabbel gooien, steunen we de onderdrukking van vrouwen in Pakistan en vinden we het oké dat Van Gogh is vermoord door een vent in een soepjurk. Kortom, we hebben onze vrome vrienden van de politiek incorrecte gemeente ernstig teleurgesteld.

Heel verheffend allemaal, zo aan de vooravond van de eerste verjaardag van de rituele slachting van Theo van Gogh. Een paar maanden geleden hoopte ik nog, naïef als ik ben, dat er uiteindelijk iets goeds van zou komen, van die moord. Dat uiteindelijk een meerderheid zich als één man zou keren tegen de Donners, de Makken, de Cohens, de Van Doorns, de Ramdassen, de Abrahamsen, de Brinkhorsten, de Meulenbelts, die de moord hebben misbruikt voor hun verachtelijke haatcampagne tegen hun eigen land. Die zich tot het uiterste hebben ingespannen om mensen tot in de verste uithoeken van deze wereld te overtuigen dat het Nederlandse volk een racistisch, intolerant volk is. Dat we het verdienen dat Van Gogh is afgeslacht en politici en kunstenaars moeten onderduiken omdat ze kritiek hebben durven te uiten op de islam.

In plaats daarvan geven we ons over aan een hoofddoekenobsessie. Nemen we elkaar de maat: ‘Leef jij wel netjes volgens de voorschriften van Theo?’ Schelden we elkaar uit voor landverrader, of nog erger: voor Job Cohen.

Lieve mensen, ik vind dit verschrikkelijk deprimerend.