Jarig!
Anita Brus
Illustratie: Henri Gerbault
Bij mij op school is een trend gaande. Vroeger trakteerde je taart als je jarig was. En als er nog iemand jarig was op dezelfde dag trakteerden wij samen. Maar daarin is sinds kort verandering gekomen.
Wij trakteren nu groepsgewijs. Het begon met hooguit drie mensen. Gezonde ontwikkeling zou je denken, want per slot van rekening is het in het onderwijs geen vetpot en elke dag Limburgse vlaai, soezen of tompoezen is ook niet alles (ook al dachten sommige collega’s daar wat variatie in aan te brengen met af en toe ook eens een kroket of bitterbal ). Dus waarom de krachten niet gebundeld.
Verse vruchten
De trakterende groepen breidden zich daarom uit. Van drie werden het vier, vijf en nog meer personen. Lekker voordelig en goed voor het groepsgevoel, want jolig, zoveel jarigen in een! Klein nadeeltje dat de feliciterende collega’s zich in de toch al korte pauze al zoenend met hun gebakschoteltjes langs talrijke jarigen moeten manouvreren zodat zij aan hun gebak en koffie amper meer toekomen. Maar ach, een kniesoor die zich daaraan stoort.
Afgelopen week was het weer zo ver. De eerste week van juni had maar liefst zeven jarigen in petto die een creatief gebaar maakten door in plaats van de eeuwige Limburgse vlaaien te trakteren op verse vruchten en baklawa. Hè fijn, goed idee voor als ik volgende week ook aan de beurt was en ik deed al een stap in de richting van mijn verjaardagsgenoten om ze een ‘verse vruchtenvoorstel’ te doen.
Sneue tompoes
Maar wat zag ik nu tot mijn grote verbazing? Die verjaardagscollega’s van de tweede helft van juni bleken zich al aangesloten te hebben bij de verjaardagspartij van de eerste juni helft. Dat kon toch niet waar zijn? Was ik, die op 16 juni jarig ben, dan gewoon overgeslagen? En moest ik nu in mijn eentje heel het personeel gaan trakteren?
Ik zei er wat van en was natuurlijk meteen de sneue tompoes. Had ik ook maar even toevallig in de wandelgangen aanwezig moeten zijn toen het zevenkoppig vruchten/baklawa besluit gevallen was. Dat hadden mijn vroegere verjaardagsgebakgenoten immers ook gedaan. En ja, dan viel ik nu natuurlijk mooi buiten de boot. Eigen schuld dikke bult en ik kon niet anders dan teleurgesteld afdruipen.
Allemaal tegelijk
Want teleurgesteld was ik dat mijn collega’s niet even gekeken hadden wie ze misschien nog vergeten waren in het traktatiegeweld. Van je collega’s moet je het maar hebben. Ik doe een voorstel: volgend schooljaar gewoon allemaal tegelijk heel het personeel de eerste schooldag trakteren. Kost een dubbeltje per persoon en dan zijn wij meteen voor de rest van het jaar klaar.
Vandaag ben ik jarig en nu, maar dan ook pas nu, mag iedereen mij feliciteren. Of ik nog ga trakteren? Ach, misschien doet het er gewoon niet toe.
Anita Brus is docent in de Spaanse taal/literatuur/kunst en schrijft over tango in het tijdschrift La Cadena. Zij publiceert ook teksten in het Spaans en in het Nederlands op haar eigen weblog. Lees het verbijsterende relaas over haar domrechtse date. Volg haar op Twitter.
RSS