Nieuw Jeruzalem

Peter Breedveld

Op VillaMedia lees ik dat oud-minister voor Bestuurlijke Vernieuwing Thom de Graaf de macht van de media wil beperken. De media, zegt De Graaf, zijn ‘te snel, onzorgvuldig, oppervlakkig, en te vaak met makkelijke teksten uit op goedkoop sentiment’.

Flitsen we terug naar 9 februari 2002. Pim Fortuyn had net gepleit voor afschaffing van artikel 1 van de grondwet, het antidiscriminatie-artikel. Thom de Graaf, toen nog fractievoorzitter van D66, reageerde als volgt:

Zijn we Anne Frank vergeten? Ik citeer uit haar boek, ‘ik zie dat mensen bang zijn en ondergedoken zitten en ik hoop dat dit nooit meer gebeurd’. Pim Fortuyn wil een land waar mensen met een bepaald geloof, een zekere cultuur, een andere achtergrond gediscrimineerd mogen worden.

Te snel, onzorgvuldig, oppervlakkig, en met een makkelijke tekst uit op goedkoop sentiment, indeed. Dergelijke vuilspuiterij heeft Fortuyn het leven gekost. De Graaf is dus niet echt de aangewezen persoon om de moraalridder uit te hangen. Hoe grenzeloos onbeschaamd kan iemand zijn.

De Graaf vindt dat de media bijdragen aan het slechte imago van ‘de Haagse politiek’ en hij is lang de enige niet. De redenering is als volgt: de media schilderen politici af als onbetrouwbare sujetten en dus gelooft de burger, dat willoze, goedgelovige schaap, dat politici onbetrouwbare sujetten zíjn. Het komt niet in die botte Haagse koppen op dat de burger politici onbetrouwbaar vindt omdat hij keer op keer keihard door ze wordt belazerd.

Neem bijvoorbeeld de waanzinnige prijsstijgingen die het gevolg waren van de euro, die ons door de strot is geduwd. Voor iedereen, die zelf zijn wekelijkse boodschappen doet, is het altijd volstrekt duidelijk geweest dat je voor dezelfde boodschappen sinds de introductie van de euro anderhalf keer zoveel geld kwijt bent. En tóch bleef Den Haag er jarenlang op hameren dat die prijsstijgingen tussen onze oren zaten. Dan wéét je dat je wordt belazerd. Daar heb je echt geen media voor nodig.

De media vormen een makkelijke zondebok voor iedereen die iets te verbergen of te vergoelijken heeft. In de recente geschiedenis zijn daar een paar absurde voorbeelden van:

-Minister van Binnenlandse Zaken Remkes, die vindt dat de media de politiebestorming in het Haagse Laakkwartier op 10 november 2004 hebben opgeklopt. Er waren sluipschutters, helikopters, er ontploften granaten, er raakten agenten gewond, maar de media hebben het weer gedaan.

-Minister Donner van Justitie, die het geblunder van het Openbaar Ministerie in de Schiedamse parkmoordzaak wijt aan de media. Die zetten dat arme ministerie namelijk zó onder druk, dat een onschuldige vier jaar lang in de gevangenis heeft gezeten.

-De Amsterdamse burgemeester Job Cohen, die de media de schuld geeft van de straatterreur van jonge Marokkanen die Joden, vrouwen en homo’s het leven zuur maken. Altijd die negatieve berichtgeving, Cohen kan zich wel voorstellen dat die jonge Marokkanen daar een beetje recalcitrant van worden. Schrijf toch eens iets positiefs!

Wanneer een NRC-verslaggever Cohen vraagt een voorbeeld te noemen, zegt hij het volgende:

Dat bijvoorbeeld afgelopen week door het jeugdcentrum bij het August Allebéplein in Amsterdam-West de zaak snel weer tot rust is gebracht. Een jongerenwerker die zelf uit die groep komt, sprak die jongens aan op hun geloof. Hij zei: ‘Als je zo doorgaat, kom je niet in de hemel’. Dat hélpt. Die jongens stonden met tranen in de ogen.

Cohen laat altijd nadrukkelijk merken dat hij geen enkele boodschap heeft aan de ongerustheid van seculiere vrijdenkers als ik. Daarom beseft hij niet dat hij met zijn voorbeeld mijn angst voedt zoals niemand, geen journalist of presentator of zelfs haatzaaiende imam ooit heeft gedaan. Ik wíl namelijk niet terug naar de Middeleeuwen, waar de vrees voor Gods toorn het volk eronder houdt en waar je maar beter niet kunt zeggen dat de aarde om de zon draait, als je tenminste niet op de brandstapel terecht wilt komen.

Wat een domme, rare man.

Iedereen wil de media aan banden leggen. Onlangs organiseerde de werkgroep Trias Politica een debat in de Tweede Kamer waarin werd gesteld dat de overheid de media moeten controleren. Staatscensuur dus. Het is heel gewoon geworden om te roepen om staatscensuur.

De boven ons gestelden beseffen niet dat elke brute dictator zich media zoals die in Nederland zou wensen. De Volkskrant, NRC Handelsblad, de Telegraaf, Nova en het NOS-journaal lopen allemaal aan het handje van de overheid. Met masochistisch genoegen wordt er koortsachtig zelfcensuur gepleegd, altijd wordt de boodschap van Donner, Cohen en de koningin keurig aan ons doorgegeven: wij zijn slecht, wij zijn racistisch, het is allemaal onze eigen schuld. Keer op keer op keer lees ik in de krant hoe onfatsoenlijk en intolerant ik ben, hoe ondankbaar ook. En daarnaast zijn er de ‘scherpe columns’ van onafhankelijke geesten als Frits Abrahams, die helemaal lyrisch worden van die superieure ironie van Donner, die zijn critici steeds weer zo geweldig op hun nummer zet, en die juichend kond doen van het feit dat Job Cohen door het Nederlandse volk op handen gedragen wordt, en dat niemand Hirsi Ali lust, behalve dan wat middelbare witte mannen en Cisca Dresselhuys.

Ik zie dus niet in wat het verschil zou zijn als iemand van het ministerie van Informatie als hoofdredacteur van NRC Handelsblad zou worden aangesteld in plaats van Folkert Jensma. Doe maar, zou ik zeggen. Er luisteren toch steeds minder mensen naar wat de kranten en het journaal te zeggen hebben. Als ik iets in Trouw of NRC lees, ga ik het Internet op om uit te zoeken wat er écht aan de hand is, zoals onnoemelijk veel andere mensen ook doen. En het Internet is heel wat moeilijker te controleren. Het Internet is nu wat de boekdrukkunst in de zeventiende eeuw was: een mogelijkheid om dissidente ideeën te verspreiden en gelijkgestemden te mobiliseren.

Leg de media maar aan banden, verbied De Duivelsverzen en Submission maar. Het zal toch niet helpen. We smokkelen al die verboden waar gewoon via de breedband het land binnen. Internet is ons Nieuwe Jeruzalem. Niks voor fatsoenlijke en verfijnde lieden, natuurlijk, maar niemand zal zich er uiteindelijk aan kunnen onttrekken.

Wees bang, wees heel erg bang. Want wij komen u halen.